Στο άρθρο (πολλοί συγγραφείς) Optimal Medical Therapy with or without PCI for Stable Coronary Disease. N Engl J Med 2007;356:1503-1516 παρουσιάζεται μια καναδική μελέτη, όπου συγκρίνεται η αγγειοπλαστική σε σχέση με τη φαρμακευτική θεραπεία στη σταθερή στεφανιαία νόσο.
Στη μελέτη περιελήφθησαν ασθενείς με σοβαρή μυοκαρδιακή ισχαιμία (στένωση τουλάχιστον >70% σε μία από τις στεφανιαίες αρτηρίες και ισχαιμικού τύπου αλλοιώσεις στο ΗΚΓ). Όταν στην optimal φαρμακευτική θεραπεία προστέθηκε η αγγειοπλαστική, δεν φάνηκε διαφορά στη θνητότητα ή στην επίπτωση μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου (παρακολούθηση έως 7 χρόνια).
Η μελέτη αυτή συμφωνεί με προηγούμενες, όπως η μετα-ανάλυση των ελλήνων συναδέλφων Katritsis DG, Ioannidis JP. Percutaneous coronary intervention versus conservative therapy in nonacute coronary artery disease: a meta-analysis. Circulation 2005;111:2906-2912 (free πρόσβαση εδώ:
http://circ.ahajournals.org/cgi/content/full/111/22/2906 )
Ενώ η αγγειοπλαστική έχει αποδειχθεί χρήσιμη στα οξέα στεφανιαία σύνδρομα, δεν συμβαίνει το ίδιο στη χρόνια σταθερή στεφανιαία νόσο. Μάλλον, η αθηρωματική πλάκα στο οξύ στεφανιαίο σύνδρομο συμπεριφέρεται με "ασταθή" τρόπο, πράγμα που δε συμβαίνει στη χρόνια σταθερή στεφανιαία νόσο. Σίγουρο, είναι ότι η σοβαρή στένωση δε σημαίνει ότι πρόκειται για ασταθή πλάκα -και ούτε και το αντίστροφο.
Αποστολέας