Θέματα Εργασίας > Εργασία στο δημόσιο τομέα
Εφημερίες ΕΣΥ -ΥΥ-ΚΑ και Ε.Ε.
flone:
Γιατί έδωσα πρόγραμμα για όλο το Φλεβάρη
Οι ριζικές διαφωνίες με τον πυρήνα της so-called Συλλογικής Σύμβασης έχουν εκτεθεί πιο παλιά. Μόνο να θυμηθούνε οι νοσοκομειακοί πολιτειολόγοι ότι Δημοκρατία (δεν ξέρω πόσο πρέπει να την ανακατεύουμε με την επιστημονική δουλειά) σημαίνει να εκλέγουν οι από κάτω τους από πάνω και όχι το αντίστροφο. Αν, π.χ., λέγαμε να εκλέγουμε τον περίφημο Δ/ντή Ιατρικής Υπηρεσίας όλοι οι γιατροί του Νοσοκομείου, τότε ίσως μιλούσαμε και για Δημοκρατία.
Το επίσης so-called Κίνημα είδαμε ότι έμπαζε αλλά παραδεχθήκαμε ότι δεν μπορούμε να γίνουμε αγωνιστές από τη μια μέρα στην άλλη. Περιμέναμε όμως μια συνέχεια.
Η μορφή αγώνα που διαλέξαμε αποδείχτηκε ‘καταφανώς αναποτελεσματική’, πρώτα γιατί κανείς δεν βρέθηκε να κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά του γάτου (να θυμηθούμε Ξάνθη, Πτολεμαΐδα, και φυσικά καμία μομφή για κανέναν), αλλά το κυριότερο γιατί δεν είχε τη στοιχειώδη οργάνωση (π.χ. εκ περιτροπής εφημερία γειτονικών νοσοκομείων) και την απαραίτητη κοινωνική συμμαχία (να ενημερώσουμε τους συμπολίτες μας τι είναι αυτό που κάνουμε και τι είναι αυτά που ζητάμε). Να θυμίσουμε και την τελευταία παράγραφο της γνωμοδότησης του κ. Καζάκου.
Προσωπικά, δεν θέλω να έρθει ποτέ αυτό το memorandum στη Βουλή. Ούτε τα πόσα κατοστάρικα παραπάνω δεν θέλω. Τα μηνύματα του τύπου ‘πού είναι η σύμβαση’ των δυο τελευταίων μηνών, από τη δική μου πλευρά (συγχωρήστε μου το πρώτο ενικό) είχανε στόχο να καταδειχτεί η απάτη: ένα ψέμα λέγεται για να καλύψει ένα άλλο και μετά αυτό πάλι πρέπει να καλυφτεί από ένα τρίτο. Από ψυχολογικής πλευράς, η δημιουργία του κλίματος ‘πού είναι η σύμβαση’ έχει τον κίνδυνο να ξεχάσουμε τι έλεγε αυτή και να αδημονούμε για την έλευσή της στο Κοινοβούλιο, ουσιαστικά λαχταρώντας τα ζεστά λεφτά (αν τα δούμε κι αυτά και δεν περικοπούν με εκείνα τα ύποπτα ‘πρότυπα εφημέρευσης’): ας έρθει επιτέλους αυτή η σύμβαση και ό,τι θέλει ας είναι. Α, ξέχασα, και το ταμπελάκι ‘Διευθυντής’ (εδώ χωράει πολλή …ψυχανάλυση)
Θα περίμενα –ίσως- την ψήφιση στη Βουλή, με τις εξής προϋποθέσεις:
Αν συνεχιζόταν η κουβέντα που άνοιξε τότε και επεκτεινόταν. Αντί αυτών, επικράτησε μια εκκωφαντική ησυχία και κάτι ανερμάτιστες προτάσεις, που πολύ πετυχημένα χαρακτηρίστηκαν, ‘άρες μάρες κουκουνάρες’.
Αν προβλέπαμε τις εξελίξεις και προετοιμαζόμασταν έγκαιρα για την αποτελεσματική μορφή αντίδρασης. Αντί αυτών, βλέπουμε πάλι εκτυπώσιμες αφίσες με κλειδαριές, αμπάρες και ρολόγια που μετράνε ανάποδα (λες και η Βουλή είναι πολεμικό συμβούλιο και θα ψηφίσει ένα από τα πιο ακριβά νομοσχέδια της χρονιάς σε δέκα μέρες).
