Forum Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας
Άλλες κατηγορίες μηνυμάτων => Πολιτική και Κοινωνικά Θέματα => Μήνυμα ξεκίνησε από: Argirios Argiriou στις 27 Δεκεμβρίου 2008, 09:18:53
-
Ελευθεροτυπία, 11.03.2008.
Οι οργανώσεις και οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων που ασχολούνται με το ζήτημα των αστέγων αδυνατούν να υπολογίσουν τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν μείνει στο δρόμο. Η πιο πρόσφατη συγκεντρωτική έρευνα πραγματοποιήθηκε από την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κλίμακα» και αφορά το ψυχοκοινωνικό προφίλ των αστέγων και τις συνθήκες διαβίωσής τους στο δρόμο, στην Ελλάδα.
Η συγκεκριμένη έρευνα ολοκληρώθηκε στα μέσα του 2006, μετά από προσωπικές συνεντεύξεις σε 200 άτομα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Νάξο.
Διαπιστώθηκε ότι το 75% των αστέγων είναι άνδρες και το 25% γυναίκες, με μέση ηλικία τα 47 έτη. Στους δέκα άστεγους ο ένας είναι αναλφάβητος, ένας έχει πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ και οκτώ είναι απόφοιτοι Μέσης Εκπαίδευσης.
Περίπου το 50% είναι άστεγοι πάνω από πέντε χρόνια, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (42%) έχει παιδιά, αλλά δεν μπορεί να είναι μαζί τους, εξαιτίας της κατάστασής του.
Το 50,3% βρέθηκε στο δρόμο λόγω εξαιρετικά ανεπαρκών οικονομικών πόρων, το 46,4% λόγω πλήρους ανεργίας και το 35,4% εξαιτίας ανεπαρκούς στήριξης από την οικογένεια. Μόνο το 7,7% είναι στο δρόμο λόγω ψυχιατρικού προβλήματος.
Μέγα ζήτημα για τους ανέστιους είναι ο ύπνος, όπως διαφαίνεται και από τις απαντήσεις τους. Πάνω από τους μισούς (50,5%) απάντησαν ότι τους τελευταίους δύο μήνες πριν από τη διεξαγωγή της έρευνας είχαν διανυκτερεύσει στο δρόμο ή σε άλλο εξωτερικό χώρο, το 31,9% σε εγκαταλειμμένο σπίτι, ενώ το 47,8% απάντησαν πως έμειναν στο σπίτι φίλου ή συγγενή ή σε ξενώνα.
Η εξεύρεση του καθημερινού γεύματος δεν είναι το κυριότερο πρόβλημά τους, αν και το 13,4% των ερωτωμένων απάντησε πως βρήκε τροφή στα σκουπίδια ή σε χωματερές. Η πλειονότητα (84,4%) συντηρείται από τα συσσίτια του δήμου, της Εκκλησίας, ενώ το 34,6% χάρη στη γενναιοδωρία φίλων και συγγενών.
Ενας μόνιμος βραχνάς για τους ανέστιους της έρευνας είναι η επικινδυνότητα στο δρόμο. Το 39,3% απάντησε ότι κατά το διάστημα της παραμονής του στο δρόμο έχει πέσει θύμα κλοπής, το 36,8% διάρρηξης, ενώ το 26,4% ότι έχει υποστεί κακοποίηση.
Το μόνο αισιόδοξο απότοκο, βέβαια, όλης της έρευνας είναι ότι το 66% πιστεύει ότι θα μπορέσει να ξεφύγει, κάποια στιγμή, από την κατάσταση αυτή.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=11.03.2008,id=26859912
-
27/04/2013.
Ελευθεροτυπία.
ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΟΠΟΥ «ΣΤΕΓΑΖΟΝΤΑΙ» ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΖΩΗΣ, ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ
Η... παράλληλη πόλη των 20.000 αστέγων.
Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ
«Ορισμένα προβλήματα, όπως το κρύο, λύνονται. Τη νύχτα, βέβαια, τη βγάζεις πολύ πιο άνετα όταν δεν έχει παγωνιά. Το καλοκαίρι έχει τα δικά του προβλήματα. Οι ενορίες σταματάνε τα συσσίτια, γιατί οι εθελόντριες της Εκκλησίας πηγαίνουν να κάνουν τα μπάνια τους». Για το δικό τους «μπάνιο» φροντίζει -ακόμα και στην παγωνιά- το βυτιοφόρο όχημα καθαρισμού του δήμου.
«Το χειμώνα τσούζει περισσότερο». Ψεκάζοντας με νερό τους δρόμους, ολοκληρώνει με επιτυχία αυτό που μεθοδικά επιδιώκει η πολιτεία: να εξαφανίσει τους άστεγους από τη βιτρίνα της πρωτεύουσας. Είναι η ώρα που οι «σωροί από βρεγμένες κουβέρτες» αποκτούν πόδια και τρέχουν κάπου αλλού να κρυφτούν. Κάτω από τις γέφυρες, μέσα στο παλιό μηχανοστάσιο, στις διαβάσεις, σε κάποια φυλαγμένη γωνία, στις πλατείες. Καληνύχτα Αθήνα, οι άστεγοι σε χαιρετούν.
Υπολογίζονται γύρω στους 20.000 - μια παράλληλη πόλη. Ο Γιώργος, ο Λέων, ο Παύλος, η Μάτα, ο Νίκος και η Δέσποινα είναι νεοάστεγοι. Οι τρεις πρώτοι φιλοξενούνται τελευταία στον ξενώνα της «Κλίμακας». Οι υπόλοιποι παραμένουν στο δρόμο. Αναπολούν το σπίτι τους, αλλά κυρίως το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Είναι, όπως είπε ένας από αυτούς, «προσωρινοί ενοικιαστές πεζοδρομίων».
Είμαστε... χελώνες
«Εμείς οι άστεγοι έχουμε πολλά κοινά με τις χελώνες. Παίρνουμε μαζί το σπιτάκι μας. Κατά βάθος όμως είμαστε πουλιά. Μεταναστεύουμε ανάλογα με τον καιρό». Φέτος, είναι ο τρίτος Απρίλιος που η Μάτα βρίσκεται στο δρόμο. «Αν αρχίζω να συνηθίζω; Οταν έχεις κοιμηθεί σε πουπουλένιο στρώμα, δεν συνηθίζεται», λέει. Ξεχειμώνιασε κάτω από μια γέφυρα, δίπλα στον Προαστιακό, στάση ΣΚΑ. «Θέλω να είμαι κοντά σε ρολόι και σε φώτα. Δεν αντέχω άλλο το κέντρο». Μέχρι τα μέσα της επόμενης εβδομάδας θα μείνει έξω από μια τράπεζα, στο Χαλάνδρι. Σύμφωνα με την ίδια, έρχεται ο πιο ζεστός Μάης της 5ετίας. «Θα 'χουμε κόλαση το καλοκαίρι» λέει, ανάβοντας ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο. Στα νιάτα της ήθελε να γίνει δασκάλα. Εγινε καθαρίστρια, και μετά άνεργη. «Και μάνα», συμπληρώνει. «Τα παιδιά;». «Στις ζωές τους», απαντά κοφτά.
Στα 56 της, έπειτα από 3 χρόνια στο δρόμο, «έχω πάρει όλα τα πτυχία. Μετεωρολόγος, γιατρός, αστυνομικίνα και ό,τι άλλο θες. Μέχρι και σύμβουλος μόδας. Ξέρω τι μοντελάκι φοριέται, τι χρώμα και πόσους πόντους πάει το μίνι». «Βγήκα στο δρόμο παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2010. Ημουν τρομαγμένη και απελπισμένη. Επειτα έγινα άγριο ζώο στη ζούγκλα της Αθήνας», θυμάται η ίδια. «Πήρα το τρένο από τον Πειραιά. Κατέβηκα στην Ομόνοια, περπάτησα στην Πανεπιστημίου και κάθισα στα σκαλιά της Ακαδημίας. Είχα μαζί μου ένα χαλάκι, μια κουβέρτα και αυτό το τρανζιστοράκι. Πού και πού μου δίνουν μπαταρίες», λέει. «Δεν έκλεισα μάτι για 5 μέρες. Μια ολόκληρη μέρα μέτρησα 3.566 ζευγάρια παπούτσια. Μετά με πήρε ο ύπνος», συνεχίζει. «Σήμερα το βράδυ πού θα κοιμηθείτε;». «Εδώ· πού αλλού; Στα μαλακά», λέει γελώντας. «Ωσπου να μπει ο Μάης, θα 'χω φτάσει στη Ραφήνα, και εκεί θα μείνω μέχρι να αρχίσουν τα κρύα. Μετά βλέπουμε». Σβήνει το τσιγάρο στο πεζούλι και το ξεπλένει με νερό. Για εκείνη το πεζοδρόμιο είναι ό,τι για εμάς το πάτωμα.
«Ο νεοάστεγος δεν έχει σχέση με το "βολεμένο" άστεγο, ή αυτόν που είναι άστεγος εκ πεποιθήσεως, ή είναι εξαρτημένος από ουσίες. Είσαι εσύ, ο καθ' όλα φυσιολογικός, ένας μικροεπιχειρηματίας ή υπάλληλος που έχασε τη δουλειά του και δεν είχε οικονομικά αποθέματα στην άκρη. Δεν σε χρειαζόμαστε εσένα. Σε πετάμε στα σκουπίδια». Ο Γιώργος Μπαρκούρης πιστεύει ότι πολύ σύντομα δεν θα είναι άστεγος. Περιμένει τη σύνταξή του.
«Γράψε ότι ο άστεγος είναι υποχείριο ενός συστήματος, την ίδια στιγμή που θεωρεί ότι είναι ελεύθερος», λέει ο Γιώργος και εξηγεί την παράνοια του φορολογικού συστήματος. «Ακόμα και οι άστεγοι πρέπει να κάνουμε δήλωση στην Εφορία. Κάτσε, ρε φίλε· και να κάνω δήλωση στην Εφορία, μηδέν θα σου βγάλω. Αλλά μου λες ότι θα με φορολογήσεις με 3.000 ευρώ και πρέπει ως άστεγος να σου φέρω και αποδείξεις 1.000. Η πολιτεία πρέπει να σταματήσει να παρανομεί».
Ο Γιώργος ήταν ελεύθερος επαγγελματίας, γραμμένος στο ΙΚΑ. Φιλοδοξία του σήμερα είναι «οι άστεγοι να συμμετάσχουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θα θέλαμε να μας δώσει ο δήμος 10 άδειες μικροπωλητού». Ξεκίνησε την καριέρα του σε μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, είναι μουσικός, μουσικός παραγωγός και τεχνικός υπολογιστών.
Δούλεψε στην ΕΡΤ ως συμβασιούχος, ως τεχνικός στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια σε ένα τμήμα που ανήκει στο υπουργείο Εξωτερικών, μέχρι που το 2007 βγήκε μόνος στην αγορά εργασίας, σαν τεχνικός και παραγωγός ραδιοφώνου. «Η κρίση είχε ξεκινήσει από τότε. Και έφτασα το 2011 να αποφασίσω ότι βγαίνω στο δρόμο. Δεν μπορούσα να ζω εις βάρος κανενός. Ούτε της οικογένειάς μου ούτε των φίλων μου. Βγήκα για μια εβδομάδα. Είδα ότι δεν θα τα καταφέρω. Δεν είμαι σαν τον Λέοντα».
Ο κ. Παύλος Παναγιωτάκης περιγράφει την περίοδο που έμεινε στο δρόμο, ο ίδιος το έλεγε «αστεγία», ως «λίγο δραματική ιστορία». «Στο Χαϊδάρι, υπήρχε μια ταβέρνα και κοιμόμουν στο δρόμο. Επειτα μπήκα στην αυλή και μετά μου έφτιαξαν ένα κατάλυμα. Δεν δούλευα τότε. Είχα κάποια εισοδήματα και, όταν τελείωσαν, έμεινα στο δρόμο».
Πέρασε από νοσοκομεία, από το άσυλο του δήμου, από ένα μοναστήρι. «Δυσκολεύτηκα πολύ. Δεν είχα να πληρώσω ενοίκια, ρεύματα. Εφυγα από το σπίτι, χωρίς δικαστικούς καταναγκασμούς. Στην αρχή δεν φοβόμουν. Αγνοια κινδύνου ίσως...».
«Δεν χρώσταγα πουθενά, δεν είχα κανένα δάνειο»
Ο Λέων Χάνεν έμεινε στο δρόμο λόγω της οικονομικής κρίσης. «Είχα πάντα μπροστά μου το σχέδιο ότι θα περάσει 1,5 χρόνος και θα κάνω αίτηση να πάρω σύνταξη. Είπα, όπως και αν γίνουν τα πράγματα, θα βγάλεις στο δρόμο ένα χειμώνα και δύο καλοκαίρια. Δεν θα φορτωθείς σε φίλους. Η φιλία είναι απόσταγμα ετών.
Τα έχασες όλα, ας σου μείνει ο φίλος. Αλλοι άστεγοι έχουν στόχο την επόμενη μέρα, εγώ είχα σχέδιο. Δεν θα ζητιάνευα ποτέ, δεν θα γινόμουν παράσιτο. Είχα θέληση να ξεφύγω από το ναδίρ. Δεν είναι δύσκολο. Πρέπει, βέβαια, να φας μια κλοτσιά στα οπίσθια», λέει ο ίδιος. «Οταν αποφασίσεις ότι είσαι προσωρινός, δεν είναι τόσο δύσκολο. Λες, αυτό είναι. Δεν έχει τίποτα άλλο. Και προχωράς. Να πιστεύεις πρέπει στον εαυτό σου».
Στον Αγιο Παντελεήμονα
Βγήκε στο δρόμο όταν ήταν 63 ετών, με μια σακούλα. «Εμενα σε μια δύσκολη περιοχή. Στον Αγιο Παντελεήμονα. Το πρωί Πεδίον του Αρεως, το βράδυ Αγιος Παντελεήμονας και ενδιάμεσα συσσίτιο. Δεν το έβαλα κάτω. Πλησίαζε χειμώνας, είχα ένα μπουφάν στο χέρι και η σακούλα είχε μέσα 2-3 πουλόβερ και βιβλία. Ο άστεγος έχει πάρα πολύ χρόνο στη διάθεσή του. Είτε θα τον περάσει κάνοντας φαντασιώσεις είτε κάνοντας πράξεις που είναι οριακά εντός νόμου, ή αρχίζοντας να κάνει κακό στον εαυτό του. Να νιώθει τύψεις. Ενιωσα ότι θα πρέπει να διαχειριστώ τον ελεύθερο χρόνο μου». Ο Λέων έφυγε από το σπίτι του πιστεύοντας ότι δεν έφταιγε. «Δεν είχα σπαταλήσει χρήματα. Δεν είχα πάρει ποτέ δάνεια. Δεν χρώσταγα. Δεν έπεσα ποτέ στην παγίδα των τραπεζιτών. Εχω μια φυσική αντιπάθεια στις τράπεζες».
Τα τελευταία 20 χρόνια ήταν αυτοαπασχολούμενος. Δούλευε ως αγιογράφος, έβγαζε, όπως λέει, αρκετά χρήματα. «Πλήρωνα νοίκι για σπίτι και για εργαστήριο. Ζούσα καλά, όχι σαν Ωνάσης, αλλά αν ήθελα κάτι, μπορούσα να το αποκτήσω. Αυτό από τη μία στιγμή στην άλλη άλλαξε. Η αγιογραφία είναι ένα προϊόν ακριβό, που δεν είναι χρήσιμο στην καθημερινότητα. Δεν θα πας να αγοράσεις εικόνα όταν δεν έχεις να φας». Ο ίδιος εντοπίζει την ανάγκη δημιουργίας ενός φορέα που θα πιστοποιεί «ποιος είναι άστεγος και ποιος δεν είναι. Δεν ζητάμε επιδόματα και συντάξεις, μόνο να βρεθεί κάποιο κατάλυμα. Να έχει κάποιος μια στέγη που επιδοτείται και να βρει μια δουλειά με στάνταρ, παρά να μην έχει τίποτα και να μην ασχολείται με τίποτα. Αυτό δεν είναι το πρώτο βήμα. Αυτό σημαίνει ότι, απλώς, φορέσαμε παπούτσια».
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=360526
-
28/12/2014. Καθημερινή.
Οι άστεγοι, το κρύο και ο νεκρός χρόνος.
ΜΑΡΙΛΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ
Στην εσοχή του πεζοδρομίου, ο Τάκης έχει βάλει το καλάθι του σούπερ μάρκετ μπροστά του, να κόβει τον αέρα. Τον ρωτάω πέρα απ’ το κρύο, ποιο είναι το μεγάλο του πρόβλημα. Περιμένω να μου πει πως δεν έχει λεφτά, ή πως φοβάται τις νύχτες στον δρόμο. «Είναι πάρα πολύς ο χρόνος», λέει ο Τάκης. «Κάτι πρέπει να βρεις να κάνεις».
Αυτό το σλίπινγκ μπαγκ, που τώρα περνά μέσα του τη μισή μέρα, το πήρε για μια εκδρομή στον Ολυμπο όταν ήταν φοιτητής στα ΤΕΙ. «Είμαι φωτογράφος χωρίς φωτογραφική μηχανή», λέει. Οπως ο άστεγος με το αυτοκίνητο κοντά στην Πέτρου Ράλλη είναι υπάλληλος γραφείου χωρίς γραφείο, όπως ο Γιάννης είναι διανομέας χωρίς πακέτα να μοιράσει.
Από πέρυσι τον χειμώνα, ο Τάκης περνάει τις μέρες του με τον Γιάννη, που τον γνώρισε στον δρόμο. Ζουν ένα στενό πίσω απ’ την πλατεία στο Μοναστηράκι, κι όπως λέει ο Γιάννης, «φυλάει ο ένας τον άλλον. Πάει εκείνος να κάνει μια δουλειά ας πούμε, προσέχω εγώ τα πράγματα». «Και φαγητό πού βρίσκετε;», τον ρωτάω. «Εσείς δεν θα με καταλάβετε», κάνει χαμογελώντας, «αλλά το φαγητό δεν είναι πρόβλημα. Αν μπορείς να περπατάς, στην Αθήνα βρίσκεις φαγητό».
Ο Γιάννης εξηγεί πως υπάρχουν πάντοτε διαθέσιμα συσσίτια για τους άστεγους. Τουλάχιστον 1.500 μερίδες φαγητού μοιράζει κάθε μέρα μόνο το Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, που κάνει διανομή το μεσημέρι στις 12.00 και το απόγευμα στις 17.00 στην οδό Σοφοκλέους. Στο ίδιο μέρος διανέμει τα μεσημέρια φαγητό και η Εκκλησία, ενώ υπάρχουν και συσσίτια στις περισσότερες ενορίες της Αθήνας. Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι το φαγητό. «Το σπίτι είναι το πρόβλημα», λέει ο Γιάννης. «Αυτό μάλιστα, είναι πρόβλημα αληθινό».
Τον πρώτο καιρό, ο Τάκης ρώτησε στον Δήμο μήπως πάει να ζήσει σε κάποια απ’ τις εστίες τους. Στο ξενοδοχείο των αστέγων στην οδό Χαλκοκονδύλη αυτή τη στιγμή μένουν 103 άτομα, και υπάρχουν κενά δωμάτια για άλλους 30 άστεγους. Μερικούς δρόμους πιο κάτω, στην Πατησίων, υπάρχει και η εστία που φιλοξενεί 25 πιο ηλικιωμένους άστεγους, και χωρά άλλους 20. Ομως ο Τάκης δεν πήγε τελικά σε κανένα απ’ τα δύο. «Επρεπε να κλείνεσαι μέσα από νωρίς το βράδυ, να ζητάς άδεια για τα πάντα, να ζεις σα γέρος ή σαν παιδί». Εκείνος δεν είχε συνηθίσει έτσι. «Ο άστεγος», λέει, «είναι ελεύθερο πλάσμα. Κι αν δεν ήταν πριν, τον ελευθερώνει ο δρόμος». Πετάει ένα τσιγάρο απ’ το πακέτο στο Γιάννη. «Κι έτσι, κολλήσαμε εδώ», λέει.
Η περίπτωσή του δεν είναι απ’ τις σπάνιες. Η Ελένη Κατσούλη, η πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ, εξηγεί πως για να μείνει στο ξενοδοχείο ένα βράδυ κάποιος χρειάζεται να δείξει μόνο την ταυτότητά του. Αλλά για πιο μακροχρόνια διαμονή, πρέπει να δεχτεί να κάνει εξετάσεις για λοιμώδη νοσήματα, να μην έχει βαρύ ψυχιατρικό ιστορικό, ούτε και μεγάλο ποινικό μητρώο. Κι έτσι, οι πιο πολλοί άστεγοι τελικά επιστρέφουν στον δρόμο.
Τα κλιμάκια του Δήμου προσπαθούν να δίνουν βοήθεια εκεί: κάθε φορά που ο καιρός αγριεύει ένα ειδικό βανάκι μ’ έναν γιατρό κι έναν κοινωνικό λειτουργό μοιράζουν κουβέρτες και βοηθούν τους άστεγους να βγάλουν τη νύχτα ασφαλείς. «Εχουμε αποφασίσει εφέτος να βγαίνουμε ακόμα κι αν δεν έχει τόσο κρύο που να δώσει σήμα η Νομαρχία. Ακόμα κι αν έχει 6 ή 7 βαθμούς θερμοκρασία, θα κατεβαίνει κλιμάκιο στον δρόμο», λέει η κ. Κατσούλη. «Με ζεστά ροφήματα, φαγητό, κουβέρτες, ρούχα... Πέρυσι ένας χορηγός έδωσε γάντια και σκούφους για το κρύο. Ηταν σημαντικό αυτό».
Η πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ λέει πως εν όψει των γιορτών, οι υπηρεσίες του Δήμου είχαν ετοιμαστεί και καθ’ όλη τη διάρκεια θα υπάρχουν χώροι με θέρμανση που θα υποδέχονται όποιον θέλει να περάσει εκεί τη νύχτα, «αν και οι περισσότεροι αρνούνται να αφήσουν τη θέση τους στον δρόμο», όπως λέει. «Πέρυσι έβγαινα εγώ η ίδια με το κλιμάκιο, τους παρακαλούσα. “Ελα μαζί μας, να ζεσταθείς, Γιατί δεν πας;”. Αλλά κανείς σχεδόν δεν ήθελε».
Ο Τάκης, που του το λέω την επομένη, δεν το βρίσκει καθόλου παράξενο. «Ε, βέβαια, ποιος να πάει εκεί; Θα χάσεις την καβάτζα σου στον δρόμο, επειδή έπιασε μια νύχτα κρύο;». Μια καλή γωνία σε μια προστατευμένη στοά, είναι «πολύτιμη». Και μοιάζει «φοβερά εύκολο» αν φύγεις να στην πάρει κάποιος άλλος. Αν και, όπως λέει ο Τάκης, «όχι τόσο εύκολο όσο είναι να σου πάρουν οι τράπεζες το σπίτι που μένεις».
Κανείς δεν θέλει να λέει ιστορίες
Ο Δημήτρης λέει πως απ’ την κρίση και μετά «έχει αλλάξει η έννοια της λέξης άστεγος. Δεν είναι ο παραβατικός, ο τοξικομανής, ο ψυχικά ασθενής». Κανονικά, τέτοιες δηλώσεις σε ρεπορτάζ σαν κι αυτό τις κάνουν οι ειδικοί – οι ψυχολόγοι, ή οι υπεύθυνοι του Δήμου. Ο Δημήτρης όμως, είναι ένας άνδρας που κοιμάται τα βράδια κάτω απ’ τη γέφυρα της Πέτρου Ράλλη. «Τώρα άστεγος είναι αυτός που ήταν πρώτα νοικοκύρης», λέει.
Ο Δημήτρης είναι και τώρα νοικοκύρης. Απλώς, έχει ένα σπίτι χωρίς τοίχους. Η κολώνα που γράφει «ΠΑΟ – ΡΟΥΦ», είναι το προσκεφάλι το δικό του και της Μαριλένας. Το κρεβάτι τους το ορίζει το κάγκελο του δήμου που χωρίζει τον δρόμο απ’ το παρτέρι. Aπέναντι, είναι η τραπεζαρία. Ο Δημήτρης δείχνει το τραπέζι και τις μισοδιαλυμένες καρέκλες γύρω του και γελάει: «αυτό είναι το δικό μας καθιστικό», λέει. Στην πραγματικότητα, το μόνο «δικό τους» είναι μερικά μαξιλάρια, μια πορτοκαλί κουβέρτα, και δύο γάτες, που μαζεύονται στις κουβέρτες τους για να ζεσταθούν. Σήμερα μπορεί να μην έχουν φαγητό να τους δώσουν, πάντα όμως έχουν χάδια. Κι αυτό, είναι πιο πολύ απ’ ό,τι έδωσαν οι άλλοι άνθρωποι σ’ αυτούς.
«Τι να σου λέω...». Κανείς απ’ τους ανθρώπους στον καταυλισμό της γέφυρας δεν θέλει να λέει ιστορίες. Ούτε ποιος ήταν πριν, ούτε πού δούλευε, ούτε τι πήγε στραβά. «Τώρα τι κάνουμε». Ενας κύριος ζει τόσο καιρό στο αυτοκίνητό του, που έχει μέσα πεταμένες εφημερίδες του καλοκαιριού. «Στο πορτ μπαγκάζ έχω ένα καθαρό κουστούμι», απολογείται. «Μην τυχόν με φωνάξει κανένας για δουλειά».
Αλλά δεν είναι εύκολο να ξεκολλήσεις από εδώ. Η Μαριλένα, η φίλη του Δημήτρη, λέει πως το ίδιο το σύστημα σε κρατάει στον δρόμο. «Πώς θα υποβάλω δήλωση εγώ;», κάνει. «Το σύστημα, το taxis, δεν δέχεται τη λέξη “άστεγος”. Ζητάει διεύθυνση. Ορίστε λοιπόν: Γράφεις “Πέτρου Ράλλη, κάτω απ’ τη γέφυρα”. Και μετά, πρέπει να πεις αν είναι το σπίτι ιδιόκτητο, ή με νοίκι».
Αυτά τα πράγματα οι άστεγοι της Αθήνας πριν την κρίση δεν τα σκέφτονταν ποτέ. Αλλά από τότε, όλα άλλαξαν. «Οταν τους δώσαμε πέρυσι ερωτηματολόγια να απαντήσουν, δεν περιμέναμε πως θα έχουν οι άστεγοι τέτοια συγκρότηση», λέει η πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ Ελένη Κατσούλη. Ομως οι νέοι άστεγοι δεν είναι αναγκαστικά ψυχικά ασθενείς, ή ναρκομανείς. Ετσι τουλάχιστον λέει η τελευταία μελέτη του Ιδρύματος Αστέγων: το 73% είναι στην πιο παραγωγική τους ηλικία, από 26 ώς 55 χρόνων. Και σύμφωνα με έρευνα της «Κλίμακας», 1 στους 5 άστεγους της Αθήνας έχει ανώτερο ή ανώτατο μορφωτικό επίπεδο, ενώ σχεδόν οι μισοί (40%) έχουν τελειώσει τουλάχιστον το λύκειο. Στο ΚΥΑΔΑ υπολογίζουν πως οι άστεγοι της Αθήνας είναι περίπου 1.100 άτομα, κι αν αυτός ο αριθμός μοιάζει από πέρυσι ώς φέτος να μένει σταθερός, εκείνος που αυξάνεται είναι ο πληθυσμός των υποψήφιων αστέγων. «Εχουμε αύξηση των περιπτώσεων επισφαλούς κατοικίας», λέει η κ. Κατσούλη. «Πολλές εξώσεις, πολλά σπίτια χωρίς καθόλου εισόδημα, χωρίς ρεύμα». Μόνο στην Αθήνα υπάρχουν 13.000 άνθρωποι που έχουν ζητήσει βοήθεια απ’ τον δήμο γιατί αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης.
Οπως ο Στράτος. Παντρεμένος με μια Γερμανίδα απ’ τα 20, οδηγός ταξί απ’ τα 23, άστεγος από πέρυσι. Είχε πάρει δάνειο για ν’ αγοράσει δικό του αμάξι, ήρθε η κρίση και του πήρε «το αμάξι, το σπίτι και τη γυναίκα». Τώρα λέει πως σκέφτεται να ζητήσει δουλειά στη «Σχεδία» - είναι το περιοδικό που πωλούν οι άστεγοι προς 3 ευρώ. «Ζεις μ’ αυτά τα χρήματα», λέει ο Στράτος, και μετά μιλάει για τις «Αόρατες Διαδρομές», «την ξενάγηση στην πόλη που κάνουν τα Σάββατα». Ενας άστεγος σε πάει σ’ όλα τα μέρη που έχουν γι’ αυτόν σημασία.
Δεν δυσκολεύεται όταν τον ρωτάω πού θα πήγαινε τους ανθρώπους αν ήταν οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές». «Στο παλιό μου σπίτι», απαντά. «Θησείο, οδός Αγήνορος. Θα τους μιλούσα για τη μέρα που γύρισα και βρήκα τις κλειδαριές αλλαγμένες. Και για τον γείτονά μου. Που του χτύπησα το κουδούνι και μου είπε απ’ το θυροτηλέφωνο «συγγνώμη φίλε, δεν μπορώ να σου ανοίξω. Αφού δεν μένεις πια εδώ. Με καταλαβαίνεις, έτσι;».
Το συσσίτιο της οδού Σοφοκλέους
Τα μεσημέρια στην οδό Σοφοκλέους οι 9 στους 10 ανθρώπους που έρχονται για το συσσίτιο είναι Ελληνες. Οταν πια μοιραστούν οι μερίδες, ακούς να συζητούν και νιώθεις σαν σε κανονικό εστιατόριο. Το Ιδρυμα Αστέγων που φροντίζει για το φαγητό, συντονίζει και τις δράσεις άλλων φορέων όπως ο ΟΚΑΝΑ, ή το ΚΕΘΕΑ, όταν απευθύνονται σε άστεγους. Κι έτσι, πέρα απ’ τα συσσίτια, υπάρχουν τα ξενοδοχεία των αστέγων, η έκτακτη βοήθεια στον δρόμο, και το Κοινωνικό Φαρμακείο στη Βαρβάκειο. Παράλληλα, βοήθεια στους άστεγους προσφέρουν και πολλές ακόμα οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου, αλλά και μερικοί εξειδικευμένοι φορείς, όπως η «Κλίμακα» που στο «κέντρο ημέρας» της εξυπηρετεί τουλάχιστον 350 ανθρώπους την εβδομάδα. Οι άστεγοι εκεί μπορούν να ζητήσουν βοήθεια για οτιδήποτε: από το να βρουν έναν δικηγόρο να λύσει τα νομικά τους θέματα, ή να δουν έναν γιατρό για τους μικροτραυματισμούς που μπορεί να έπαθαν στον δρόμο, μέχρι το απλούστερο: να κάνουν ένα μπάνιο να ξυριστούν και να πλύνουν τα ρούχα τους. Πέρα απ’ αυτά, όμως, το κράτος, δεν έχει και πολλούς τρόπους να βοηθήσει τους πιο στερημένους πολίτες του να ξεκινήσουν τη ζωή τους ξανά.
http://www.kathimerini.gr/797419/article/epikairothta/ellada/oi-astegoi-to-kryo-kai-o-nekros-xronos
-
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=36644
-
Καθημερινή. 13/12/2015.
του Ματθαίου Τσιμιτάκη.
Η Μαρία και η Χαρά κρατούν ντοσιέ γεμάτα φυλλάδια και δύο μεγάλες πάνινες τσάντες στον ώμο γεμάτες με μπισκότα και τρανζιστοράκια. Περπατάμε στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπου κοιμούνται άστεγοι της Αθήνας. «Αυτό τον έχουμε καταγράψει;». Πλησιάζουν και τον ρωτούν εάν μπορούν να του μιλήσουν για το πρόγραμμα παροχής βοήθειας που εκπροσωπούν. «Δεν τους λέμε κατευθείαν ότι είμαστε από τον δήμο, επειδή πολλοί αντιδρούν μόλις ακούσουν ότι υπηρετείς κάποιον θεσμό – δεν τους εμπιστεύονται» λέει η Χαρά. Εάν κερδίσουν την εμπιστοσύνη του τότε προσπαθούν να τον πείσουν να καταφύγει σε κάποιον ξενώνα αστέγων, ωστόσο τα «ποσοστά επιτυχίας» είναι μικρά. «Αλλος δεν έχει χαρτιά, άλλος είναι τοξικομανής, ενώ πολλοί δεν θέλουν να φύγουν από τον δρόμο» εξηγεί η Μαρία.
