Τα περισσότερα φάρμακα για να δράσουν πρέπει η δραστική τους ουσία να φτάσει αναλλοίωτη από το γαστρικό υγρό στο λεπτό έντερο όπου απορροφάται.
Το υμένιο της ταμπλέτας και το περίβλημα της κάψουλας εξυπηρετούν ακριβώς από το σκοπό, δηλ. την προφύλαξη της δραστικής ουσίας μέχρι το σημείο της απορρόφησης της.
Επομένως, αποφεύγουμε οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή αυτοσχεδιασμό σαν αυτούς που περιγράφεις.
Εξαίρεση αποτελεί η διχοτόμηση ενός δισκίου, υπό την αυστηρή προϋπόθεση να αναφέρεται ρητά στο SPC ότι πρόκειται για διχοτομούμενο (=επιδεχόμενο διχοτόμηση) δισκίο. Τα διχοτομούμενα δισκία διαθέτουν άλλωστε και χαραγή, ώστε να διευκολύνεται η διχοτόμηση και να διακρίνονται από τα μη διχοτομούμενα.
Επίσης, ορισμένα δισκία χαρακτηρίζονται σύμφωνα με το SPC τους διασπειρόμενα ή αναβράζοντα.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

Παρόλ'αυτά, όταν λέω για θρυμματισμό και τοποθέτηση -διάλυση, το δυνατόν πλήρως, κάτω από τη γλώσσα,
κάνω έναν παραλληλισμό με τη Δράση της Ασπιρίνης σε φάση Οξέος Εμφράγματος του Μυοκαρδίου...
Εννοείται, πιθανά, να υπερβάλλω άθελά μου, ΑΣΥΣΤΟΛΑ!!!...

Στην περίπτωση της Ασπιρίνης, νομίζω οτι
αξιοποιούμε την πλούσια αγγειακή κοίτη κάτω από τη γλώσσα...
Οπότε, μάλλον, είναι σαν να κάνουμε μια άτυπη "παρεντερική" χορήγηση...
Τί λέτε???
Κάτι ανάλογο, θα επεδίωκα πχ με τη σκόνη από ένα φάρμακο σε κάψουλα κλπ...
Δεκτό κάθε σχόλιό σας!!