Αν ήταν εγγυημένο ότι κάπου μες τη χρονιά θα σταματούσα τις 17 εφημερίες. Έστω, να κάνω 15 φέτος, 13 του χρόνου και 11 του παραχρόνου, πάλι ευχαριστημένος θα ήμουνα. Αν ήταν σίγουρο ότι ο Εργοδότης θα μπορούσε να ‘εξαναγκαστεί’ σε νέο διάλογο για νέα συμφωνία. Αντί αυτών, βλέπω τις 17 να έρχονται καταπάνω μου με δρασκελιές, είτε ψηφιστεί είτε όχι, και τίποτε δεν μου λέει ότι αυτό που δεν καταφέραμε φέτος θα το πετύχουμε του χρόνου. Αν από φέτος παρακαλάμε τον Αλέκο και την Αλέκα για να μας βγούνε τα κουκιά, για ποιες συλλογικές διαπραγματεύσεις μιλάμε;
Ωστόσο, ακόμα περιμένω:
Τους πεφωτισμένους καθοδηγητές να μας πούνε την αλήθεια για το νομικό πλαίσιο στο οποίο είμαστε περιορισμένοι να κινηθούμε. Και μόνο την αλήθεια.
Τη στροφή σε μορφές αγώνα απλές και πρακτικές. Αν υπάρχει έστω και η βάση για κίνημα, θα φανεί εκεί, όχι στην τσόχα.
Τον καθορισμό σαφών στόχων με ρήτρες εγγύησης και σίγουρους όρους για τον χρόνο εργασίας.
Μετά, θα το σκεφτώ.
mandreou:
Να γιάσει το στόμα σου ρε φιλαράκι! Τόσο δούλεμα από το συνδικαλιστικό μας όργανο! έλεος πια!!!!!!!!!!!
Δημήτρης Μακρέας:
Μία και μόνη ένσταση ,σε όσα λέει ο flone,στα οποία συμφωνώ στο σύνολό τους. Η ευθύνη δεν αφορά μόνο συνδικαλιστικές ηγεσίες που συχνά λειτουργούν και ως άλλοθι . Η ευθύνη είναι συλλογική και αφορά τον καθένα από εμάς.
ΧΡΗΣΤΟΣ Κ:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή ΕίσοδοςΓιατί έδωσα πρόγραμμα για όλο το Φλεβάρη
Οι ριζικές διαφωνίες με τον πυρήνα της so-called Συλλογικής Σύμβασης έχουν εκτεθεί πιο παλιά. Μόνο να θυμηθούνε οι νοσοκομειακοί πολιτειολόγοι ότι Δημοκρατία (δεν ξέρω πόσο πρέπει να την ανακατεύουμε με την επιστημονική δουλειά) σημαίνει να εκλέγουν οι από κάτω τους από πάνω και όχι το αντίστροφο. Αν, π.χ., λέγαμε να εκλέγουμε τον περίφημο Δ/ντή Ιατρικής Υπηρεσίας όλοι οι γιατροί του Νοσοκομείου, τότε ίσως μιλούσαμε και για Δημοκρατία.
Το επίσης so-called Κίνημα είδαμε ότι έμπαζε αλλά παραδεχθήκαμε ότι δεν μπορούμε να γίνουμε αγωνιστές από τη μια μέρα στην άλλη. Περιμέναμε όμως μια συνέχεια.
Η μορφή αγώνα που διαλέξαμε αποδείχτηκε ‘καταφανώς αναποτελεσματική’, πρώτα γιατί κανείς δεν βρέθηκε να κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά του γάτου (να θυμηθούμε Ξάνθη, Πτολεμαΐδα, και φυσικά καμία μομφή για κανέναν), αλλά το κυριότερο γιατί δεν είχε τη στοιχειώδη οργάνωση (π.χ. εκ περιτροπής εφημερία γειτονικών νοσοκομείων) και την απαραίτητη κοινωνική συμμαχία (να ενημερώσουμε τους συμπολίτες μας τι είναι αυτό που κάνουμε και τι είναι αυτά που ζητάμε). Να θυμίσουμε και την τελευταία παράγραφο της γνωμοδότησης του κ. Καζάκου.
Προσωπικά, δεν θέλω να έρθει ποτέ αυτό το memorandum στη Βουλή. Ούτε τα πόσα κατοστάρικα παραπάνω δεν θέλω. Τα μηνύματα του τύπου ‘πού είναι η σύμβαση’ των δυο τελευταίων μηνών, από τη δική μου πλευρά (συγχωρήστε μου το πρώτο ενικό) είχανε στόχο να καταδειχτεί η απάτη: ένα ψέμα λέγεται για να καλύψει ένα άλλο και μετά αυτό πάλι πρέπει να καλυφτεί από ένα τρίτο. Από ψυχολογικής πλευράς, η δημιουργία του κλίματος ‘πού είναι η σύμβαση’ έχει τον κίνδυνο να ξεχάσουμε τι έλεγε αυτή και να αδημονούμε για την έλευσή της στο Κοινοβούλιο, ουσιαστικά λαχταρώντας τα ζεστά λεφτά (αν τα δούμε κι αυτά και δεν περικοπούν με εκείνα τα ύποπτα ‘πρότυπα εφημέρευσης’): ας έρθει επιτέλους αυτή η σύμβαση και ό,τι θέλει ας είναι. Α, ξέχασα, και το ταμπελάκι ‘Διευθυντής’ (εδώ χωράει πολλή …ψυχανάλυση)
Θα περίμενα –ίσως- την ψήφιση στη Βουλή, με τις εξής προϋποθέσεις:
Αν συνεχιζόταν η κουβέντα που άνοιξε τότε και επεκτεινόταν. Αντί αυτών, επικράτησε μια εκκωφαντική ησυχία και κάτι ανερμάτιστες προτάσεις, που πολύ πετυχημένα χαρακτηρίστηκαν, ‘άρες μάρες κουκουνάρες’.