Σύμφωνα με τελευταία έρευνα του ΤΕΙ Αθηνών, περίπου οι μισοί άστεγοι είναι τοξικοεξαρτημένοι, το 1/3 έχει ψυχιατρικά προβλήματα, ενώ η αστεγία μπορεί να είναι προσωρινή ή χρόνια. Η Μαρία Μουρτέζου και η Χαρά Βανικιώτη είναι οι δύο κοινωνικοί λειτουργοί σε ολόκληρη την πρωτεύουσα, που ασχολούνται συστηματικά με την παρακολούθηση και την καταγραφή των αστέγων, την παραπομπή τους σε ξενώνες και την παροχή βοήθειας. Το πρόγραμμα που υλοποιούν για λογαριασμό του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) είναι το μοναδικό αποκλειστικά αφιερωμένο στους αστέγους.
Στους δρόμους του κέντρου
Περπατώντας μαζί τους αντικρίζεις μια πραγματικότητα που έχουμε συνηθίσει να μην κοιτάμε πια: Από την Κλαυθμώνος ώς το Μοναστηράκι, μέσω της Ερμού μετρήσαμε περίπου 30 αστέγους σε λιγότερο από μία ώρα. Το 2013 η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης καταμέτρησε 450 αστέγους στο κέντρο.
Σήμερα η διευθύντρια του ΚΥΑΔΑ, Ελένη Κατσούλη, λέει ότι υπολογίζουν σε 1.600 τους «ορατούς» άστεγους. «Δεν γνωρίζουμε πόσοι ακόμα ζουν σε εγκαταλελειμμένα σπίτια ή κρύβονται, ενώ ακόμα και κάποιος που μένει σε σπίτι χωρίς ρεύμα για πολύ καιρό θεωρείται άστεγος», εξηγεί στην «Κ». Στον κόμβο αλληλοβοήθειας του δήμου έχουν καταγραφεί περίπου 20.000 δημότες χωρίς καθόλου εισοδήματα, αν και η καταμέτρηση δεν έχει ολοκληρωθεί. Οι «γνωστοί» άστεγοι είναι άντρες στη συντριπτική πλειονότητα (πάνω από 80%) και Ελληνες σε ποσοστό άνω του 60%.
Παρά το γεγονός ότι η κρίση μονοπωλεί τη δημόσια συζήτηση, οι επιπτώσεις στη στέγαση των Ελλήνων παραμένουν άγνωστες στη διοίκηση. Το ΕΚΚΑ υπολόγιζε τους αστέγους το 2009 σε 21.216 άτομα πανελλαδικά. Το ίδιο έτος το υπ. Υγείας υπολόγιζε τους αστέγους σε 7.720. Η διαφορά έγκειται στους διαφορετικούς ορισμούς της έννοιας «άστεγος». Εκτοτε έγινε μια μόνο έρευνα, το 2014, βάσει της οποίας 2.360 άνθρωποι βρίσκονταν στον δρόμο, 9.096 στερούνταν κατοικίας σε όλη την επικράτεια, ενώ σε επισφαλείς συνθήκες στέγασης ζούσαν 119.320.
Το ΚΥΑΔΑ είναι ο μόνος φορέας που τηρεί αρχείο αστέγων, το οποίο ανανεώνεται, ωστόσο τόσο στους ξενώνες αστέγων του Δήμου Αθηναίων όσο και του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ) του υπ. Υγείας τα περισσότερα κρεβάτια μένουν άδεια. ( !!!) Οι λόγοι δεν αφορούν μόνο το αίσθημα ντροπής που αισθάνονται πολλοί, αλλά και τη γραφειοκρατία που επιβάλλει την κατάθεση ακόμη και εκκαθαριστικού για να γίνει κάποιος δεκτός για έξι μήνες. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι παρά το γεγονός πως ο δήμος έχει προκηρύξει τρεις φορές θέση γιατρού για την ομάδα των δύο κοινωνικών λειτουργών, δεν έχει παρουσιαστεί ουδείς ενδιαφερόμενος!
Σε επιφυλακή για το ψύχος
Τον χειμώνα, δημόσιοι χώροι ανοίγουν όταν η θερμοκρασία πέφτει στους 4 βαθμούς και μια σειρά από ΜΚΟ δραστηριοποιείται για την παροχή τροφής, ιατρικής φροντίδας και ρουχισμού. «Οπως και πέρυσι, αν προκύψει ανάγκη θα ανοίξουμε το Ρουφ, όμως είμαστε ήδη σε επιφυλακή να βγούμε στον δρόμο ακόμα και στους 8-10 βαθμούς», λέει η κ. Κατσούλη.
Στην πλ. Κουμουνδούρου, αργά το βράδυ, συναντάμε μια παρέα τοξικομανών του δρόμου. Οι δύο κοπέλες πλησιάζουν χωρίς φόβο και πιάνουν την κουβέντα.
Ενας από αυτούς παίρνει το τρανζιστοράκι και το βάζει στο αυτί του. Χαμογελάει πλατιά: «Γεια σου ρε Μαράκι. Μεγάλη χαρά μου έδωσες». Η Μαρία προλαβαίνει την ερώτησή μου. «Είναι απομονωμένοι στον δικό τους κόσμο. Το ραδιοφωνάκι τούς φέρνει σε επαφή με την πραγματικότητα».
http://www.kathimerini.gr/842111/article/epikairothta/ellada/oi-astegoi-skies-sto-kentro-ths-prwteyoysas-exoyn-taytothta
-
29/03/2018
Οντιν Λιναρδάτου.
Οι αριθμοί σοκάρουν. Η Ευρώπη γίνεται η ήπειρος των αστέγων , ο αριθμός τους αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς μια που οι τιμές των ακινήτων στις περισσότερες χώρες της γηραιάς Ηπείρου έχουν γίνει απρόσιτες για εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες ενώ ανοίγει και η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών.
Ακόμα και στη Γερμανία έχει υπάρξει αύξηση 150% των άστεγων το διάστημα 2013- 2016. Την ίδια περίοδο η αύξηση στην Ισπανία ξεπέρασε το 20% και στη Δανία το 8%.
Μόνο σε δύο χώρες έχουν μειωθεί τα ποσοστά των αστέγων , στη Φινλανδία και τη Νορβηγία.
Και οι δύο όμως έχουν ειδικά προγράμματα επιδότησης ενοικίου στα νοικοκυριά που πληρούν τα κριτήρια και τα χρήματα για αυτό τα παίρνουν κυρίως από τη βιομηχανία τυχερών παιχνιδιών και από το ΛΟΤΤΟ .
Η εφημερίδα Γκάρντιαν αποκαλύπτει ότι περισσότερα από 24 εκατομμύρια νοικοκυριά στην Ευρώπη πληρώνουν πάρα πολύ υψηλά ενοίκια , 37 εκατομμύρια ζουν σε υπερκατοικημένες κατοικίες και περίπου 34 εκατομμύρια νοικοκυριά ζουν σε άθλιες συνθήκες.
Από το 2010 μέχρι το 2016 το κόστος στέγασης στα 3/4 των κρατών της ΕΕ αυξήθηκε δραματικά για τα φτωχά νοικοκυριά.
Στο 50% των χωρών – μελών της Ένωσης η αύξηση ξεπερνάει το 20% , η μεγαλύτερη παρατηρείται στη Βουλγαρία που άγγιξε το 54% ενώ ακολουθεί η Βρετανία όπου το κόστος στέγασης αυξήθηκε 45% στέλνοντας χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.
Στην Αγγλία το ποσοστό των ανθρώπων που κοιμάται στους δρόμους αυξήθηκε τα τελευταία τρία χρόνια κατά 169% , κάθε νύχτα δηλαδή 4.751 άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο στο δρόμο.
Το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και οι κυβερνήσεις των 28 θα πρέπει να λάβουν δραστικά μέτρα για να εξαλείψουν αυτό το φαινόμενο εξαθλίωσης των πολιτών.
Ας μην ξεχνάμε πως το δικαίωμα της στέγασης αποτελεί ένα από θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών της ΕΕ , κατοχυρωμένο από τις ευρωπαϊκές συνθήκες .
Σύμφωνα με τη νέα έκθεση της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας οργανώσεων που ασχολούνται με αστέγους (FEANTSA) σε συνεργασία με τη γαλλική οργάνωση μέριμνας αστέγων Abbe Pierre το 2016 μόνο στη Γερμανία ο αριθμός των αστέγων και των ανθρώπων που βρέθηκαν χωρίς σπίτι έφτασε τους 860.000.
Το γεγονός αυτό είναι σοκαριστικό γιατί η Γερμανία είναι μία πλούσια χώρα , με ισχυρό κοινωνικό κράτος και τα μέσα να εξαλείψει αυτό το φαινόμενο αποκλεισμού από τους χώρους κατοικίας των λιγότερο εύπορων πολιτών της.
Ο διευθυντής της FEANTSA Φρεεκ Σπίνεουιν σχολιάζει πως είναι τραγικό η Γερμανία να συγκαταλέγεται στις χώρες όπου παρατηρούνται οι μεγαλύτερες ανισότητες σε ό,τι αφορά την πρόσβαση στην αγορά κατοικίας.
Περίπου τα μισά από τα φτωχά νοικοκυριά στη Γερμανία δαπανούν πάνω από το 40% του εισοδήματος τους για τα έξοδα του σπιτιού τους .
Μόνο σε δύο χώρες τα φτωχά νοικοκυριά επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο από τα έξοδα κατοικίας και αυτές είναι η Ελλάδα και η Βουλγαρία.
Φτωχά νοικοκυριά θεωρούνται εκείνα που έχουν εισόδημα κάτω από το 60% του μέσου εισοδήματος της κάθε χώρας.
http://metarithmisi.liberal.gr/post/%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82/%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD-%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85-h-e%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%AE%CF%80%CE%B5/ (http://metarithmisi.liberal.gr/post/%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82/%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD-%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85-h-e%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%AE%CF%80%CE%B5/)
-
Καθημερινή, 18/11/2018
– Υπάρχει ιδιαίτερη μνεία στο βιβλίο για τους άστεγους της Αθήνας. Ενα ενδεικτικό στοιχείο της κατακόρυφης πτώσης του κοινωνικού ιστού.
– Οι νεοάστεγοι αποτέλεσαν το επιστέγασμα της κρίσης. Στη χώρα που ο πιο λειτουργικός θεσμός της παραμένει η οικογένεια, και το «να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου» θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ, το να είσαι άστεγος ισοδυναμεί με κόλαση επί Γης.
http://www.kathimerini.gr/995354/gallery/proswpa/synentey3eis/o-menhs-koymantareas-kai-egw (http://www.kathimerini.gr/995354/gallery/proswpa/synentey3eis/o-menhs-koymantareas-kai-egw)
-
08/04/2020
Του Οικονομολόγου Νίκου Καλιακούδα.
Στο βωμό του κοινού μας στόχου να περιορισθεί η φονική πανδημία, «Μένουμε σπίτι». Για το σκοπό αυτό επιστρατεύτηκαν καλλιτέχνες, δημιουργοί, επιστήμονες και τρανταχτά ονόματα με σκοπό να αλλάξει η καθημερινότητα μας. Βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα από τους ειδικούς με σκοπό να «επιβληθούν» οι περιορισμοί των άσκοπων μετακινήσεων και τον ψυχαγωγικών προγραμμάτων μας. Έτσι πρέπει να γίνει. Το 80% σχεδόν της οικονομικής δραστηριότητας σωστά «πάτησε φρένο». Το κράτος προσπαθεί με επιδοματικές πολιτικές να κρατήσει τη κοινωνία όρθια, στη λογική ότι δεν πρέπει να θυσιάσουμε ανθρώπους, για να ωραιοποιήσουμε τις καμπύλες της οικονομίας μας.
Σε αντίθεση με το ευρηματικό σλόγκαν «Μένουμε σπίτι», υπάρχει και ένα κόσμος που δεν έχει σπίτι. Αρκετοί συνάνθρωποί μας, δεν πιάνονται από τα «ραντάρ» της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Τα μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται και δεν ασχολούνται αρκετά μαζί τους. Ίσως επειδή τα ρεπορτάζ αυτά «ενοχλούν» τον πολιτισμό μας, ίσως η κοινωνία μας δεν θέλει να δείξει και εμπράκτως την «αλληλεγγύη» της σε αυτούς τους ανθρώπους, ίσως, ίσως....
Είναι ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, που ζει στο περιθώριο της κοινωνίας, δεν έχει «που τη κεφαλή κλίνη», και αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης. Οι άνθρωποι αυτοί δεν χρειάζεται να αποκτήσουν το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, το έχουν «κατακτήσει», πριν ληφθούν τα μέτρα. Το «Μένουμε σπίτι» δεν τους αφορά, άλλωστε κάθε μέρα αντιμετωπίζουν το δικό τους κορονοϊό. Ζουν ανάμεσα μας, αλλά δεν είναι ορατοί. Δεν είναι εύκολο να τους συναντήσεις. Η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια τους δεν τους αφήνει να κάνουν αισθητή τη παρουσία τους. Ζουν το δικό τους δράμα και το δικό τους καθημερινό Γολγοθά. Το Πάσχα δεν αποτελεί για αυτούς μια ξεχωριστή ημερομηνία, ούτε καμία λαχταριστή προσμονή. Δεν περιμένουν κάτι ιδιαίτερο αυτές τις μέρες. Η ελπίδα τους έπαψε να υπάρχει, εδώ και πολύ καιρό. Κανείς δεν νοιάζεται για την απελευθέρωση τους από τα δεσμά της ακραίας φτώχειας. Ζουν ένα μόνιμο φόβο, μέσα στην ανέχεια, περιθωριοποιημένοι και στριμωγμένοι στη γωνίτσα μιας δομής φροντίδας ή ενός πρόχειρου εγκαταλελειμμένου παραπήγματος.
Είναι άνθρωποι με καθόλου σύνταξη, με λιγοστά ένσημα, που διώχθηκαν από τη δουλειά τους. Είναι άνθρωποι, που για διάφορους λόγους δεν φρόντισαν για το μέλλον τους. Είναι άνθρωποι φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι χωρίς ασφάλεια και περίθαλψη. Οι φιλανθρωπικές δομές δεν μπορούν να ζεστάνουν τη ψυχή τους, και οι «στηρίξεις» των υπηρεσιών πρόνοιας και φροντίδας, δεν αποτελούν διέξοδο και ελπίδα γι αυτούς. Οι κατά καιρούς «θεράποντες» συνάνθρωποί μας, που με τη φιλεύσπλαχνη στάση τους, τους έδιναν «ένα χεράκι» ή «ένα πιάτο φαΐ», μένουν πια στο σπίτι τους, αντιμέτωποι με το δικό τους φόβο.
Το «Μένουμε σπίτι» αφορά όλους εμάς, που εύκολα ή δύσκολα το αποκτήσαμε, τους «άλλους» δε τους αφορά. Είναι οι άνθρωποι που ζουν μονάχοι, σαν το ξεχασμένο στάχυ, για να θυμηθούμε το γνωστό λαϊκό τραγούδι…
http://metarithmisi.gr/post/36995/yparchoun-anthropoi-pou-zoun-monachoi- (http://metarithmisi.gr/post/36995/yparchoun-anthropoi-pou-zoun-monachoi-)
-
16/11/2020 Καθημερινή.
Τρεις πωλητές του περιοδικού των αστέγων καταθέτουν στην «Κ» την εμπειρία τους
https://www.kathimerini.gr/opinion/geyma-me-thn-k/561158689/stathis-papanastasioy-dimitra-piagkoy-michalis-samolis-stin-k-i-schedia-itan-gia-emas-i-sanida-tis-sotirias/ (https://www.kathimerini.gr/opinion/geyma-me-thn-k/561158689/stathis-papanastasioy-dimitra-piagkoy-michalis-samolis-stin-k-i-schedia-itan-gia-emas-i-sanida-tis-sotirias/)
-
Καθημερινή, 28/02/2021
Τάνια Γεωργιοπούλου
Ο Μεγάλος, το σκοινί και ο ξενώνας.
«Ακόμα και την προηγούμενη εβδομάδα με τον χιονιά υπήρχαν άνθρωποι που επέμεναν να μείνουν έξω. Και εμείς τους στηρίζουμε σε αυτή τους την απόφαση γιατί αυτό είναι το σωστό. Τους δίνουμε κουβέρτες, μπουφάν», λέει στην «Κ» ο Λάμπρος Μουστάκης εργαζόμενος στο ΚΥΑΔΑ (Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων).
