Άλλες κατηγορίες μηνυμάτων > Πολιτική και Κοινωνικά Θέματα
Ερχεται η σειρά των φαρμακοποιών
EzeΤΡΟΛ:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδος
Του Λυκουργου Λιαροπουλου*
Στην κόντρα μεταξύ Στ. Μάνου και Αν. Λοβέρδου για το θέμα των φαρμάκων, ο ένας βλέπει το ζήτημα ως πολίτης που αγωνιά με το δημοσιονομικό χάλι της χώρας και ο άλλος ως υπεύθυνος για την εφαρμογή πολιτικής και, μάλιστα, υπό καθεστώς επιτήρησης. Η δημόσια συζήτηση των δύο ανδρών μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα στο πλαίσιο της «κοινής λογικής», σήμα κατατεθέν του κ. Μάνου, και της «αποτελεσματικότητας», μέχρι στιγμής γνώρισμα της πολιτικής του κ. Λοβέρδου, αλλά και του κ. Μάνου.
Η ιστορία του φαρμάκου είναι ένα τεχνικό ζήτημα, με πολλές παραμέτρους, αλλά και βαθύτατα πολιτικό. Είναι τεχνικό, γιατί η ανάπτυξη νέων φαρμάκων είναι απίστευτα δαπανηρή και αβέβαιη και η τιμολόγηση πολύπλοκη. Είναι πολιτικό γιατί είναι η μόνη περιοχή στη θεματολογία της υγείας όπου η «αγορά» με τις αδήριτες πραγματικότητές της εμπλέκεται με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ή πολιτικά υποχρεωτική ανάμειξη του δημόσιου τομέα στην προστασία της υγείας και την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε κόστος που η κοινωνία και το άτομο μπορούν να επωμισθούν. Ολοι μπορούμε να φαντασθούμε δημόσια νοσοκομεία και γιατρούς με σχέση εργασίας με το δημόσιο σύστημα υγείας, αλλά κανείς, εκτός από την παλαβή Αριστερά (και το πρώιμο ΠΑΣΟΚ), δεν διανοείται δημόσια ή κρατική φαρμακοβιομηχανία. Είναι σαφές ότι το κόστος των φαρμάκων διαμορφώνεται στην ελεύθερη αγορά, αλλά όχι ανεξέλεγκτα, αφού το κράτος και η κοινωνική ασφάλιση αποτελούν μονοψωνιακή ή ολιγοψωνιακή δύναμη παντού. Μάλιστα, επειδή το φάρμακο παράγεται σε λίγες χώρες, αλλά πουλιέται παγκόσμια, οι φαρμακοβιομηχανίες τιμολογούν διαφορετικά ή αποδέχονται τον διοικητικό καθορισμό των τιμών. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι οι χώρες που καθορίζουν τις τιμές διοικητικά πρέπει να προσέχουν να μη βρεθούν «χωρίς φάρμακα». Η περιοδική έκρηξη των «παράλληλων εξαγωγών» στη χώρα μας είναι ένα καλό σήμα. Το πρώτο μάθημα, λοιπόν, είναι ότι το ζήτημα δεν είναι οι τιμές των φαρμάκων και αν κάπου κινδυνεύουμε είναι στον υπερβολικό ζήλο για μείωση των τιμών. Εδώ ελπίζω και οι δύο άνδρες να συμφωνούν.
Το κόστος του φαρμάκου, όμως, καθορίζεται και από δύο άλλες παραμέτρους, τις ποσότητες που πουλιούνται και το κόστος διανομής τους. Οι ποσότητες, τόσο συνολικά, όσο και μεταξύ ομοειδών φαρμάκων, εξαρτώνται αποκλειστικά από τον γιατρό. Ο έλεγχος της συνταγογράφησης έχει απασχολήσει πολλές χώρες, αλλά μόλις πρόσφατα άρχισε να συζητιέται στη χώρα μας. Εδώ ο κ. Λοβέρδος στηρίζει πολλά στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση, αλλά ίσως είναι υπεραισιόδοξος, με δεδομένο το στάδιο ανάπτυξης και ιδιαίτερα διαχείρισης του συστήματος. Οι πληροφορίες μου με κάνουν πιο ανήσυχο ως προς την αναμενόμενη αποτελεσματικότητα απ’ ό, τι φαίνεται να είναι ο κ. υπουργός, που, μάλιστα, δεν έχει και την πλήρη αρμοδιότητα. Για τον λόγο αυτό, συμμερίζομαι τον σκεπτικισμό του κ. Μάνου.
