Forum Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας
ΠΦΥ -Εκπαίδευση => Αποσπάσματα από τον έντυπο & ηλεκτρονικό τύπο => Μήνυμα ξεκίνησε από: Argirios Argiriou στις 5 Μαρτίου 2017, 10:43:56
-
Μεγάλη ντόπα ο εθισμός στον τζόγο.
Καθημερινή, 20/11/2017
Της Λινας Γιανναρου.
Συναντηθήκαμε την Πέμπτη 10/11, ημέρα γνωστή και ως «332η μέρα καθαρός». «Ακόμα δεν τον ξεχνάω τον αριθμό. Φίλοι μου από το πρόγραμμα που είχαν συμπληρώσει χίλιες και δύο χιλιάδες μέρες σιγά σιγά τον ξεχνούσαν, έπρεπε να ανοίξουν ημερολόγιο να μετρήσουν. Εγώ όχι ακόμη». Είναι πολύ πρόσφατο ό,τι έγινε. Λιγότερο από ένα χρόνο πριν, ζούσε τη βία της τελευταίας υποτροπής. Ζούσε για να παίζει, αν και το σωστό μάλλον είναι «δεν ζούσε» για να παίζει. «Πέρυσι τέτοια εποχή, είχα πάει ένα ταξίδι στη Ρώμη με φίλους. Και αυτό όπως και όλα μου τα ταξίδια ήταν με άγχος, δεν τα ευχαριστιόμουν, γιατί ποτέ δεν είχα λεφτά. Τα είχα παίξει.
Θυμάμαι στη Ρώμη έδωσα μάχη για να κρατήσω 20 ευρώ για να έχω να παίξω γυρίζοντας. Γυρίσαμε 2 το πρωί. Είχε έρθει να μας πάρει ένας φίλος. Είπα ψέματα ότι θα έμενα στους δικούς μου στην Ηλιούπολη. Με άφησαν εκεί. Από εκεί πήρα σαν το φάντασμα ένα ταξί ώς τη Συγγρού, για να πάω σε ένα βενζινάδικο που έδινες κάτι κωδικούς, πλήρωνες και έμπαιναν τα χρήματα στον λογαριασμό σου στη στοιχηματική. Μου είχαν μείνει 15 ευρώ, είχα δώσει τα 5 στο ταξί. Τα έδωσα κι έμεινα με μηδέν λεφτά μέχρι να ξαναπληρωθώ».
Με τον Ηλία Αναστασιάδη γνωριζόμασταν εξ αποστάσεως, ως συνάδελφοι πάνω κάτω της ίδιας γενιάς. Είχα προσέξει τα ωραία θέματά του που έγραφε στο Oneman, συχνά στη μορφή του longform που ζηλεύαμε εμείς των εφημερίδων. Δεν ήξερα φυσικά –όπως ούτε και οι συνάδελφοί του στο γραφείο– ότι τα περισσότερα από εκείνα τα θέματα γράφονταν «υπό την επήρεια» του τζόγου. «Η εξάρτηση σε κάνει τέλειο ηθοποιό.
Λες φοβερά ψέματα με απίστευτη άνεση, φυσικά και στον εαυτό σου. Ναι, έχω παίξει πολύ δουλεύοντας. Εφευγα από το γραφείο, πήγαινα στο πρακτορείο, γύριζα και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι. Μάλιστα, έχοντας κάτι να “τρέχει” (σ.σ. κάποιο ποντάρισμα), ήμουν και πολύ αποδοτικός στη δουλειά. Ηταν σαν να έχω πάρει τη δόση μου. Είναι μεγάλη ντόπα να παίζεις ενώ δουλεύεις, έχει αδρεναλίνη. Νιώθεις ότι μπορείς να κλείσεις συνέντευξη στον Ομπάμα, ξεφεύγεις. Και όντως καλά πράγματα έγραψα όταν έπαιζα. Είδα όμως στην πορεία ότι τα καλύτερα θέματά μου τα έκανα τις περιόδους που ήμουν καθαρός». (Αναζητήστε τη συνέντευξη με τον Αντώνη Αραβαντινό και το κείμενο για τον επαγγελματία πυγμάχο Δημήτρη Ξερικό.)