Αυτή τη στιγμή οι υποδομές του Δήμου Αθηναίων θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν όλους τους ανθρώπους που ζουν ως άστεγοι στα όρια του δήμου, περίπου 250 άτομα σύμφωνα με εκτιμήσεις. «Βάσει της απογραφής του 2018 οι άστεγοι στην Αθήνα ήταν περίπου 500. Σήμερα εκτιμάμε ότι έχουν μείνει λιγότεροι, περίπου 250», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ Γρηγόρης Λέων, επισημαίνοντας ότι σύντομα θα πραγματοποιηθεί νέα καταγραφή. «Κάποιοι όμως επιμένουν να παραμένουν έξω».
Δεν γίνεται να μη ρωτήσω, «γιατί». «Ξέρετε, συνήθως αυτοί που θέλουν να μείνουν στον δρόμο παρουσιάζουν τρεις δικαιολογίες» εξηγεί ο κ. Μουστάκης. «Λένε: δεν θέλω να μου δίνουν εντολές, να χρειάζεται να υπακούω σε διαταγές ή ζητούν να τους εξασφαλίσεις ότι το μέρος όπου μένουν στον δρόμο θα μείνει “ελεύθερο” αν θελήσουν να επιστρέψουν ή ζητούν να πάρουν μαζί και το ζωάκι που προσέχουν. Αυτό το τελευταίο δεν γίνεται, εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι ξενώνες», εξηγεί.
Ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα ίσως από τον καθένα, αφού το 2012 βρέθηκε να κοιμάται στον δρόμο και έπειτα για πολλά χρόνια φιλοξενήθηκε στον ξενώνα του Δήμου Αθηναίων. Γεννήθηκε στη Βραζιλία από Ελληνες γονείς και το 1997 αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα να «ξεκινήσει μια καινούργια φάση στη ζωή του» όπως λέει. Πώς ένας άνθρωπος που μιλάει ισπανικά, πορτογαλικά και ιταλικά, έχει τελειώσει τεχνική σχολή και δούλεψε για 12 χρόνια σε ξενοδοχεία της Αθήνας, βρέθηκε να μένει στον δρόμο; «Εγινε. Μια μέρα έφυγα από το σπίτι που νοίκιαζα γιατί δεν είχα να πληρώσω και απλά κοιμήθηκα στον δρόμο. Βέβαια στον δρόμο δεν κοιμάσαι, μόνο κλείνεις τα μάτια. Οταν τα ξανανοίγεις, νομίζεις έχουν περάσει ώρες αλλά τελικά ήταν μόνο λίγα λεπτά. Το μυαλό σου, όταν είσαι στον δρόμο, δεν κοιμάται ποτέ», απαντά.
Πλέον, όπως λέει, ένα πράγμα εύχεται κάθε βράδυ πριν κλείσει το φως για να κοιμηθεί στο σπίτι του. «Να ξυπνήσω το πρωί και να έχω κουράγιο να μπορέσω να προσπαθήσω».
Η αστεγία ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή του. «Στη Βραζιλία σπούδασα ελεγκτής ποιότητας κρεάτων. Δούλεψα εκεί και μετά πήγα για δουλειά στην Αργεντινή. Οταν ήρθα στην Ελλάδα δεν βρήκα δουλειά σε αυτόν το τομέα. Επιασα όμως δουλειά σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας». Το αφεντικό του είχε και άλλα μικρά ξενοδοχεία στην πόλη και έτσι υπήρχε πολύ δουλειά για μία 12ετία. «Ολα πήγαιναν μια χαρά μέχρι που άρχισε η οικονομική κρίση και ήρθε η πρώτη σφαλιάρα. Ηρθε το ΔΝΤ στην Ελλάδα – μάλλον εγώ φταίω γιατί σε κάθε χώρα που πάω έρχεται το ΔΝΤ», λέει γελώντας. «Ενα ένα τα ξενοδοχεία άρχισαν να κλείνουν». Το 2011 ο εργοδότης του βρέθηκε σε πολύ δύσκολη κατάσταση. «Μας είπε “δεν μπορώ άλλο να σας πληρώνω. Πρέπει να πάτε στο ταμείο ανεργίας”». Ο κ. Μουστάκης μετά ένα χρόνο στην ανεργία και αφού δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να βρει δουλειά αναγκάστηκε να φύγει από το διαμέρισμα που νοίκιαζε στην πλατεία Βικτωρίας.
Μόνο ένα σακ βουαγιάζ
«Αφησα τα περισσότερα έπιπλα στο σπίτι για τα χρωστούμενα. Μερικά πράγματα και ρούχα τα πήγα στην αποθήκη ενός φίλου μου. Εγώ πήρα μαζί μου μόνο ένα σακ βουαγιάζ και το σκουτεράκι μου. Αυτό το κράτησα για να μπορώ να κινούμαι».
Ενα μήνα αργότερα βρήκε θέση στο Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, όπου και έμεινε τα επόμενα δέκα χρόνια, με μικρές διακοπές. Κατά καιρούς δούλευε. «Στο περιοδικό δρόμου “Σχεδία” από το πρώτο τεύχος. Και το 2014-2015 όταν είχαν έρθει όλοι οι ξένοι δημοσιογράφοι στην Αθήνα, έκανα τον μεταφραστή. Καλό μεροκάματο και εξασφαλισμένο φαγητό», θυμάται. Αλλά τα χρήματα δεν ήταν αρκετά και κυρίως δεν ήταν σταθερά για να μπορέσει να νοικιάσει δικό του σπίτι.
Τον τελευταίο χρόνο έχει προσληφθεί στον ΚΥΑΔΑ και εργάζεται στον ξενώνα αστέγων. «Οταν με πήραν τηλέφωνο, δεν το πίστευα. Βλέπεις είμαι 59 χρόνων, δεν πίστευα ότι κάποιος θα με ήθελε για δουλειά», λέει. Σήμερα τα βγάζει πέρα και μπορεί να πει ότι κάτι περισσεύει κιόλας.
Ο Γρηγόρης Λέων, πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ, ιατροδικαστής, είναι υπερήφανος που τρεις συνολικά άνθρωποι, οι οποίοι ήταν πρώην φιλοξενούμενοι στις δομές αστέγων του Δήμου Αθηναίων, τώρα εργάζονται και υποστηρίζουν άλλους που έχουν ανάγκη.
Η ενίσχυση της υποστήριξης των αστέγων είναι το κύριο μέλημά του, με την αύξηση των ομάδων street workers, των ανθρώπων δηλαδή που καθημερινά επισκέπτονται τους άστεγους στα σημεία όπου βρίσκονται, μιλούν μαζί τους και τους παρέχουν βοήθεια σε ό,τι χρειάζονται. «Συνήθως είναι δεκτικοί, θέλουν να μιλήσουν, να πουν την ιστορία τους», λέει η Ρούλα Κουτρουμάνου που εργάζεται ως κοινωνική λειτουργός και φροντίζει περίπου 25 άστεγους σε κάθε βάρδιά της. Συνήθως πολίτες τηλεφωνούν ή στέλνουν μέιλ για ανθρώπους που βρίσκονται στον δρόμο και χρειάζονται βοήθεια. Συχνά όμως οι υπηρεσίες του δήμου γνωρίζουν και τα σημεία όπου «μένουν» οι άστεγοι.
Οικογένειες με παιδιά
«Πολλές φορές νομίζουμε ότι οι άνθρωποι στον δρόμο θα είναι επιθετικοί, αλλά αυτό δεν ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις», λέει ο Βασίλης Παπαθανασόπουλος νοσηλευτής και κοινωνικός λειτουργός, ο οποίος επίσης εργάζεται στις ομάδες street workers. «Ο κοινωνικός αποκλεισμός γεννά περισσότερα προβλήματα», συμπληρώνει. Το πιο δύσκολο είναι «όταν έχουμε οικογένειες με παιδιά στον δρόμο. Συνήθως είναι πρόσφυγες», καταλήγει.
«Ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος. Είναι ένας λάκκος που έχει μόνο δύο πόρτες. Η μία, η κάτω πόρτα, οδηγεί στην παρανομία και από εκεί πας ή στη φυλακή ή στο νεκροταφείο. Η άλλη, είναι να βρεις ένα σκοινί και να πιαστείς. Εμένα ο Μεγάλος μου έριξε το σκοινί, όταν βρήκα θέση στον ξενώνα. Δόξα τω Θεώ δεν άνοιξα την κάτω πόρτα», καταλήγει ο κ. Μουστάκης.
Η θητεία του στα βάσανα, τον βοηθά στη δουλειά του στον ΚΥΑΔΑ. «Ξέρω πώς νιώθουν πολλοί άνθρωποι που έρχονται εκεί. Πρέπει να καταλαβαίνεις, να μιλάς με ευγένεια, με σεβασμό. Αν προσπαθήσεις να επιβάλεις κάτι με τσαμπουκά, έχεις χάσει».
https://www.kathimerini.gr/society/561279232/o-megalos-to-skoini-kai-o-xenonas/ (https://www.kathimerini.gr/society/561279232/o-megalos-to-skoini-kai-o-xenonas/)
-
09/12/2021
https://www.in.gr/2021/12/09/greece/patra-omada-dromou-gia-ton-entopismo-astegon/ (https://www.in.gr/2021/12/09/greece/patra-omada-dromou-gia-ton-entopismo-astegon/)
-
24/01/2022
https://www.protagon.gr/apopseis/kserete-egw-den-eimai-gia-edw-psellise-i-astegi-44342429662 (https://www.protagon.gr/apopseis/kserete-egw-den-eimai-gia-edw-psellise-i-astegi-44342429662)
-
24/03/2022
https://www.in.gr/2022/03/24/greece/oi-agrypnes-nyxtes-ton-astegon-tis-athinas/ (https://www.in.gr/2022/03/24/greece/oi-agrypnes-nyxtes-ton-astegon-tis-athinas/)
-
20/03/2023
«Παλαιοβιβλιοπωλείο των Αστέγων» -Ένα εγχείρημα αλληλεγγύης με πανανθρώπινο όραμα
https://www.bovary.gr/faces/oramatistes/palaiobibliopoleio-ton-astegon (https://www.bovary.gr/faces/oramatistes/palaiobibliopoleio-ton-astegon)
-
Ertnews 25-02-2025
https://www.ertnews.gr/roi-idiseon/aoratoi-anthropoi-i-istoria-enos-astegou-pou-egine-vivlio-sto-proto-programma-audio/ (https://www.ertnews.gr/roi-idiseon/aoratoi-anthropoi-i-istoria-enos-astegou-pou-egine-vivlio-sto-proto-programma-audio/)
-
Καθημερινή, 21/02/2026
Μαρίνα Καρποζήλου
«Μεγάλωσα έχοντας τα πάντα και τώρα δεν έχω τίποτα» – Οι νέοι άστεγοι της Αθήνας
Περάσαμε μια νύχτα στο Υπνωτήριο Αστέγων των Γιατρών του Κόσμου και αποτυπώσαμε την καθημερινότητα
ΟΤΑΝ τον Μάρτιο του 2025 η Aρτεμις άναψε τη σόμπα του διαμερίσματος που νοίκιαζε μαζί με την κόρη της στη Νέα Σμύρνη δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. «Μέσα σε λίγη ώρα πιάσαμε φωτιά. Το σπίτι σχεδόν καταστράφηκε. Μετά το πρώτο σοκ σκέφτηκα πως πρέπει να βρούμε το πού θα ζούμε από εδώ και πέρα. Σε αυτό το σπίτι δίναμε ενοίκιο 350 ευρώ, το να βρούμε κάτι σε αντίστοιχη τιμή τόσο άμεσα ήταν αδύνατον».
Οι δύο γυναίκες φιλοξενήθηκαν σε διαφορετικά σπίτια συγγενών. Η κόρη της μπόρεσε μέσα σε λίγο καιρό να μετατρέψει τη φιλοξενία σε συγκατοίκηση, καθώς ως εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ είχε τη δυνατότητα να συνεισφέρει στα έξοδα του νέου της σπιτιού. Η Αρτεμις, που είχε δουλέψει στο παρελθόν ως αποκλειστική και ως καθαρίστρια, εκείνο το διάστημα δεν είχε δουλειά και δεν μπορούσε πλέον να συντηρήσει μόνη τον εαυτό της. Σύντομα οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Λίγους μήνες αργότερα, βρέθηκε στο Υπνωτήριο Αστέγων των Γιατρών του Κόσμου, στον Δήμο Αθηναίων.
Οταν τη συναντήσαμε ήταν συγκινημένη, γιατί μόλις είχε γίνει δεκτή σε ένα σεμινάριο επιμόρφωσης. Από το σπίτι της, όπως μας είπε, της λείπουν δύο πράγματα: «ο γάτος μου και η ησυχία μου». Μας οδήγησε να δούμε το κρεβάτι της, πόσο νοικοκυρεμένο το έχει και πώς φυλάει την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο πλευρό της. Κοιτάζοντας τα μεγάλα παράθυρα του θαλάμου σχολιάσαμε πως έχει αρχίσει να σουρουπώνει.
Λίγο νωρίτερα, στην είσοδο του υπνωτηρίου στις πέντε το απόγευμα ήταν ακόμα μέρα. Η πόρτα ήταν κλειστή και στον δρόμο και στο πεζοδρόμιο άντρες και γυναίκες περίμεναν υπομονετικά. Μερικοί κρατούσαν πλαστικές σακούλες στα χέρια. Κανείς τους δεν έμοιαζε ανήσυχος ή ανυπόμονος. Με το που άνοιξε η πόρτα όλοι φάνηκαν εξοικειωμένοι με τη διαδικασία εισόδου. Μετά από έναν σύντομο έλεγχο ανέβηκαν στους ορόφους τους. Το υπνωτήριο άλλωστε δεν είναι χώρος παραμονής: είναι χώρος επιστροφής που όπως μαρτυρά και η ονομασία του είναι σχεδιασμένο για τη νύχτα. Οι άνθρωποι κοιμούνται εκεί, έχουν το δικό τους κρεβάτι, κάνουν μπάνιο, πλένουν τα ρούχα τους, τρώνε αν έχουν μαζί τους κάτι πρόχειρο. Το πρωί ξυπνούν και μέχρι τις 8.30 πρέπει να φύγουν. Το απόγευμα επιστρέφουν και ο κύκλος επαναλαμβάνεται. Αυτός είναι και ο πυρήνας της φιλοσοφίας της δομής: να λειτουργεί ως ένα μεταβατικό στάδιο, για να κερδηθεί χρόνος και να μπορέσει να αποκτήσει κανείς πίσω τη ζωή του, χωρίς να μείνει στον δρόμο.
ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ
Στον διπλανό θάλαμο γνωρίσαμε την Ελένη, που όπως μας είπε έμενε με τον πρώην σύζυγό της σε δικό του ιδιόκτητο σπίτι. Μετά το διαζύγιο προσπαθούσε να βρει σπίτι για να φύγει, αλλά δεν είχε ούτε χρήματα ούτε υποστηρικτικό δίκτυο. Βρέθηκε από τη μια μέρα στην άλλη άστεγη, έχοντας ελάχιστα πράγματα μαζί της. Η ταλαιπωρία που βίωσε το επόμενο διάστημα επιδείνωσε την κατάσταση της υγείας της και χρειάστηκε να νοσηλευτεί έναν μήνα στον «Ευαγγελισμό». Εκεί, πληροφορήθηκε για το υπνωτήριο.
Καθίσαμε μαζί της στο σαλόνι του γυναικείου ορόφου, αντικριστά. Δύο πολυθρόνες απέναντι από έναν μεγάλο καναπέ παρέπεμπαν σε σαλόνι σπιτιού με ελαφρώς παλιομοδίτικη διακόσμηση, και όχι σε μια απρόσωπη κοινωνική δομή. «Είμαι μόλις δύο εβδομάδες εδώ. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι μου έχει συμβεί. Μεγάλωσα έχοντας τα πάντα και τώρα δεν έχω τίποτα». Τα λίγα ρούχα που μπόρεσε να πάρει μαζί της τα έχει σε σακούλες κάτω από το κρεβάτι της, στον θάλαμο του υπνωτηρίου. «Θέλω να δουλέψω την ανεξαρτησία μου και να σταθώ στα πόδια μου», μας λέει καθώς μας αποχαιρετά.
Καθημερινά, το υπνωτήριο μπορεί να εξυπηρετήσει έως 55 άτομα, άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών, σε διακριτούς χώρους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι φιλοξενούμενοι έχουν πρόσβαση σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα κρεβάτι. Ζεστό μπάνιο, προϊόντα ατομικής υγιεινής, καθαρά ρούχα, πρωινό φαγητό και ζεστά ροφήματα. Παρέχεται ψυχολογική υποστήριξη, κοινωνική συμβουλευτική, ενημέρωση για δικαιώματα, διασύνδεση με δημόσιες υπηρεσίες, δομές υγείας και νομική συνδρομή. Με άλλα λόγια, το υπνωτήριο δεν λειτουργεί απλώς ως χώρος φιλοξενίας, αλλά ως κόμβος διαχείρισης κρίσης.