Στον τρίτο τομέα ο κ. Μάνος και ο κ. Λοβέρδος διαφωνούν ριζικά. Το κέρδος των φαρμακαποθηκών και των φαρμακοποιών καθορίζεται ως ποσοστό της τιμής, ανεξάρτητα από το ύψος της. Με την ίδια «κίνηση» ο φαρμακοποιός κερδίζει 2,40 ευρώ στο φάρμακο των 10 ευρώ, 24 ευρώ στο φάρμακο των 100 ευρώ και 240 ευρώ στο φάρμακο των 1.000 ευρώ. Απίστευτος και σκανδαλώδης παραλογισμός και το δίκιο του κ. Μάνου είναι 100%. Από εδώ, όμως, αρχίζουν τα… δίκια του κ. Λοβέρδου. Πρώτον, είναι ένα καθεστώς που βρήκε, με έναν εξωφρενικό αριθμό φαρμακείων όπου εργάζονται οι δημοφιλέστεροι επαγγελματίες της υγείας, και όχι μόνο, και ίσως γι’ αυτό οι πλέον ευνοημένοι, όπως και τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Εδώ ακόμη και η τρόικα έκανε λάθος. Στη «μανία απελευθέρωσης» ανάγκασε τον κ. Λοβέρδο να επιτρέψει ακόμη περισσότερα φαρμακεία. Με τέτοιο εγγυημένο κέρδος, ακόμη κι εγώ το… σκέφτομαι. Αντίθετα, του επέτρεψε να υποκαταστήσει την κατάργηση του σταθερού ποσοστού κέρδους, με ένα rebate, (επιστροφή κέρδους), που ακόμη δεν έχει αποδώσει και μάλλον δεν θα αποδώσει μέχρι να αποκτήσουν τα Ταμεία πλήρη μηχανογράφηση κατά είδος και φαρμακείο. Ζήσε Μάη μου… Το ίδιο έγινε και επί Ν. Δ. με τις φαρμακευτικές επιχειρήσεις και δεν απέδωσε, φυσικά, τίποτε. Εδώ ο κ. Λοβέρδος έχει άδικο και θα πρέπει να επανορθώσει.
Ερχομαι, συνεπώς, στις προτάσεις. Πρώτον, καθορισμό σταθερού ποσού αμοιβής (π. χ. 15 ευρώ για κάθε φάρμακο πάνω από 100 ευρώ), με παράλληλη κατάργηση του rebate και διατήρηση φθίνοντος ποσοστού κέρδους επί της χονδρικής στα φθηνότερα φάρμακα. Εδώ, μπορούμε να εισαγάγουμε και το «δικαίωμα» του φαρμακοποιού να «προτείνει» φθηνότερα γενόσημα φάρμακα. Δεύτερον, ανακαθορισμό τιμών με βάση ένα μέσο όρο χωρών με παρόμοιες οικονομίες, μεγέθη και συστήματα υγείας. Ο μέσος όρος των τριών χαμηλότερων είναι αδικαιολόγητος, υποτιμητικός και επικίνδυνος.
Τρίτον, άμεση επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό και τεχνολογία για τη σύσταση στο πλαίσιο του ΕΟΠΥΥ μιας Υπηρεσίας Αξιολόγησης Τεχνολογίας, η οποία θα μελετά, με βάση τον γιατρό και την πάθηση, τον τρόπο συνταγογράφησης, αλλά και γενικότερα, τη χρήση της τεχνολογίας. Ετσι, σε 2-3 χρόνια θα γίνει πραγματικότητα ο ουσιαστικός έλεγχος της χρήσης υπηρεσιών, μεταξύ των οποίων και του φαρμάκου. Νομίζω ότι στα παραπάνω θα μπορούσαν να συμφωνήσουν και οι δύο πολιτικοί, ελπίζω προς όφελος της οικονομίας της υγείας.