Καθαρός έγραψε και το πρώτο του βιβλίο. Η «Δευτέρα» (εκδ. Key Books) είναι η αληθινή ιστορία της εξάρτησής του (και απεξάρτησής του) από τον τζόγο. Και σε ισοπεδώνει σαν άπερκατ του Ξερικού. Από τα 10-11 χρόνια του ο Ηλίας ήταν περίπου κανονικός παίκτης. Είχε μάθει από τον μπαμπά του τα μυστικά του Προ-Πο και πήγαιναν μαζί στο πρακτορείο όπως άλλοι μπαμπάδες πηγαίνουν με τους γιους τους στο γήπεδο. «Προφανώς έπαιξε τεράστιο ρόλο σε ό,τι έγινε το ότι έπαιζε ο μπαμπάς μου», ( πιθανώς ακόμη και στο θέμα του τζόγου να υπάρχει και ένας γονιδιακός παράγοντας ) λέει σήμερα. «Αλλά ήταν και του αδελφού μου μπαμπάς και ο αδελφός μου ποτέ δεν έπαιξε. Σε μένα κούμπωσαν διάφορα πράγματα, όπως ότι ήμουν άρρωστος με τα αθλητικά από μικρός. Ο τζόγος είναι σύμπτωμα. Θα μπορούσε να είναι ναρκωτικά ή αλκοόλ». Στα 17 του πήγαινε στο πρακτορείο για στοίχημα με την ίδια επιμέλεια που πήγαινε φροντιστήριο. Τα Σαββατοκύριακα στηνόταν να δει τα ματς. Αν κέρδιζε ήταν χαρούμενος, αν έχανε –που συνήθως έχανε– έπεφτε. Η καταστροφή ήρθε με τον πρώτο λογαριασμό στο Ιντερνετ. Μπροστά του ξεδιπλώθηκε όλος ο κόσμος των τυχερών παιχνιδιών. Αρχισε να ποντάρει σε αγωνίσματα που δεν τα είχε ξανακούσει και να παίζει μπλακ τζακ σαν επαγγελματίας. Μια χαρακτηριστική φορά έπαιζε ώς το πρωί φτάνοντας να κερδίζει 990 ευρώ. Δεν σταμάτησε να παίζει μέχρι που τα έχασε όλα.
«Το μεγάλο αξίωμα του τζογαδόρου είναι ότι παίζει για να χάσει. Αυτό που σου δίνει την τελική ηδονή είναι η βαριά ήττα. Αυτή θα σε στείλει να παίξεις με ακόμα μεγαλύτερη φόρα». Την τελευταία χρονιά πριν ζητήσει βοήθεια, άρχισε να κρατάει τεφτέρι με τις ήττες και τις νίκες. Ηταν συνέχεια κόκκινο. Ως τότε δεν συνειδητοποιούσε πόσα έχανε. Είχε πάντα δικαιολογίες, ότι ήταν άτυχος, ότι δεν έπαιζε αρκετά λεφτά, οτιδήποτε.
«Μακάρι να έγραφα από την πρώτη μέρα τι έπαιζα να ξέρω τι έχω χάσει, να μπορώ να λέω ένα ποσό. Εχω υπολογίσει πάντως ότι έχω χάσει 150.000 ευρώ. Ενα χιλιάρικο τον μήνα περίπου για 10-15 χρόνια». Για τα 11 από αυτά τα χρόνια, αυτό σήμαινε όλο τον μισθό του. Τον έχανε τις πρώτες μέρες του μήνα, μένοντας με τα απολύτως απαραίτητα. Ή και με τίποτα.
Μέσα στη δίνη μιας μεγάλης χασούρας, ενός «τιλταρίσματος», τη στιγμή ακριβώς που ένιωσε ότι έχει πιάσει πάτο, αναζήτησε το τηλέφωνο του ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ. Ηταν το πρώτο βήμα, μια κρίσιμη στιγμή διαύγειας μέσα στο μεθύσι. Περιμένοντας φυσικά να έρθει η σειρά του για να μπει στο πρόγραμμα, συνέχισε να παίζει με μεγαλύτερη ορμή. Η λίστα είναι μεγάλη, με μέσον όρο αναμονής τρεις μήνες. «Ακόμα μεγαλύτερη όμως είναι η λίστα όσων έχουν πρόβλημα και δεν το έχουν παραδεχθεί. Αν με αφήσεις έξω από ένα προποτζίδικο μπορώ να σου πω ποιος έχει πρόβλημα και ποιος όχι. Φαίνεται στο πρόσωπο, στις κινήσεις, είναι ξεκάθαρο.
Το πρώτο πράγμα που μας μάθανε μέσα είναι ότι δεν έχει σημασία τι έπαιζες και πόσα έπαιζες. Είχαμε στην ομάδα και αυτόν που έπαιζε στοίχημα και αυτόν που έπαιζε χρηματιστήριο, κάποιον που έχανε ένα χιλιάρικο τη μέρα και άλλον που έχανε 10 ευρώ. Ο εθισμός είναι ίδιος, τα ψέματα είναι ίδια». Το όνειρο όλων των εξαρτημένων είναι να καταφέρουν να ξαναπαίξουν «κανονικά», σαν νορμάλ άνθρωποι.
Απειροελάχιστο ποσοστό τα καταφέρνουν. Οπως οι αλκοολικοί δεν μπορούν να ξαναπιούν ούτε ένα ποτηράκι, οι εξαρτημένοι από τον τζόγο δεν μπορούν να ξαναπαίξουν ούτε 50 λεπτά.