Από το 2023 έως το 2025 οι Γιατροί του Κόσμου έχουν φιλοξενήσει στο υπνωτήριο συνολικά 220 άτομα. Το αρχικό πλάνο προβλέπει ως μέση παραμονή το διάστημα του ενός μήνα. Στην πράξη, ένα 15% των ωφελουμένων, κυρίως άτομα με πάγιες παθήσεις, παραμένει μεγαλύτερο διάστημα, που συχνά φτάνει τους 6 και τους 7 μήνες. Επίσης, είναι αρκετά σύνηθες για επωφελούμενους να επανέρχονται, καθώς πολλές φορές βρίσκουν εποχικές εργασίες που τους λύνουν μόνο προσωρινά το ζήτημα της στέγης.
Οπως εξηγεί ο Αναστάσιος Υφαντής, αναπληρωτής διευθυντής των Γιατρών του Κόσμου, τα τελευταία χρόνια αλλάζει το προφίλ των ανθρώπων που απευθύνονται στη δομή. «Από τις 55 διαθέσιμες κλίνες, οι 19 προορίζονται για γυναίκες. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν ξεκίνησε το υπνωτήριο, το 2012, εντοπίζαμε κυρίως άστεγους άντρες. Πλέον τα αιτήματα από γυναίκες έχουν αυξηθεί. Αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται 17 γυναίκες, ενώ δύο κλίνες κρατούνται για έκτακτα περιστατικά». Τα αιτήματα, όπως μας ενημερώνει, αφορούν γυναίκες χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο, αλλά και περιπτώσεις κακοποίησης που, όπως επισημαίνει, προέρχονται κυρίως από τα ίδια τα τέκνα τους, αλλά και από τους συντρόφους τους.
«Παράλληλα, αυξάνονται τα αιτήματα από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, μεταξύ 75 και 90 ετών. Το 2025, από τους 56 νέους ωφελούμενους που εντάχθηκαν στο υπνωτήριο, οι 17 ήταν άνω των 72 ετών. Είχαμε και φιλοξενούμενο 80 ετών. Πρόκειται για ανθρώπους με σύνθετα προβλήματα υγείας, που χρειάζονται συνεχή φροντίδα – κάτι που μια μεταβατική δομή δυσκολεύεται εκ των πραγμάτων να υποστηρίξει μακροπρόθεσμα. Η μετάβασή τους σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων είναι επίσης δύσκολη: αυτοί οι άνθρωποι είναι χαμηλοσυνταξιούχοι χωρίς συγγενικό περιβάλλον που θα εγγυηθεί για αυτούς ή θα τους βοηθήσει. Ωστόσο, ο μέσος όρος ηλικίας των φιλοξενούμενων είναι τα 55 έτη. Πέρσι φιλοξενήσαμε και έναν νεαρό 18 ετών».
Στη δική μας επίσκεψη στον κοινόχρηστο χώρο του δεύτερου ορόφου, εκεί όπου μια τηλεόραση απασχολεί σταθερά μια παρέα 3-4 ατόμων, ο Πέτρος ξεχωρίζει ως ο νεότερος άντρας που εντοπίζουμε. Είναι γύρω στα 50 και τα πρωινά, όταν φεύγει από τη δομή, προσπαθεί να βρίσκει και να κάνει μεροκάματα. «Μεγάλωσα στην Αθήνα. Ο πατέρας μου είχε δικό του κατάστημα και εγώ εργαζόμουν μαζί του. Παντρεύτηκα, απέκτησα και ένα παιδί. Οταν χώρισα επέστρεψα στο σπίτι των γονιών μου, που είχαν μεγαλώσει, ώστε να τους φροντίζω κιόλας. Αντιμετώπισα όμως προβλήματα ψυχιατρικής φύσεως. Πρόσφατα χρειάστηκε να νοσηλευτώ. Οταν ήρθε η ώρα να πάρω εξιτήριο δεν είχα πού να πάω. Το σπίτι των γονιών μου δεν υπάρχει πλέον, χρήματα για να νοικιάσω δεν έχω, οπότε είμαι άστεγος».
Η παραπομπή του στο υπνωτήριο ήταν η μόνη λύση. Ο Πέτρος ελπίζει πως θα μπορέσει να εργαστεί σε μια δουλειά που δεν θα επιβαρύνει την ψυχική του υγεία και έτσι θα καταφέρει να ενταχθεί και πάλι στο κοινωνικό σύνολο. Οταν τον χαιρετήσαμε τον είδαμε να επιστρέφει και πάλι στη θέση του. Ο κοινόχρηστος χώρος έχει γύρω στα 10 άτομα, χωρίς πηγαδάκια και ιδιαίτερη διάθεση κουβέντας μεταξύ τους. Οι περισσότεροι μοιάζει να «ανέχονται» ευγενικά την υποχρεωτική συνύπαρξη, αφήνοντας αρκετές κενές καρέκλες ανάμεσά τους.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΣΤΗ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
«Από την πανδημία και μετά, παρατηρείται ένα νέο μοτίβο που συνδέεται άμεσα με τη στεγαστική κρίση», σχολιάζει ο κύριος Υφαντής. «Ανθρωποι που εξακολουθούν να μένουν σε σπίτια, αλλά γνωρίζουν ότι σύντομα θα πρέπει να φύγουν, επικοινωνούν εκ των προτέρων με τη δομή. Ρωτούν αν, σε δύο μήνες, όταν δεν θα έχουν πια σπίτι, θα μπορούν να φιλοξενηθούν. Μια άλλη κατηγορία που προσπαθούμε να εξυπηρετούμε είναι οι άποροι συγγενείς ασθενών που νοσηλεύονται στην Αθήνα»
Καθώς αφήνουμε τον χώρο, ρίχνουμε μια τελευταία ματιά. Οι κινήσεις που νοερά καταγράφουμε θυμίζουν σπίτι: κάποιος τρώει ανόρεχτα από ένα τάπερ, κάποιος άλλος απλώνει τα ρούχα του. Η τηλεόραση παίζει χαμηλά. Στις 23.00 τα φώτα θα κλείσουν και θα πέσουν όλοι για ύπνο. Το πρωί θα φύγουν γνωρίζοντας όμως πως έχουν ένα μέρος να επιστρέψουν.
https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/564064369/megalosa-echontas-ta-panta-kai-tora-den-echo-tipota-oi-neoi-astegoi-tis-athinas/ (https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/564064369/megalosa-echontas-ta-panta-kai-tora-den-echo-tipota-oi-neoi-astegoi-tis-athinas/)
-
in.gr 10-06-2026
https://www.in.gr/2026/06/10/greece/ayksithikan-oi-astegoi-stin-athina-to-profil-ton-anthropon-pou-menoun-ston-dromo-perissoteroi-oi-ellines/ (https://www.in.gr/2026/06/10/greece/ayksithikan-oi-astegoi-stin-athina-to-profil-ton-anthropon-pou-menoun-ston-dromo-perissoteroi-oi-ellines/)
-
06/02/2026 LIFO
Ντίνα Καράτζιου
Άστεγοι της Αθήνας: Ποιοι είναι και ποιος νοιάζεται;
Το προφίλ των αστέγων αλλάζει διαρκώς, καθώς το κόστος ζωής και στέγασης συνεχώς αυξάνεται. Αρκούν οι δομές και οι πολιτικές για την αστεγία που αναπτύχθηκαν στην Αθήνα; Πώς λειτουργεί στην πράξη η στήριξή τους; Μιλήσαμε με αστέγους και μας περιέγραψαν τον καθημερινό τους αγώνα.
πό το πρώτο συσσίτιο και τα ξενοδοχεία Κάπρι και Ορφέας, που παραχωρούσε ο δήμος Αθηναίων για τη φιλοξενία αστέγων στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η εικόνα έχει αλλάξει αρκετά. Σήμερα, στις γειτονιές της Αθήνας, κοιμούνται άνθρωποι μέσα σε αυτοκίνητα, έπειτα από εξώσεις ή χρόνιες αδυναμίες καταβολής ενοικίου. Παράλληλα, αναδύεται η νέα γενιά των working homeless: άνθρωποι που έχουν εργασία, αλλά όχι σπίτι. Δίπλα τους, μια άλλη σιωπηλή πλειονότητα: άνθρωποι με αναπηρία που περνούν τις νύχτες στα πεζοδρόμια, σχεδόν αποκλεισμένοι από τις υπάρχουσες δομές, και ηλικιωμένοι που αυξάνονται δραματικά στους δρόμους της πόλης.
Η τελευταία αποτύπωση του πληθυσμού των αστέγων στον δήμο Αθηναίων έγινε το 2018 από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη νέα έρευνα, σε ένα πεδίο που θυμίζει κινούμενη άμμο. Ο αριθμός μεταβάλλεται, όπως και το προφίλ των αστέγων, που μοιραία συνδέεται με την εκάστοτε κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα. Μένει να φανεί αν η νέα απογραφή θα καταφέρει να αποτυπώσει αυτές τις πολλές και διαφορετικές παράλληλες πραγματικότητες που κρύβονται στους δρόμους και στα στενά της πόλης. Γιατί η αστεγία στην Αθήνα δεν έχει ένα πρόσωπο. Έχει πολλά.
Ο Γ. κάποτε δίδασκε πιάνο σε ωδεία· σήμερα στηρίζεται στις δομές της ΜΚΟ Κλίμακα και πλέον διδάσκει μουσική σε παιδιά με αναπηρία, χωρίς αμοιβή. Η Δ. φυσικοθεραπεύτρια ογκολογική ασθενής, κοιμάται σε πλατείες και δουλεύει τετράωρα για να συγκεντρώσει τα χρήματα που θα της επιτρέψουν να νοικιάσει ένα σπίτι. Ελπίζει πως όταν θα μπορέσει να κοιμηθεί κάτω από μια στέγη, θα έχει και τις δυνάμεις για να δουλέψει οκτάωρο.
Ο Ματθαίος, χρήστης, επισκεύασε ένα πρόχειρο κατάλυμα σε δημοτικό οικόπεδο για να βρει ένα ελάχιστο καταφύγιο από τον δρόμο. Η Ε., 81 ετών, που κάποτε ζούσε άνετα στα βόρεια προάστια, είδε τη ζωή της να ανατρέπεται και πλέον φιλοξενείται στο Υπνωτήριο Αστέγων των Γιατρών του Κόσμου. Όπως και η Ν., πρώην φροντίστρια ηλικιωμένων, που μετακόμισε στην Αθήνα για μια δουλειά που τελικά δεν προχώρησε.
Ο Στίβεν είναι ανάπηρος, οροθετικός και ζει ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και τα επείγοντα των νοσοκομείων. Ο Μ. και η Α. μένουν σε αυτοκίνητα εδώ και μήνες, περιμένοντας να βγει η σύνταξή τους. Υπάρχουν και άλλοι που δεν φαίνονται πουθενά. Εργάζονται, αλλά τα χρήματα δεν αρκούν για το ενοίκιο. Μένουν ευκαιριακά σε φίλους και γνωστούς, μέχρι τελικά να βρεθούν στον δρόμο, αναζητώντας αργά ή γρήγορα στέγη σε μια δομή.Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν γίνονται δεκτοί σε δομές, επειδή δεν είναι «αυτοεξυπηρετούμενοι», όπως προβλέπει η νομοθεσία, αναδεικνύοντας έτσι τη μεγάλη γκρίζα ζώνη που αφήνουν πίσω τους τα κριτήρια προστασίας.
Παρότι για χρόνια το θέμα των αστέγων αντιμετωπιζόταν αποσπασματικά, με ελάχιστες δημόσιες δομές και χωρίς σαφές θεσμικό πλαίσιο, κάποιες οργανώσεις μπήκαν από νωρίς στην πρώτη γραμμή. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Κλίμακα, οι Γιατροί του Κόσμου Ελλάδας και άλλες μικρότερες πρωτοβουλίες παρείχαν υποστήριξη σε ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο, προσπαθώντας να καλύψουν κενά εκεί όπου το κράτος αδυνατούσε ή αδιαφορούσε.
Ο δήμος Αθηναίων συγκρότησε τότε έναν πρώτο θεσμικό βραχίονα κοινωνικής φροντίδας: ένα Κέντρο Υποδοχής Αστέγων, το οποίο, αν και θεσμοθετήθηκε το 1998, ξεκίνησε να λειτουργεί το 2005. Στην πορεία, μετεξελίχθηκε στο σημερινό Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ), που αποτελεί τον βασικό φορέα για την υλοποίηση προγραμμάτων κοινωνικής προστασίας, σίτισης και προσωρινής στέγασης στον κεντρικό δήμο.
Σταδιακά, με πολλές ασυνέχειες, στη δίνη της οικονομικής κρίσης και κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του Γιώργου Καμίνη, το ΚΥΑΔΑ διεύρυνε τη δράση του: δημιουργήθηκαν συνεργασίες με ΜΚΟ, φορείς αλληλεγγύης και ιδρύματα· προχώρησαν προγράμματα ένταξης και φιλοξενίας μικρής κλίμακας· ενισχύθηκε το Κέντρο Σίτισης και αυξήθηκαν τα συσσίτια σε καθημερινή βάση.
Το 2020, ο δήμος προχώρησε στη σύσταση του Πολυδύναμου Κέντρου Αστέγων, συγκεντρώνοντας για πρώτη φορά σε έναν χώρο διαφορετικές υπηρεσίες: υπνωτήριο, ξενώνα, κέντρο ημέρας. Ήταν μια απόπειρα συστηματοποίησης της φιλοξενίας και της υποστήριξης, με στόχο τη σταθερότητα και την ορατότητα. Από το 2020 θεσμοθετείται για πρώτη φορά ως μόνιμη δημόσια πολιτική καταπολέμησης της έλλειψης στέγης το πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία», το οποίο παρέχει υπηρεσίες επιδότησης ενοικίου και κάλυψης βασικών αναγκών για περίοδο δύο ετών και επιδότηση εργασίας για έναν χρόνο.
Ας δούμε όμως, πέρα από τα στοιχεία, ποιοι είναι πραγματικά οι άστεγοι στην Αθήνα. Μέσα από τη δική τους ματιά, αλλά και μέσα από τις εμπειρίες εκείνων που βρίσκονται καθημερινά δίπλα τους, προσπαθώντας να καλύψουν τις ανάγκες τους σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα. Αλλά ας παρακολουθήσουμε και τι έχει συμβεί, και τι δεν έγινε μέσα σε είκοσι χρόνια παρεμβάσεων, πολιτικών και απόπειρας φροντίδας: από τη σίτιση και τη φιλοξενία, την ψυχοκοινωνική στήριξη, την εργασιακή επανένταξη και τη στεγαστική αποκατάσταση.
Από το ωδείο στο πεζοδρόμιο
Ο Γ. είναι μουσικός και σήμερα στηρίζεται από τη ΜΚΟ Κλίμακα. Συμφώνησε να αφηγηθεί την ιστορία του με μία προϋπόθεση: να γράψουμε και για τη βοήθεια που του έχει προσφέρει εδώ και μία πενταετία τουλάχιστον ο ψυχίατρος και επιστημονικός υπεύθυνος της οργάνωσης, Κυριάκος Κατσαδώρος – βοήθεια που έχει προσφέρει όχι μόνο στον ίδιο, αλλά και σε εκατοντάδες άλλους ανθρώπους που βρέθηκαν στο περιθώριο. Πώς βρέθηκε όμως ο ίδιος σ' αυτή τη θέση; «Ούτε κι εγώ το κατάλαβα. Μια μέρα ξημέρωσα στη Σωκράτους, εκεί που ζούσαν οι άστεγοι. Δεν ξέρω πώς έφτασα ως εκεί», λέει.
Για χρόνια η ζωή του ήταν, όπως την περιγράφει, «πολύ καλή». Είχε οικογένεια, ωραίο σπίτι, οικονομική άνεση και αργότερα δικό του ωδείο στη Ρόδο. Κάποια στιγμή, όμως, όλα άρχισαν να καταρρέουν σχεδόν ταυτόχρονα. Η ζωή του άλλαξε μέσα από τρεις διαδοχικές απώλειες. Πρώτα η μητέρα του, την οποία, όπως λέει, βρήκαν νεκρή στο σπίτι της, δεμένη και φιμωμένη. Έπειτα η κόρη του, 32 χρονών, γιατρός αναισθησιολόγος που σκοτώθηκε σε τροχαίο λίγες μέρες μετά την κηδεία της μητέρας του. Και τέλος η σύζυγός του, που πέθανε μόλις δέκα ημέρες αφότου μετακόμισαν μαζί στο ανακαινισμένο πατρογονικό της σπίτι, σε ένα ορεινό χωριό της επαρχίας, όπου είχαν αποφασίσει να αποσυρθούν μετά τον θάνατο της κόρης τους.