* Ο κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος είναι καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
EzeΤΡΟΛ:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδος
(Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδος)
Κύριε Διευθυντά
Η διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ του Ανδρέα Λοβέρδου και του Στέφανου Μάνου στη στήλη των αναγνωστών με επίκεντρο τα κέρδη των φαρμακείων απέδειξε ότι η κυβέρνηση διατηρεί τις ευαισθησίες της απέναντι σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, παραβλέποντας τις δεσμεύσεις της. Εντυπωσιάζει αυτή η εύνοια διότι, σε αντίθεση με την πλειονότητα των επαγγελμάτων, όπως του γιατρού, του μηχανικού, του δικηγόρου, του λογιστή, του κομμωτή, του οξυγονοκολλητή κ.ο.κ., η άσκηση των οποίων συνδέεται άρρηκτα με τις ικανότητες του επαγγελματία, στην περίπτωση των φαρμακείων η παροχή των υπηρεσιών είναι αποσυνδεδεμένη από αυτές, αφού όλα είναι προκαθορισμένα και το φάρμακο προσφέρεται συσκευασμένο και διατιμημένο. Σε όποιο φαρμακείο και να πας, το ίδιο φάρμακο θα σου δώσουν και στην ίδια τιμή. Ούτε καν στοιχειώδεις συνθήκες ανταγωνισμού επιτρέπεται να αναπτυχθούν, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την αγορά.
Γιατί με ενδιαφέρουν όλα αυτά; Το ενδιαφέρον μου εστιάζεται στα ασφαλιστικά ταμεία. Κατηγορούν όλοι το Δημόσιο για την υπερδιόγκωσή του. Η υπερδιόγκωση αυτή θα έπρεπε να συνδυάζεται με την οικονομική ευημερία των Tαμείων. Διότι επήλθε μετά το 1980, με συνέπεια η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων να μην έχει ακόμη συνταξιοδοτηθεί και επί τόσα χρόνια να συνεισφέρει ακατάπαυστα. Πώς είναι, λοιπόν, σήμερα τα Tαμεία ελλειμματικά; Σ’ αυτό συνέβαλε τα μέγιστα ο κλάδος της Yγείας, με δούρειο ίππο το φάρμακο. Ο κ. Μάνος εδώ και μήνες επιμένει ότι αν το ποσοστό κέρδους των ελληνικών φαρμακείων προσαρμοζόταν με αυτό των γερμανικών και των σουηδικών, τότε τα οφέλη για το κράτος θα ανέρχονταν σε 1,5 δισ. ετησίως! Είναι αυτονόητο, λοιπόν, ότι αυτό το 1,5 δισ. επιβαρύνει ετησίως τα Tαμεία και στην περίπτωση αδυναμίας τους θα εκταμιεύεται με περαιτέρω περικοπή των συντάξεων ή με επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις. Δεν τα χαρίζει, λοιπόν, η κυβέρνηση, αλλά τα αφαιρεί από άλλες κοινωνικές ομάδες.
Πριν από λίγους μήνες, η κυβέρνηση, στο πλαίσιο του Mνημονίου, είχε εξαγγείλει και την απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος και την αποδέσμευσή του από τα προκλητικά προνόμιά του.