Αν προβλέπαμε τις εξελίξεις και προετοιμαζόμασταν έγκαιρα για την αποτελεσματική μορφή αντίδρασης. Αντί αυτών, βλέπουμε πάλι εκτυπώσιμες αφίσες με κλειδαριές, αμπάρες και ρολόγια που μετράνε ανάποδα (λες και η Βουλή είναι πολεμικό συμβούλιο και θα ψηφίσει ένα από τα πιο ακριβά νομοσχέδια της χρονιάς σε δέκα μέρες).
Αν ήταν εγγυημένο ότι κάπου μες τη χρονιά θα σταματούσα τις 17 εφημερίες. Έστω, να κάνω 15 φέτος, 13 του χρόνου και 11 του παραχρόνου, πάλι ευχαριστημένος θα ήμουνα. Αν ήταν σίγουρο ότι ο Εργοδότης θα μπορούσε να ‘εξαναγκαστεί’ σε νέο διάλογο για νέα συμφωνία. Αντί αυτών, βλέπω τις 17 να έρχονται καταπάνω μου με δρασκελιές, είτε ψηφιστεί είτε όχι, και τίποτε δεν μου λέει ότι αυτό που δεν καταφέραμε φέτος θα το πετύχουμε του χρόνου. Αν από φέτος παρακαλάμε τον Αλέκο και την Αλέκα για να μας βγούνε τα κουκιά, για ποιες συλλογικές διαπραγματεύσεις μιλάμε;
Ωστόσο, ακόμα περιμένω:
Τους πεφωτισμένους καθοδηγητές να μας πούνε την αλήθεια για το νομικό πλαίσιο στο οποίο είμαστε περιορισμένοι να κινηθούμε. Και μόνο την αλήθεια.
Τη στροφή σε μορφές αγώνα απλές και πρακτικές. Αν υπάρχει έστω και η βάση για κίνημα, θα φανεί εκεί, όχι στην τσόχα.
Τον καθορισμό σαφών στόχων με ρήτρες εγγύησης και σίγουρους όρους για τον χρόνο εργασίας.
Μετά, θα το σκεφτώ.
--- Τέλος παράθεσης ---
Ο flone με αποδεκτά επιχειρήματα αναφέρει ότι έχει ήδη δώσει 17 για όλο το Φεβρουάριο. Για πόσες όμως προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία να πληρωθεί;
Αγωνιστική Παρέμβαση:
Ο Αβραμόπουλος σε συνέντευξη αναφέρει ότι σήμερα καταθέτει το πολυνομοσχέδιο υγείας
Η συνέντευξη εδώ: Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδος
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
...ΕΡΩΤΗΣΗ: Μα αυτό δεν προσπαθήσατε και στον τομέα της υγείας. Τα καταφέρατε;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σε ένα μεγάλο βαθμό ναι. Μάλιστα, συμπτωματικώς σήμερα κατατίθεται και το νομοσχέδιο, που δίνει τέλος στις μεγάλες εκκρεμότητες του χώρου της υγείας. Αναφέρομαι και στην πρόσληψη έκτακτου προσωπικού, πέραν δηλαδή των τακτικών προσλήψεων. Γιατί εκεί ήταν το πρόβλημα. Παίρναμε προσωπικό, αλλά δεν επαρκούσε. Προχωράμε λοιπόν, στην πρόσληψη ενός μεγάλου αριθμού 5.500 νοσηλευτών, όπου δια νόμου κατοχυρώνεται αυτή η έκτακτη διαδικασία. Το δεύτερο, είναι η συλλογική σύμβαση εργασίας, που την επιθυμούσαν οι γιατροί εδώ και πενήντα χρόνια, που αλλάζει πλήρως το τοπίο, με το οποίο σήμερα λειτουργεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και βεβαίως, η αποπληρωμή των μεγάλων οφειλών, που πρέπει να πω, ότι είχε δρομολογήσει το οικονομικό επιτελείο από τον προηγούμενο χρόνο. Και έτσι τακτοποιούνται και αυτά. Δηλαδή τα βασικά τούτη την ώρα, φτάνουν στο τέλος. Και πρέπει να σας πω και κάτι. Φτύσαμε αίμα για να φτάσουμε σε αυτό το αποτέλεσμα.
Δηλαδή, ο προηγούμενος χρόνος ήταν ένας πολύ δύσκολος χρόνος. Και αυτό εξηγεί, για ποιο λόγο ήθελα να μείνω σε αυτό το Υπουργείο.....
Πλοήγηση
[0] Λίστα μηνυμάτων
[#] Επόμενη σελίδα
Μετάβαση στην πλήρη έκδοση