Σήμερα κάνει μαθήματα πιάνου σε παιδιά με αναπηρίες, πηγαίνοντας στα σπίτια τους, χωρίς αμοιβή. «Δεν το βρίσκω σπουδαίο. Το βρίσκω ανθρώπινο. Και δεν είναι κάτι που άρχισα να κάνω τώρα, έπειτα από όλα αυτά. Το έκανα και όταν ήμουν καλά», λέει. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έχει θητεύσει σε διευθυντικές θέσεις κορυφαίων μουσικών ιδρυμάτων της χώρας. Το όνομα που μας έδωσε, ωστόσο, δεν εμφανίζεται σε κανένα δημόσιο μητρώο ή κατάλογο. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πολλά. Στον δρόμο, η αλήθεια είναι θολή. Όπως και οι άνθρωποι που την κουβαλούν. Ισως η μνήμη να παραμορφώνεται. Ίσως και η ταυτότητα κάποιες φορές να επινοείται.
Οταν η κοιλιά προηγείται της ψυχής
«Αυτό που χάνεις αργά και σταθερά είναι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σου», μας λέει ο Νικήτας Κανάκης, πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου Ελλάδας. «Όπως έγραφε και ο Όργουελ, στο εμβληματικό του βιβλίο όπου αποτύπωσε την προσωπική του εμπειρία αστεγίας στους δρόμους του Παρισιού και του Λονδίνου, η κοιλιά προηγείται της ψυχής». Γίνεσαι σκληρός για να βγάλεις τη μέρα, όπως μας λέει. Προτεραιότητα έχει η κάλυψη των βασικών αναγκών: «Να προλάβεις να στηθείς στο συσσίτιο για να φας καλύτερα. Να βρεις κάπου να ζεσταθείς. Να βρεις μια γωνιά στην πόλη όπου θα είσαι ασφαλής, χωρίς να κινδυνεύεις».
Ο ωμός ρεαλισμός της επιβίωσης που περιγράφει ο Νικήτας Κανάκης, με την καθημερινή μάχη για ένα πιάτο φαγητό, ένα ασφαλές σημείο για ύπνο ή λίγη ζέστη, είναι για κάποιους μια αλήθεια που δεν τελειώνει με το ξημέρωμα. Μια από αυτούς είναι και η Μ., 62 ετών, ογκολογική ασθενής, που τα τελευταία 3,5 χρόνια ζει στον δρόμο και υποστηρίζεται από τη ΜΚΟ Κλίμακα.
«Είχα κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα, το οποίο δεν μπόρεσα να το διαχειριστώ και τα διέλυσα όλα», μας λέει. Δεν θέλει να μπει σε λεπτομέρειες. Παλιά νοίκιαζε σπίτι, εργαζόταν ως φυσικοθεραπεύτρια σε αθλητικές ομάδες και, όπως λέει, «είχα μια κανονική ζωή, όπως κάθε άνθρωπος». Από το επάγγελμά της είχε απομακρυνθεί πέντε χρόνια προτού μπει στην αστεγία και θεωρεί πια δύσκολη την επιστροφή.
Το περασμένο καλοκαίρι εργάστηκε ως λαντζιέρα, τετράωρο, δοκιμαστικά σε μία επιχείρηση στην Ανατολική Αττικη. Εκείνη την περίοδο κοιμόταν στο αεροδρόμιο, μέχρι που την έδιωξαν. «Αν δεν κοιμάσαι, δεν μπορείς να δουλέψεις. Η λάντζα έχει καλά λεφτά, αλλά πρέπει να κοιμάσαι κανονικά, και έξω δεν κοιμάσαι. Είσαι όλο σε εγρήγορση. Σε κλέβουνε. Μόλις κοιμηθείς, θα σου πάρουν το τηλέφωνο ή ακόμα και την ταυτότητα και ό,τι άλλο ενδιαφέρον βρουν». Γι’ αυτό και φροντίζει να κοιμάται σε μέρη όπου υπάρχει αστυνομία, όπως στο Σύνταγμα ή σε σημεία όπου υπάρχουν κάμερες.
Τώρα αναζητά ένα τετράωρο για διανομή φυλλαδίων, ώστε να συγκεντρώσει τα πρώτα χρήματα που θα της επιτρέψουν να νοικιάσει ένα σπίτι. «Για να μπορέσω να κοιμάμαι και να δουλέψω κανονικά στη λάντζα», λέει. «Ό,τι μάζεψα το καλοκαίρι δεν έφτανε, γιατί δεν έβρισκα τίποτα κάτω από 500 ευρώ».
Η Κλίμακα τη στηρίζει με τρόφιμα, φάρμακα, ιατρική περίθαλψη και φροντίζει για τη διεκπεραίωση των γραφειοκρατικών της εκκρεμοτήτων. Αν και εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία», δεν κατάφερε τελικά να ωφεληθεί, γιατί, όπως ισχυρίζεται, την ενημέρωσαν αργά οι υπηρεσίες του δήμου και έχασε τις προθεσμίες ώστε να προχωρήσει.
Αγχωμένη να φροντίσει για την καθημερινή επιβίωση και η Μ., 52 χρονών, που η δουλειά της ήταν η φροντίδα ηλικιωμένων. Τη συναντήσαμε στο υπνωτήριο των Γιατρών του Κόσμου ένα μεσημέρι – βιαζόταν να προλάβει ένα συσσίτιο που είχε στηθεί από μία οργάνωση στην Πατησίων για να μη χάσει το μεσημεριανό γεύμα. Η ανωνυμία που της προσφέρει η Αθήνα, αλλά και η κατάστασή της, δεν αφήνουν περιθώρια για πολλές ντροπές και συστολή. Η Μ. ζούσε στη Θεσσαλονίκη και φρόντιζε μια ηλικιωμένη για χρόνια. Ώσπου, ξαφνικά, της είπαν ότι πρέπει να φύγει. Δεν την κρατούσε τίποτα στην πόλη και βρήκε μια αντίστοιχη δουλειά στην Αθήνα. Η νέα σελίδα στη ζωή της δεν ξεκίνησε καλά. Η δουλειά τελικά δεν έκλεισε και έμεινε ξεκρέμαστη. Στη Θεσσαλονίκη δεν την περίμενε κανείς και αρχικά φιλοξενήθηκε για λίγο σε έναν φίλο της.
Δεν αντέχει την ιδέα του δρόμου. «Βρήκα τους Γιατρούς του Κόσμου πριν από τα Χριστούγεννα», λέει. «Δεν θέλω να καταλήξω στον δρόμο. Είχα μείνει έξω λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Δεν θέλω να το ξαναζήσω». Η καθημερινότητά της αυτό το διάστημα είναι περιπλάνηση στους δρόμους της Αθήνας και αναζήτηση εργασίας στις αγγελίες και στα social. Μέχρι το απόγευμα που θα μπει στο υπνωτήριο για να φάει, να κάνει μπάνιο και να κοιμηθεί. Και το πρωί πάλι από την αρχή. Πάντως, ακόμα κι αν βρει δουλειά, δεν πιστεύει ότι θα τα καταφέρει να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα μόνη της. Σχεδιάζει να συγκατοικήσει με μία φίλη που γνώρισε στην Αθήνα, η οποία προφανώς βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση. Μας λέει ότι δεν τη νοιάζει πόσες ώρες θα δουλεύει, θα δούλευε ακόμα και δωδεκάωρο. «Θέλω απλώς να νιώσω ξανά άνθρωπος».
Το μεταβαλλόμενο τοπίο της αστεγίας
Οι Γιατροί του Κόσμου δημιούργησαν το πρώτο Υπνωτήριο Αστέγων στην Αθήνα, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Ο Νικήτας Κανάκης μας εξηγεί σε αδρές γραμμές το μεταβαλλόμενο προφίλ των αστέγων, όπως αυτό διαμορφώθηκε από το κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον της τελευταίας δεκαετίας. Από το 2010 και μετά, η αστεγία στην Ελλάδα αφορά κυρίως Έλληνες, ανθρώπους που είχαν κανονική ζωή πριν από τη δίνη της κρίσης και των μνημονίων. Εργατοτεχνίτες, μικρομαγαζάτορες και ελεύθεροι επαγγελματίες, χαμηλόμισθοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι που έμειναν ξεκρέμαστοι, χωρίς δίκτυο προστασίας. Πολλοί γύρω στα 55-60, χωρίς οικογένεια, πολύ μεγάλοι για να ξαναβρούν δουλειά, αρκετά «νέοι» για σύνταξη. Την ίδια περίοδο, μετά το 2014, αρχίζει να φτάνει και ένα νέο προσφυγικό κύμα – άνθρωποι εξίσου ευάλωτοι, οι οποίοι όμως είχαν έστω κάποια πρόσβαση σε δομές υποδοχής ή αναχωρούσαν για άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Σήμερα, η ανθρωπογεωγραφία της αστεγίας φαίνεται διαφοροποιημένη. Στους δρόμους της πόλης εμφανίζονται νέες, ετερόκλητες κατηγορίες ανθρώπων, κυρίως Ελλήνων. Μία από αυτές είναι ηλικιωμένοι, άνω των 75 ετών. Πρόκειται για την πιο ραγδαία αυξανόμενη κατηγορία. Ο Ν. Κανάκης μας λέει ότι πρόκειται για την κοινωνική ομάδα που αποτελεί το 30% του πληθυσμού που φιλοξενείται σήμερα στο υπνωτήριο των Γιατρών του Κόσμου Ελλάδος: «Άνθρωποι χωρίς ή με μία πενιχρή σύνταξη, με σοβαρά προβλήματα υγείας και κινητικότητας, χωρίς φροντιστές, χωρίς καμιά προοπτική. Κυρίως Έλληνες που έχουν αποκοπεί πλήρως από το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον». «Και ενώ βρισκόμαστε σε μια εποχή που μιλάμε για την ενεργό γήρανση, φτάνουμε να πούμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερα γηροκομεία», τονίζει.
Μια από τις σιωπηλές φιγούρες αυτής της γενιάς των αόρατων ηλικιωμένων είναι η Ε., 81 ετών. Τη συναντήσαμε στο υπνωτήριο των Γιατρών του Κόσμου, στο οποίο φιλοξενείται εδώ και έναν χρόνο. Ο σύζυγός της, τεχνίτης ζαχαροπλαστικής, όπως λέει, είχε επιχείρηση σε περιοχή των βορείων προαστίων. Στην ίδια περιοχή μεγάλωσε κι αυτή. Ο γιος τους, «σπουδαγμένος με τρία πτυχία, δεν θέλησε να συνεχίσει την οικογενειακή δουλειά. Γνώρισε μία Αμερικανίδα στη Μύκονο όπου είχε πάει για διακοπές, την παντρεύτηκε και έφυγε μαζί της στην Αμερική. Έμεινε δέκα χρόνια και κάποια στιγμή ζήτησε να πάμε κι εμείς. Πουλήσαμε το σπίτι και μετακομίσαμε εκεί. Εχω δύο εγγονές που ζούν με τη μητέρα τους εκεί». Δέκα χρόνια αργότερα ο γιος της χώρισε, επέστρεψαν στην Ελλάδα και ο σύζυγός της πέθανε. «Στην Ελλάδα, ο γιος μου έστησε μια νέα δουλειά και πήγαινε πολύ καλά στην αρχή. Πήρε και δεύτερο όροφο στο Σύνταγμα. Ύστερα ήρθε η κρίση. Τα χρέη. Έχασε τα πάντα. Τον πήρανε στο Δρομοκαΐτειο, είχε κάνει απόπειρα. Μετά στον Ευαγγελισμό. Να είναι καλά οι άνθρωποι, τον έσωσαν», λέει. Ο γιος της σήμερα μένει σε κάποια δομή. Η ίδια παίρνει μια μικρή σύνταξη: «Δεν φτάνει. Δίνω κι εγώ απ’ τα λίγα που έχω στο στο παιδί μου, για τα τσιγάρα του. Δεν το συγχωρεί στον εαυτό του που έμεινα στον δρόμο. Εγώ ξέρω όμως πως δεν έφταιγε και θα συνεχίσω να τον στηρίζω».
Η εικόνα μιας ηλικιωμένης γυναίκας που βρέθηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες στον δρόμο είναι αυτή που έχει εντυπωθεί και στον Κωνσταντίνο Μαριδάκη, υπεύθυνο Κίνησης του Streetwork στον δήμο Αθηναίων, παρόλο που καθημερινά διαχειρίζεται εκατοντάδες περιστατικά αστεγίας: «Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πριν από μερικά χρόνια, μια δυνατή χιονόπτωση μέσα στην Αθήνα. Βρήκαμε μια κυρία, περίπου 70 ετών, σε μια γωνιά του δρόμου. Είχε μόλις υποστεί μία έξωση. Φαινόταν ότι ήταν μία γυναίκα που δεν είχε ζήσει μέχρι τότε στο περιθώριο. Κι από τη μια μέρα στην άλλη, βρέθηκε στο κρύο, μόνη. Τρέξαμε για να τη βοηθήσουμε. Έπρεπε να πάρει φαρμακευτική αγωγή, να της βρούμε άμεσα στέγη, έστω προσωρινή, για να μην παγώσει και πεθάνει στον δρόμο».
Στο άλλο άκρο της ηλικιακής κλίμακας, εντοπίζεται μια δεύτερη κοινωνική κατηγορία αστέγων, την οποία παρατηρούν έντονα στο πεδίο οι Γιατροί του Κόσμου: νέοι πρώην ουσιοεξαρτημένοι. «Πολλά νέα παιδιά, καθαρά πλέον, ολοκληρώνουν τα θεραπευτικά τους προγράμματα αλλά δεν έχουν πού να μείνουν. Οι οικογένειές τους δεν τα δέχονται πίσω. Καταλήγουν σε υπνωτήρια ή δομές, προσπαθώντας να “πιάσουν το νήμα” από την αρχή. Φιλοξενούμε τέτοιες περιπτώσεις στο υπνωτήριο», λέει ο Ν. Κανάκης.
Μια σιωπηλή μορφή αστεγίας που ολοένα αυξάνεται: ζώντας στο αυτοκίνητο
Μια από τις πιο σιωπηλές και αυξανόμενες μορφές αστεγίας είναι οι άνθρωποι που έχουν εξαντλήσει κάθε δυνατότητα φιλοξενίας, οικονομικής επανεκκίνησης ή στήριξης. Ζουν από έξωση σε έξωση, από προσωρινό καταφύγιο σε επόμενο προσωρινό καταφύγιο: «Θα πληρώσουν δύο ενοίκια, θα τους ξανακάνουν έξωση και μετά θα πάνε στην επόμενη λύση. Σε γονείς, αδέλφια, άλλους συγγενείς». Κλείνοντας αυτόν τον κύκλο, καταλήγουν στο αυτοκίνητο. «Δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τον αριθμό τους, αλλά τους βλέπουμε στα κοινωνικά ιστορικά του πολυιατρείου μας, που έρχονται για να πάρουν φάρμακα. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν πού να ακουμπήσουν», εξηγεί ο Κανάκης.
https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/astegoi-tis-athinas-poioi-einai-kai-poios-noiazetai?utm_source=Feedelio&utm_medium=social&utm_campaign=facebook&fbclid=Iwb21leAU6lbJjbGNrBTqVoGV4dG4DYWVtAjExAHBkb2YBc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeKbtudGTmAGgxYXdyY3bdg_gdGB8AsUpEbgLx_95Lim9P9vRBXonJrxqBDvI_aem_QId5t5Zsz3HF3whg3WcXDg
-
συνέχεια...
Για τον Χρήστο Αλεφάντη, ιδρυτή και Διευθυντή Σύνταξης του περιοδικού «Σχεδία», πρόκειται για ένα φαινόμενο που τείνει να γίνεται τελευταία όλο και συχνότερο. Προσεγγίζοντας έναν άνθρωπο που ζει στο αυτοκίνητό του τους τελευταίους μήνες, μας λέει ότι συνάντησε μια αντίσταση: «Υπάρχει μια άρνηση, μια ανάγκη να διατηρήσουν –όπως θεωρούν οι ίδιοι– την αξιοπρέπειά τους. Γι’ αυτό και δεν ήθελε να πάει σε κάποια δομή. Επιζητούσε να επιβεβαιώσει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι δεν είναι όπως οι άλλοι άστεγοι. Δεν είναι σαν κι αυτούς. Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να μην πάνε σε μία δομή. Δεν το αντέχουν», μας λέει.