Δηλαδή, την αδυναμία των νέων φαρμακοποιών να ανοίξουν φαρμακείο διότι ο αριθμός των φαρμακείων ήταν και παραμένει ουσιαστικά καθορισμένος, εκτός βέβαια κι αν πληρώσει ο ενδιαφερόμενος μια ολόκληρη περιουσία για να συστεγασθεί ή για να αγοράσει την άδεια φαρμακοποιού που συνταξιοδοτείται, σε αντίθεση με τον γιατρό, τον μηχανικό, τον δικηγόρο που μπορούν να ιδιωτεύσουν χωρίς κανένα αριθμητικό και γεωγραφικό περιορισμό. Αυτό όμως δεν ίσχυε ούτε ισχύει για τα παιδιά των φαρμακοποιών. Μέχρι και η χήρα του φαρμακοποιού είναι εξασφαλισμένη, αφού της επιτρέπεται να κρατάει την άδεια του φαρμακείου επί πενταετία μετά τον θάνατό του! Aλλαξε επί της ουσίας κάτι απ’ όλα αυτά; Μόνον προσχηματικές αλλαγές έγιναν, αφήνοντας άθικτη την ουσία έτσι ώστε σήμερα η διαμάχη υπουργείου - φαρμακοποιών για την απελευθέρωση του επαγγέλματος να έχει μεταφερθεί στο ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων!! Τον Ιανουάριο του 2009, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάσισε να συνταξιοδοτούνται οι φαρμακοποιοί υποχρεωτικά στο 70ό έτος της ηλικίας τους, απορρίπτοντας αίτημά τους για την άρση του ορίου ηλικίας της υποχρεωτικής αποχώρησης, με άλλα λόγια, αίτημα για την ισόβια άσκηση του επαγγέλματος κατά βούληση, σε αντίθεση με όλους τους εργαζομένους της χώρας οι οποίοι όταν το 2010 ξέσπασε η θύελλα του ασφαλιστικού, αποχωρούσαν μαζικά, προκειμένου να αποφύγουν την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης πέραν του 60ού έτους της ηλικίας. Τόση αγάπη, λοιπόν, για την εργασία άνευ λόγου και αιτίας; Μέχρι θανάτου; Και τόση εύνοια απέναντι σε ένα επάγγελμα που διακινεί συσκευασμένα και διατιμημένα προϊόντα;
Μακροδημοπουλος Δημητρης / Αλεξ/πολη
tasath:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδοςστην περίπτωση των φαρμακείων η παροχή των υπηρεσιών είναι αποσυνδεδεμένη από αυτές, αφού όλα είναι προκαθορισμένα και το φάρμακο προσφέρεται συσκευασμένο και διατιμημένο.
--- Τέλος παράθεσης ---
Σε αυτό το σημείο έχει δίκιο ο αναγνώστης-επιστολογράφος.
Οι υπηρεσίες που παρέχουν τα φαρμακεία (υπηρεσίες πρωτοβάθμιας περίθαλψης πολλές φορές και ειδικά στις μέρες μας) δίνονται δωρεάν και ανεξαρτήτως των ικανοτήτων του κάθε φαρμακοποιού. Θα ήταν χρήσιμη μια τέτοια συζήτηση, πως δηλαδή ένας επιστήμονας υγείας μπορεί να παρέχει υπηρεσίες πέραν της εμπορικής δραστηριότητας.
tasath:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή Είσοδος
Στον τρίτο τομέα ο κ. Μάνος και ο κ. Λοβέρδος διαφωνούν ριζικά. Το κέρδος των φαρμακαποθηκών και των φαρμακοποιών καθορίζεται ως ποσοστό της τιμής, ανεξάρτητα από το ύψος της. Με την ίδια «κίνηση» ο φαρμακοποιός κερδίζει 2,40 ευρώ στο φάρμακο των 10 ευρώ, 24 ευρώ στο φάρμακο των 100 ευρώ και 240 ευρώ στο φάρμακο των 1.000 ευρώ. Απίστευτος και σκανδαλώδης παραλογισμός και το δίκιο του κ. Μάνου είναι 100%.
--- Τέλος παράθεσης ---
Ανεξάρτητα από τον τρόπο υπολογισμού του κέρδους, η ουσία είναι ότι ακόμα και σε χώρες που χρησιμοποιεί ο κ. Μάνος ως παράδειγμα, το τελικό αποτέλεσμα είναι παρόμοιο. Παραπέμπω στο αμέσως προηγούμενο post μου που περιέχει ενδιαφέροντα στοιχεία. Δηλαδή, ακόμα και στη Σουηδία ο φαρμακοποιός (σε όποια φαρμακεία έχουν ιδιωτικοποιηθεί και λειτουργούν υπό την ομπρέλα εταιρειών) έχει ένα μικτό περιθώριο κέρδους > 20%. Το πως φτάνει εκεί διαφέρει από την Ελλάδα, αλλά η ουσία παραμένει.