Το φαινόμενο, όμως, δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Αντίστοιχα περιστατικά καταγράφονται σε πολλές Πολιτείες των ΗΠΑ, όπου υπάρχουν οξυμμένα στεγαστικά ζητήματα. Ο Χρ. Αλεφάντης μας παραπέμπει σε δημοσίευμα των «New York Times» με τίτλο «I live in my car», που περιγράφει ανθρώπους οι οποίοι, έπειτα από εξώσεις ή αδυναμία να καλύψουν τα ενοίκια, ζουν πλέον στα αυτοκίνητά τους. «Σε κάποιες Πολιτείες», σημειώνει, «σκέφτονται να δημιουργήσουν μεγαλύτερα και ασφαλέστερα πάρκινγκ για να μπορούν να κοιμούνται οι άστεγοι εκεί», λέει.
Μέσα από την υπηρεσία Streetwork του δήμου, καταφέραμε να εντοπίσουμε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, που ζουν στο αυτοκίνητό τους εδώ και μήνες, σε μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας. Η Α. και ο Χ. είναι μουσουλμάνοι από τη Θράκη που κατέβηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του ’80. Είναι περίπου 70 χρονών και για αρκετό καιρό ζούσαν με την οικογένεια της κόρης της Α. στη Λούτσα και μετά στο εγγόνι της. Η Α. όμως δεν ήθελε να επιβαρύνει κι άλλο την οικογένειά της. Παίρνει 400 ευρώ σύνταξη και δεν φτάνουν για το νοίκι, όπως λέει. Στο αυτοκίνητο του Χ. ζουν το τελευταίο εξάμηνο και οι άνθρωποι του δήμου φροντίζουν το φαγητό, τα φάρμακα, τις κουβέρτες. Θα μείνουν λίγο ακόμα, όπως λέει ο Χ. Μέχρι να βγει η σύνταξή του και να κάνει παράλληλα κάποιο ευκαιριακό μεροκάματο. Έπειτα θα επιστρέψουν, ύστερα από πολλές δεκαετίες, στην Αλεξανδρούπολη, από όπου έχουν κοινή καταγωγή. Εκεί υπάρχει ένα σπίτι της Α. όπου θα περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους.
«Δύο μηνιάτικα μακριά από τον δρόμο»
Ο Χρ. Αλεφαντής αναδεικνύει μία άλλη κοινωνική ομάδα, η οποία για την Ελλάδα είναι, προς το παρόν, terra incognita. Την κοινωνική ομάδα των working homeless, τους εργαζόμενους αστέγους: «Οι Αγγλοσάξονες έχουν μία φοβερή ατάκα. Λένε ότι οι περισσότεροι από εμάς –και εκεί βάζω και τον εαυτό μου μέσα– είμαστε δύο μηνιάτικα μακριά από το να μείνουμε στον δρόμο. Γιατί οι περισσότεροι περιμένουμε να έρθει η 1η του μηνός για να πληρώσουμε ρεύμα, νερό, νοίκι. Στην Αυστραλία, όπου η αστεγία αποτυπώνεται στατιστικά με νούμερα, μετρήθηκε ότι 27,5 χιλιάδες άνθρωποι ξυπνούν το πρωί και πάνε στη δουλειά τους – σε ένα γραφείο, σε μια οικοδομή, οπουδήποτε εργάζονται. Οταν σχολάσουν, πάνε σε έναν ξενώνα να κοιμηθούν, γιατί τα χρήματα δεν τους φτάνουν να συντηρήσουν ένα σπίτι. Στην Ελλάδα, αυτός ο αριθμός είναι απροσδιόριστος, αλλά υπάρχει», λέει.
Ο Χρήστος Αλεφαντής μας εξηγεί ότι αστεγία δεν σημαίνει μόνο πεζοδρόμιο: «Οι άνθρωποι της “Σχεδίας” δεν είναι όλοι άστεγοι, τουλάχιστον όχι όπως φανταζόμαστε την αστεγία. Δεν ζουν στα πεζοδρόμια πια. Σήμερα έχουμε μόνο μία γυναίκα που ζει στον δρόμο. Οι υπόλοιποι, μέσα από τη “Σχεδία”, έχουν καταφέρει να ενταχθούν σε ξενώνες, σε δομές ή σε κάποιο διαμέρισμα, μέσω του προγράμματος κοινωνικής κατοικίας».
Για πολλούς όμως η κατοικία είναι επισφαλής υπόθεση, όπως μας λέει: «Κάποιοι μένουν στο ενοίκιο αλλά χρωστούν πολλούς μήνες. Άλλοι έχουν σπίτι στο όνομά τους, αλλά δεν έχουν ρεύμα ή νερό. Όλοι αυτοί ζουν με τον φόβο της επόμενης μέρας. Και αυτό είναι μια μορφή αστεγίας, σύμφωνα με την τυπολογία της Feantsa. Πρόκειται για την επισφαλή στέγαση, που αφορά τους ανθρώπους που αν και ζουν σε κάποιο χώρο, απειλούνται με έξωση ή ζουν σε ακατάλληλες και μη βιώσιμες συνθήκες», λέει.
Κλίμακα: ΑμεΑ η απόλυτα γκρίζα ζώνη της αστεγίας
Αυτός ο «απροσδιόριστος» αριθμός των εργαζόμενων αστέγων ενισχύεται και από μια άλλη πραγματικότητα: την αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών ακόμη κι όταν υπάρχει εισόδημα από εργασία ή ακόμη και προνομιακή προστασία. Οι άνθρωποι της ΜΚΟ Κλίμακα, που ασχολείται εδώ και 25 χρόνια με την αστεγία, μας εξηγούν: «Αν ένας άνθρωπος είναι άστεγος και, για παράδειγμα, λαμβάνει το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, ακόμη κι αν έχει προνοιακά "τακτοποιηθεί", το ποσό αυτό δεν επαρκεί πλέον για να καλύψει ούτε το ενοίκιο ούτε τους βασικούς λογαριασμούς ενός σπιτιού. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι πολλοί εξ αυτών έχουν και ψυχιατρικές παθήσεις, τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο. Όσο αυξάνεται το κόστος στέγασης, θα αυξάνονται και οι άστεγοι, σχεδόν νομοτελειακά», λένε.
Για την Κλίμακα, η απόλυτα γκρίζα ζώνη της αστεγίας είναι η αναπηρία. Ο Νίκος Μπεκιάρης, νομικός της Ομάδας Παρέμβασης στο Δρόμο Κλίμακα, σχολιάζει: «Εάν η συμπεριφορά της κοινωνίας μας στα άτομα με αναπηρία είναι δείκτης του πολιτισμού μας, τότε δυστυχώς κάνουμε κάτι πολύ λάθος. Υπάρχει μια κατηγορία αστέγων που λόγω των προβλημάτων υγείας τους δεν είναι αυτοεξυπηρετούμενοι. Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν δομές προσωρινής φιλοξενίας. Οι περισσότεροι έχουν παραιτηθεί από την ιδέα εύρεσης μιας μακροχρόνιας λύσης και κινούνται μεταξύ του δρόμου και κάποιας εφημερίας νοσοκομείου».
Όπως εξηγούν οι άνθρωποι της Κλίμακας, αυτή τη στιγμή για να φιλοξενηθεί κάποιος σε ξενώνα του δήμου ή σε άλλη δομή, πρέπει να είναι αυτοεξυπηρετούμενος. Αυτό προβλέπει η νομοθεσία. Όσοι δεν πληρούν αυτό το κριτήριο, μένουν ουσιαστικά αποκλεισμένοι. Το θλιβερό αποτέλεσμα αυτού του αποκλεισμού είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι περιφέρονται ανάμεσα στον δρόμο και τις εφημερίες των νοσοκομείων όχι επειδή έχουν επείγον πρόβλημα υγείας, αλλά γιατί εκεί βρίσκουν μια στοιχειώδη φροντίδα για την αναπηρία τους. Κάθονται για λίγο, μέχρι οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων να αναζητήσουν –μάταια συνήθως– μια διεύθυνση για την έξοδό τους. «Αυτό είναι ένα τεράστιο θεσμικό κενό», σημειώνουν. «Δεν υπάρχουν δομές επείγουσας παρέμβασης για άστεγους με αναπηρία». Ο αριθμός τους δεν έχει αποτυπωθεί επίσημα, αλλά εκτιμάται ότι μόνο στην Αθήνα είναι μερικές εκατοντάδες, ίσως 200, ίσως 300. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματικές ευκαιρίες να φανταστούν μια άλλη καθημερινότητα», λένε από την Κλίμακα.
Η ιστορία του Στίβεν
Ενας από αυτούς είναι και ο Στίβεν, 40 χρονών σήμερα, χορευτής, ο οποίος είναι οροθετικός και πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Βρίσκεται συνήθως στην πλατεία του Μοναστηρακίου και είναι γνωστός, όπως μας λένε, σε όλες τις υπηρεσίες. Στο Μοναστηράκι δεν καταφέραμε να τον εντοπίσουμε. Ίσως είχε μπει πάλι σε κάποιο νοσοκομείο. Ο Στίβεν λαμβάνει κανονικά τα προνοιακά επιδόματα που δικαιούται, τα οποία όμως επαρκούν μόνο για την κάλυψη βασικών αναγκών και όχι για ενοικίαση στέγης. Η παραμονή του στον δρόμο, σε συνδυασμό με την αναπηρία του και την πλήρη έλλειψη αυτονομίας, τον καθιστά ευάλωτο σε εκμετάλλευση. Για οποιαδήποτε ανάγκη του –από την αγορά τροφίμων μέχρι τη φόρτιση του κινητού– εξαρτάται κάθε φορά από τον εκάστοτε «φροντιστή» του δρόμου, κάποιον που θα τον βοηθήσει με αντάλλαγμα ένα μικρό χρηματικό ποσό ή κάποιο προσωπικό του αντικείμενο. Η καθημερινότητά του έτσι διαμορφώνεται από μια διαρκή εξάρτηση, χωρίς καμία εγγύηση αξιοπρεπούς φροντίδας.
Η Ελευθερία Κουμαλάτσου, Επιστημονικά Υπεύθυνη του Κέντρου Στήριξης Αστέγων Δίπυλον της Κλίμακας, έχει γράψει για την υπόθεση του Στίβεν στην περιοδική έκδοση της οργάνωσης. Όπως λέει, «η ζωή του τα τελευταία χρόνια είναι ένας φαύλος κύκλος ανάμεσα στον δρόμο και τα επείγοντα. Όταν δεν κοιμάται σε κάποιο πεζοδρόμιο, είναι στο νοσοκομείο. Όταν δεν είναι στο νοσοκομείο, ψάχνει μια άκρη στον δρόμο. Τον έχουν στηρίξει κατά καιρούς άτυπες ομάδες πολιτών αλλά και στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. που βοήθησαν ενεργά στην εξασφάλιση στέγης και περίθαλψης. Η Ομάδα Παρέμβασης στο Δρόμο της Κλίμακας τον ακολουθεί σταθερά τους τελευταίους μήνες, σε στενή συνεργασία με κοινωνικές υπηρεσίες νοσοκομείων και αστυνομία, δημιουργώντας ένα δίκτυο ελάχιστης συνέχειας στη φροντίδα του, παρά τις τεράστιες ελλείψεις του συστήματος».
Όπως έχει περιγράψει ο ίδιος, η διάγνωση που άλλαξε τη ζωή του ήρθε απροσδόκητα: κατάλαβε ότι είναι οροθετικός όταν άρχισε να πονάει το πόδι του, περίπου πριν από οκτώ χρόνια. Σιγά σιγά, η κινητικότητά του επιδεινώθηκε και σήμερα μετακινείται μόνο με αμαξίδιο. Ο ίδιος έχει πει πως ο σύντροφός του δεν του είχε αποκαλύψει ότι ήταν φορέας του ιού του AIDS. Στη συνέχεια, ο Στίβεν απομακρύνθηκε και από το φιλικό του περιβάλλον. Βρισκόταν τότε στη Θεσσαλονίκη, σε μια περίοδο που όλοι γύρω του άρχισαν να κάνουν οικογένειες. «Φοβόμουν μην τους μεταδώσω την ασθένεια», εξομολογείται. Ο σύντροφός του τον εγκατέλειψε, κι έτσι, σταδιακά, βρέθηκε εντελώς μόνος, στον δρόμο.
Για την Ελευθερία Κουμαλάτσου, «η αντιμετώπιση της αστεγίας απαιτεί συντονισμό, εξατομικευμένη φροντίδα και πολιτικές που μειώνουν τις ανισότητες. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ανθρώπους να επιστρέφουν ξανά και ξανά στον δρόμο». Και προσθέτει: «Η θέση της Κλίμακας στα 25 χρόνια λειτουργίας της είναι ξεκάθαρη: όσο υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες, πλούσιοι και φτωχοί, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα καταλήγουν να ζουν στον δρόμο. Η αστεγία δεν είναι ατομική αποτυχία, είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που δεν καταφέρνει να προστατεύσει έγκαιρα και ουσιαστικά τους πιο ευάλωτους. Σήμερα το σύστημα αδυνατεί να ανταποκριθεί εξατομικευμένα στις ανάγκες των αστέγων. Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι: άλλοι έχουν σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα, άλλοι αναπηρίες, άλλοι παθολογικά νοσήματα ή πολλαπλές ευαλωτότητες. Όταν οι πολιτικές και οι δομές λειτουργούν με γενικούς κανόνες και όχι με βάση τον άνθρωπο, τότε οι πιο ευάλωτοι μένουν εκτός», λέει.
Οι δομές και οι ευθύνες του δήμου Αθηναίων
Στους δρόμους της πόλης, οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται καθημερινά και η ευθύνη της ανταπόκρισης βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τον δήμο. Από την πρώτη επαφή με τους άστεγους μέχρι την ένταξή τους σε υπηρεσίες, η τοπική αυτοδιοίκηση καλείται να λειτουργήσει άμεσα, πρακτικά και με συνέπεια.
-
συνέχεια...
Η Ασήμω Φούντζουλα, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, μας λέει ότι τον Οκτώβριο πραγματοποιήθηκε, σε συνεργασία με το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, μια νέα καταγραφή αστέγων στην πόλη. Αν και δεν υπάρχουν ακόμη επίσημα αποτελέσματα, ο αριθμός τους εκτιμάται περίπου στα 1.000 άτομα. «Η κοινωνία των αστέγων αντικατοπτρίζει τη γενική κοινωνία: Έλληνες και αλλοδαποί, χρήστες και μη χρήστες, νεόπτωχοι, άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα, άνθρωποι που πετάχτηκαν έξω από το σπίτι τους και δεν έχουν πού να μείνουν», αναφέρει.
Πρόσθεσε ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ζουν πλέον σε αυτοκίνητα, σε παραπήγματα ή ακατοίκητα κτίρια: «Αυτοί είναι κυρίως Έλληνες που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο». Όπως εξήγησε, η ομάδα του Streetwork, με 25 άτομα, κινείται καθημερινά στους δρόμους, με αυτοκίνητα ή πεζή, προσφέροντας τρόφιμα, φάρμακα και φροντίδα σε όσους έχουν ανάγκη. Βάσει των πιο πρόσφατων στοιχείων του δήμου Αθηναίων, η διεπιστημονική ομάδα Streetwork του ΚΥΑΔΑ εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή περίπου 1.400 άτομα που ζουν σε συνθήκες επισφάλειας. Λιγότεροι από τους μισούς είναι «rough sleepers», δηλαδή άστεγοι που κοιμούνται κυριολεκτικά στον δρόμο ή σε ακατάλληλους χώρους. Οι υπόλοιποι διαμένουν προσωρινά σε ακατάλληλες κατοικίες ή φιλοξενούνται από συγγενείς και φίλους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει δημοσιοποιήσει ο δήμος, το πρώτο εννιάμηνο του 2025 πραγματοποιήθηκαν 4.353 παρεμβάσεις και προσφέρθηκαν σχεδόν 8.650 υπηρεσίες, από άμεση φροντίδα μέχρι ένταξη σε στεγαστικά προγράμματα.
Κατά την ίδια περίοδο, 48 άτομα εντάχθηκαν σε στεγαστικές δομές του δήμου και περισσότερα από 330 παραπέμφθηκαν σε αντίστοιχες δομές άλλων φορέων. Καθώς τα στοιχεία του δήμου Αθηναίων δείχνουν ότι οι υπηρεσίες του βρίσκονται σε εγρήγορση, ρωτάμε την αρμόδια αντιδήμαρχο γιατί οι άστεγοι στην πόλη συνεχίζουν να είναι τόσο πολλοί. Μας απαντάει ότι «το να πάρεις έναν άνθρωπο από τον δρόμο δεν είναι μια απλή υπόθεση. Χρειάζεται εισαγγελική παραγγελία και η συνδρομή της αστυνομίας για να οδηγηθεί κάποιος σε κάποια δομή φιλοξενίας». Και προσθέτει πως, παρότι ο δήμος Αθηναίων διαθέτει σήμερα το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων που φιλοξενεί περίπου 190 ανθρώπους, οι ανάγκες παραμένουν τεράστιες: «Δεν αρκεί μόνο η δική μας προσπάθεια. Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης».
Μας λέει πως καμία δημοτική δομή δεν μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά χωρίς συνεργασία: «Ο δήμος πρέπει να έχει μία πολύ καλή συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το υπουργείο Υγείας. Μόνος του δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα των αστέγων που ζουν στους δρόμους, γιατί οι περισσότεροι έχουν προβλήματα υγείας». Στην πράξη, αυτή η συνεργασία συχνά δοκιμάζεται, όπως λέει. «Έχουμε προβλήματα με τα νοσοκομεία. Δεν τους δέχονται. Στέλνεις έναν άνθρωπο με ασθενοφόρο και σ’ τον επιστρέφουν πίσω. Στο τελευταίο κύμα μεγάλου ψύχους, είχαμε έναν κύριο με πυρετό, λόγω γρίπης τύπου Α. Τον στείλαμε στο νοσοκομείο αλλά δεν τον δέχτηκαν, τον έστειλαν ξανά στον θάλαμο αστέγων. Ξαναπήραμε τηλέφωνο, αστράψαμε, βροντήξαμε, και τότε ήρθαν και τον πήραν για να τον νοσηλεύσουν», περιγράφει.
Κεντρικό ρόλο στο δίκτυο υποστήριξης έχει το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων στην πλατεία Βάθη, όπου λειτουργούν ένα Ανοικτό Κέντρο Ημέρας, υπνωτήριο και δύο ξενώνες. Εκεί φιλοξενούνται καθημερινά 200 άτομα για διάστημα έως 12 μηνών, ακολουθώντας ατομικό σχέδιο επανένταξης, ενώ πάνω από 150 άτομα εξυπηρετούνται καθημερινά στο κέντρο ημέρας για γεύμα, μπάνιο και υποστήριξη. Το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων δημιουργήθηκε επί δημαρχίας Μπακογιάννη, το 2020, ως μια συγκροτημένη προσπάθεια να οργανωθεί πιο συστηματικά η φροντίδα και η φιλοξενία των αστέγων στην Αθήνα. Συνδυάζοντας υπνωτήριο, ξενώνες και κέντρο ημέρας στον ίδιο χώρο, σχεδιάστηκε για να καλύψει το κενό μίας ενιαίας αντιμετώπισης, παρέχοντας στοχευμένες υπηρεσίες για ανθρώπους σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Την ίδια χρονιά, λειτούργησε και μια εξειδικευμένη Δομή Φιλοξενίας για άστεγους χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών, σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ και το ΚΕΘΕΑ. Η δομή αυτή μπορεί να φιλοξενήσει έως και 70 άτομα και προσφέρει υποστηρικτικές υπηρεσίες, με στόχο τη σταθεροποίηση και την προώθησή τους σε θεραπευτικά προγράμματα.
Τον περασμένο Μάρτιο το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων βρέθηκε στο προσκήνιο της δημοσιότητας για τους λάθους λόγους. Εντοπίστηκαν προβλήματα στη διαχείριση, τη συντήρηση, την υγιεινή και την επάρκεια στη στελέχωση των υπηρεσιών του έπειτα από αυτοψία του Συνηγόρου του Πολίτη. Ο ανεξάρτητος θεσμός, με επιστολή του προς τον δήμο, εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις για τις συνθήκες διαβίωσης των αστέγων στη δομή, ζητώντας ακόμη και τη σφράγισή της για απολύμανση, επισκευές και επανεκκίνηση της λειτουργίας της. Το κλιμάκιο του Συνηγόρου κατέγραψε σοβαρά προβλήματα στις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας: κοριοί, τρωκτικά, ανεπαρκής καθαριότητα, ελλείψεις προσωπικού και δυσκολίες στην προσβασιμότητα.
Ο δήμος, απαντώντας, αναγνώρισε ορισμένες δυσλειτουργίες, εξήγησε ότι εφαρμόζονται πρωτόκολλα καθαρισμού και απεντόμωσης, ενώ σημείωσε πως ορισμένα προβλήματα επανεμφανίζονται λόγω εξωτερικών παραγόντων και παλαιότητας του κτιρίου. Τόνισε επίσης ότι η δομή λειτουργεί βάσει νομοθεσίας, διαθέτει επαρκές ιατρικό και ψυχοκοινωνικό προσωπικό, ενώ προχωρά σε διαγωνισμό για επιπλέον υπηρεσίες καθαριότητας. Σχετικά με την εξέλιξη της υπόθεσης, η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης σημειώνει ότι στο Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων εφαρμόζονται συγκεκριμένα πρωτόκολλα, τα οποία, όπως διαβεβαιώνει, γίνεται προσπάθεια να τηρούνται αυστηρά. «Πρόκειται για Κέντρο Αστέγων και όχι για δομή παιδιών. Έχουμε να διαχειριστούμε ενήλικες ανθρώπους, με πολύ σύνθετες συμπεριφορές», λέει.
Όπως εξηγεί, στην καθημερινή λειτουργία της δομής προκύπτουν δυσκολίες που δεν σχετίζονται μόνο με τις υποδομές: «Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που δεν πλένονται, που δεν πετούν τα σκουπίδια τους, που φέρνουν σακούλες από τον δρόμο και τις βάζουν μέσα στους θαλάμους. Αυτά τα φαινόμενα τα έχουμε αντιμετωπίσει και συνεχίζουμε να τα αντιμετωπίζουμε. Από εκεί ξεκινούν πολλά προβλήματα». Ζητήματα, όπως λέει, για τη λειτουργία του Κέντρου, δημιουργούνται και από την έλλειψη προσωπικού: «Στο Πολυδύναμο δεν υπάρχει μόνιμο προσωπικό. Όλοι εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή μίσθωσης έργου, ετήσιες, δεκάμηνες, που εναλλάσσονται. Αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει σε τέτοιες δομές», τονίζει. Όπως εξηγεί, το καθεστώς αυτό δυσκολεύει σοβαρά τον προγραμματισμό και τον κεντρικό σχεδιασμό του δήμου για τη στελέχωση του Πολυδύναμου Κέντρου Αστέγων.
Το πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία» για τους άστεγους
Μία πολιτική που, σύμφωνα με αρκετούς από τους ανθρώπους με τους οποίους μιλήσαμε, έχει ουσιαστική σημασία, είναι το πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία», το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στην κοινωνική ομάδα των αστέγων. Η φιλοσοφία του βασίζεται στο μοντέλο housing first/led, όπου η εξασφάλιση κατοικίας αποτελεί το πρώτο και θεμελιώδες βήμα, πλαισιωμένο από ψυχοκοινωνική στήριξη και εργασιακή ένταξη.
Το πρόγραμμα στοχεύει στην άμεση μετάβαση των αστέγων σε αυτόνομη διαβίωση, παρέχοντας υπηρεσίες στέγασης, ψυχοκοινωνικής στήριξης, εργασιακής επανένταξης και διασύνδεσης με τις υπάρχουσες πολιτικές επιδοματικής στήριξης. Προβλέπει επιδότηση ενοικίου για 24 μήνες, κάλυψη δαπανών οικοσκευής, ΔΕΚΟ, λειτουργικών αναγκών και επισκευών φθορών, καθώς και επιδότηση εργασίας για 12 μήνες.
Το πρόγραμμα υλοποιήθηκε αρχικά το 2014 υπό τον τίτλο «Στέγαση και Επανένταξη», και ακολούθως το 2018. Από το 2020, έχει θεσμοθετηθεί ως μόνιμη δημόσια πολιτική καταπολέμησης της έλλειψης στέγης, με πρόβλεψη για εφαρμογή ανά διετία από πόρους του κρατικού προϋπολογισμού. Το πρόγραμμα προκηρύσσεται κάθε δύο χρόνια από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και υλοποιείται από 43 δήμους της χώρας, ενώ διαχειριστική Αρχή είναι ο ΟΠΕΚΑ.
Πανελλαδικά, πραγματοποιείται μέσω 41 συμπράξεων, στις οποίες συμμετέχουν συνολικά 89 δήμοι, 3 Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας και ο Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων, σε συνεργασία με Αναπτυξιακές Εταιρείες ΟΤΑ και πιστοποιημένα ΝΠΙΔ παροχής κοινωνικών υπηρεσιών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας που δόθηκαν στη LiFO, το πρόγραμμα έχει εγκριθεί για 853 νοικοκυριά, τα οποία αντιστοιχούν σε 1.855 ωφελούμενους σε όλη τη χώρα. Από αυτούς, έχουν ήδη στεγαστεί 547 νοικοκυριά και 1.044 ωφελούμενοι, δηλαδή περίπου δύο στα τρία εγκεκριμένα νοικοκυριά έχουν εξασφαλίσει κατοικία.
Από τους ήδη στεγασμένους, οι 186 είναι παιδιά (0-17 ετών), στοιχείο που, σύμφωνα με το υπουργείο, καταδεικνύει ότι η παρέμβαση αφορά σε σημαντικό βαθμό οικογένειες με ανήλικα μέλη. Στο πρόγραμμα έχουν ενταχθεί επίσης 91 άτομα, τα οποία, κατά την καταγραφή τους από τις κοινωνικές υπηρεσίες, διέμεναν κυριολεκτικά στον δρόμο. Όπως σημειώνεται, «η ένταξή τους προϋπέθετε συστηματική εργασία πεδίου από κοινωνικούς λειτουργούς, για τον εντοπισμό, την οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης και τη σταδιακή αποδοχή της προοπτικής στέγασης». Σύμφωνα με το υπουργείο, τα δεδομένα δείχνουν ότι το πρόγραμμα λειτουργεί προληπτικά, προτού η αστεγία οδηγήσει σε διαβίωση στον δρόμο. Συγκεκριμένα, το 37,83% των νοικοκυριών, πριν από την ένταξη, διέμενε σε ακατάλληλα καταλύματα, το 20,22% ήταν υπό έξωση, ενώ το 12,23% φιλοξενούνταν προσωρινά από ανάγκη. Αυτό σημαίνει ότι η παρέμβαση ανακόπτει τη διολίσθηση προς την ακραία αστεγία.
Η αστεγία, όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία του προγράμματος, συνδέεται με σύνθετες μορφές κοινωνικής ευαλωτότητας: στο 23,34% των νοικοκυριών υπάρχει μέλος ΑμεΑ ή χρονίως πάσχον, στο 10,36% μέλος που είναι θύμα βίας ή εμπορίας, στο 9,36% Ρομά, στο 6,74% μετανάστες ή πρόσφυγες και στο 4,53% άτομα σε απεξάρτηση. Στη διεπιστημονική ομάδα συμμετέχει, όπου προβλέπεται, και υποστηρικτής ομοτίμων (peer supporter), δηλαδή άτομο που έχει υπάρξει ωφελούμενος σε προηγούμενο κύκλο του προγράμματος και αξιοποιεί τη βιωμένη εμπειρία του για την προσέγγιση και ενδυνάμωση των αστέγων.
Για τον δήμο Αθηναίων, το συγκεκριμένο πρόγραμμα υλοποιείται από την Εταιρεία Ανάπτυξης & Τουριστικής Προβολής Αθηνών, που είναι φορέας του κεντρικού δήμου. Η κριτική που έχει ασκηθεί στον δήμο είναι ότι τρέχει το πρόγραμμα με αργούς ρυθμούς. Τον περασμένο Οκτώβριο, η Δόμνα Μιχαηλίδου, υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, ανέφερε ότι ο δήμος Αθηναίων δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο του προγράμματος «Στέγαση και Εργασία» και «έμεινε πίσω» σε σχέση με τον δήμο Θεσσαλονίκης. Ο δήμος ισχυρίστηκε ότι η σύγκριση δεν είναι ακριβής, καθώς στη Θεσσαλονίκη χρηματοδοτείται η αξιοποίηση δημόσιων ακινήτων, ενώ στην Αθήνα, το υπουργείο περιορίζει τη χρηματοδότηση μόνο σε ιδιωτικά ακίνητα. Υποστήριξε επίσης ότι ο δήμος έχει καταθέσει πολλαπλά αιτήματα προς το υπουργείο για επέκταση της δυνατότητας στέγασης και σε δημοτικά κτίρια ή ακίνητα ΝΠΙΔ, ιδρυμάτων και κοινωφελών οργανισμών, τα οποία απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο δήμος Αθηναίων, μέχρι τον Οκτώβριο του 2025, είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα 15 ακίνητα, είχαν υπογραφεί όλα τα συμφωνητικά με τους ιδιοκτήτες, εννέα από αυτά είχαν ολοκληρώσει τις εργασίες ανακαίνισης και κρίθηκαν έτοιμα προς διάθεση. Είχαν πραγματοποιηθεί 30 αυτοψίες και πληρωμές άνω των 100.000 ευρώ για προκαταβολές και εργασίες. Ο δήμος υποστήριξε ότι εφαρμόστηκε και επικοινωνιακή καμπάνια για την προσέλκυση ιδιοκτητών, χωρίς όμως σημαντική ανταπόκριση, αποδίδοντας τις καθυστερήσεις στο περιοριστικό πλαίσιο που έχει τεθεί από το υπουργείο.
-
συνέχεια...
Οι ανάγκες όμως της αστεγίας στην Αθήνα είναι μεγάλες και επείγουσες. Για πολλούς, καθημερινά πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα δεν είναι δεδομένα. Ο Ματθαίος είναι ένας από αυτούς. Δεν τον απασχόλησε αν θα δημοσιευτεί το όνομά του. Δεν θέλησε, όμως, να μας πει πώς βρέθηκε στον δρόμο. Πρώην ναυτικός, 50 ετών σήμερα, είναι άστεγος εδώ και δεκαπέντε χρόνια. «Οι αποφάσεις που παίρνει ένας άνθρωπος στη ζωή του τον φέρνουν σε κάποιες καταστάσεις. Αυτές που πήρα εγώ δεν ήταν οι σωστές και βρίσκομαι τώρα σ’ αυτήν την κατάσταση», λέει. Δέκα χρόνια έζησε στον δρόμο· τα τελευταία πέντε έχει εγκατασταθεί και έχει νοικοκυρέψει ένα παλιό παράπηγμα, στο οποίο, πριν από αυτόν, έμενε ένας άλλος άστεγος που έφυγε από τη ζωή. «Έχω ενημερώσει τις αρχές ότι θα το τακτοποιήσω για να μείνω», προσθέτει. «Έχω τα ρούχα μου, τα πράγματά μου. Όταν κοιμάσαι στον δρόμο, σε κλέβουν. Κι ας ξέρουν ότι δεν έχεις κάτι αξίας. Κι όμως, αυτό που έχεις, θα σ’ το πάρουν».
Για έξι χρόνια κοιμόταν σε παγκάκι, στην ίδια πλατεία όπου σήμερα διανυκτερεύει στο αυτοκίνητό του ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Τους φροντίζει όσο μπορεί. Όπως λέει, ο δήμος προσφέρει τα βασικά: φαγητό, ιατρική βοήθεια, ρούχα και κουβέρτες. Δεν αναζητά πια δουλειά και είναι χρήστης. Στο δικό του αφήγημα, η αστεγία είναι μια μακρά και σκληρή εμπειρία επιβίωσης, μοναξιάς και αποδοχής, μέσα στην οποία, όπως λέει, οι άνθρωποι γίνονται κι αυτοί σκληροί.
https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/astegoi-tis-athinas-poioi-einai-kai-poios-noiazetai?utm_source=Feedelio&utm_medium=social&utm_campaign=facebook&fbclid=Iwb21leAU6lbJjbGNrBTqVoGV4dG4DYWVtAjExAHBkb2YBc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeKbtudGTmAGgxYXdyY3bdg_gdGB8AsUpEbgLx_95Lim9P9vRBXonJrxqBDvI_aem_QId5t5Zsz3HF3whg3WcXDg