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή ΕίσοδοςΑντίθετα, του επέτρεψε να υποκαταστήσει την κατάργηση του σταθερού ποσοστού κέρδους, με ένα rebate, (επιστροφή κέρδους), που ακόμη δεν έχει αποδώσει και μάλλον δεν θα αποδώσει μέχρι να αποκτήσουν τα Ταμεία πλήρη μηχανογράφηση κατά είδος και φαρμακείο. Ζήσε Μάη μου… Το ίδιο έγινε και επί Ν. Δ. με τις φαρμακευτικές επιχειρήσεις και δεν απέδωσε, φυσικά, τίποτε. Εδώ ο κ. Λοβέρδος έχει άδικο και θα πρέπει να επανορθώσει.
--- Τέλος παράθεσης ---
Και όμως, ο συντάκτης κάνει λάθος. Εδώ και 3 μήνες το ΙΚΑ εισπράτει κανονικότατα το rebate που αντιστοιχεί στο αιτούμενο ποσό του κάθε φαρμακείου. Δηλαδή, το rebate λειτουργεί στην πράξη μειώνοντας απευθείας και κλιμακωτά το ποσοστό κέρδους των φαρμακείων! Και βεβαίως το ΙΚΑ είναι το μεγαλύτερο ασφ. ταμείο και ο κύριος αποδέκτης τιμολογίων των φαρμακείων. Προφανώς πρέπει να ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα ταμεία. Αλλά μην το συγχέουμε με το rebate των φαρμ. εταιρειών το οποίο πράγματι δεν λειτούργησε αποδοτικά.
EzeΤΡΟΛ:
Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links).
Εγγραφή ή ΕίσοδοςΑνεξάρτητα από τον τρόπο υπολογισμού του κέρδους, η ουσία είναι ότι ακόμα και σε χώρες που χρησιμοποιεί ο κ. Μάνος ως παράδειγμα, το τελικό αποτέλεσμα είναι παρόμοιο. Παραπέμπω στο αμέσως προηγούμενο post μου που περιέχει ενδιαφέροντα στοιχεία. Δηλαδή, ακόμα και στη Σουηδία ο φαρμακοποιός (σε όποια φαρμακεία έχουν ιδιωτικοποιηθεί και λειτουργούν υπό την ομπρέλα εταιρειών) έχει ένα μικτό περιθώριο κέρδους > 20%. Το πως φτάνει εκεί διαφέρει από την Ελλάδα, αλλά η ουσία παραμένει.
--- Τέλος παράθεσης ---
Μπορεί να είναι έτσι όπως το λέτε, ωστόσο η Σουηδία δεν πρόκειται, τουλάστιχο στο ορατό-προβλέψιμο μέλλον, να εισέλθει σε καθεστώς selective default (νομίζω ο Υπ. Οικ. κ. Βενιζέλος ζήτησε να αποδίδουμε τον όρο αμετάφραστο), όπως η Ελ.
Από την άλλη, αν ο ελ φμφ θέλει να έχει αποδοχές και κέρδος παρόμοιο με του Σουηδού ομολόγου του, γιατί να μην ισχύσει το ίδιο και για τον Ελ μισθωτό, εργάτη, συνταξιούχο, άνεργο που λαμβάνει επίδομα ανεργίας κ.λπ.; Μπορεί η ελ οικονομική πραγματικότητα να του το επιτρέψει; Όπως έγραψε στην Καθημερινή ο επιστολογράφος από την Αλεξ/πολη, ο λογαριασμός γυρίζει πάλι σε καθένα από μας, τους ελ πολίτες, ξεχωριστά.
Πλοήγηση
[0] Λίστα μηνυμάτων
[#] Επόμενη σελίδα
Μετάβαση στην πλήρη έκδοση