«Εγώ πάντως δεν θέλω να ξαναπαίξω ούτε σαν κανονικός άνθρωπος», λέει. «Απλά θέλω να ’ρθει μια μέρα που θα είναι τόσο τελειωμένο αυτό μέσα μου, που δεν θα το σκέφτομαι, που δεν θα μετράω μέρες. Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, μπορεί του χρόνου να παίζω πάλι σαν να μην υπάρχει αύριο. Η προσπάθεια είναι συνεχής. Πάντα θα έχω εξαρτητικές τάσεις, το θέμα είναι να τις διοχετεύω σε μη επικίνδυνα μέρη. Το πώς στρώθηκα, για παράδειγμα, να γράψω το βιβλίο έχει από πίσω του μια εμμονή. Πάντα θα είναι επικίνδυνο για μένα να μου πουν πάρε τρεις μήνες άδεια από τη δουλειά». Η διαδικασία απεξάρτησης υπήρξε επώδυνη, αλλά σε αυτή έμαθε πολλά για τον εαυτό του, έχτισε την αυτοπεποίθησή του, ξανάπιασε το νήμα της ζωής του, γνώρισε σπουδαίους ανθρώπους. Χάρη στην εξάρτησή του έγραψε το πρώτο του βιβλίο. «Αν μπορούσες, θα διάλεγες να μην έχει συμβεί τίποτα από όλα αυτά;» τον ρωτάω στο τέλος. Το σκέφτεται αρκετά και απαντά απλά: «Ναι».
http://www.kathimerini.gr/884052/article/epikairothta/ellada/megalh-ntopa-o-e8ismos-ston-tzogo (http://www.kathimerini.gr/884052/article/epikairothta/ellada/megalh-ntopa-o-e8ismos-ston-tzogo)
-
Καθημερινή, 13/02/2023
Πέννυ Μπουλούτζα
Για να παίξω, έδιωχνα μέχρι και το παιδί μου
https://www.kathimerini.gr/society/562273858/gia-na-paixo-ediochna-mechri-kai-to-paidi-moy/?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR1OO802ehF8sIh0wN_iQl9T9bQqKVNGrAhmAI0UIV0KZLvdCTkaQwzF2GY#Echobox=1676314902 (https://www.kathimerini.gr/society/562273858/gia-na-paixo-ediochna-mechri-kai-to-paidi-moy/?utm_medium=Social&utm_source=Facebook&fbclid=IwAR1OO802ehF8sIh0wN_iQl9T9bQqKVNGrAhmAI0UIV0KZLvdCTkaQwzF2GY#Echobox=1676314902)
-
Οι Έλληνες παίζουν τυχερά παιχνίδια για πάνω από 30 δις ευρώ ανά έτος !!! Για να πάρουμε μια αίσθηση του μεγέθους να πούμε ότι τα φορολογικά έσοδα του Ελληνικού Κράτους είναι συνολικά γύρω στα 50 δισ. Για να πάρουμε επίσης, ως Υγειονομικοί, μια αίσθηση του ποσού να πούμε ότι το Κράτος δίνει, εδώ και χρόνια, 2 δις/έτος για την εξωνοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη και λιγότερο από ένα δις/έτος για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ, πόσο δίκιο είχε ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου όταν έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν».
Ertnews 14-03-2024
https://www.ertnews.gr/infographic/infographic-foul-tou-assou-oi-ellines-to-2023/ (https://www.ertnews.gr/infographic/infographic-foul-tou-assou-oi-ellines-to-2023/)
https://www.naftemporiki.gr/finance/economy/1536981/proypologismos-sta-6-dis-to-protogenes-pleonasma-to-10mino/ (https://www.naftemporiki.gr/finance/economy/1536981/proypologismos-sta-6-dis-to-protogenes-pleonasma-to-10mino/)
-
23/05/2024 ΤΑ ΝΕΑ
Ερευνα: Ένας στους τρεις Έλληνες παίζουν τυχερά παιχνίδια τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα
https://www.tanea.gr/2024/05/23/greece/ereyna-enas-stous-treis-ellines-paizoun-tyxera-paixnidia-toulaxiston-mia-fora-tin-evdomada/ (https://www.tanea.gr/2024/05/23/greece/ereyna-enas-stous-treis-ellines-paizoun-tyxera-paixnidia-toulaxiston-mia-fora-tin-evdomada/)
-
«Ένα προσωπικό ταξίδι μέσα από τον τζόγο, τις νίκες, τις ήττες και την προσπάθεια για μια νέα αρχή. Το Apodrasi24 είναι το ημερολόγιό μου – μια απόδραση από το παρελθόν και ένα βήμα προς το μέλλον.»
https://apodrasi24.blogspot.com/
-
Καλησπέρα σας,
Ονομάζομαι Απόδραση24 και ξεκίνησα πρόσφατα να γράφω ένα προσωπικό blog όπου μοιράζομαι την αληθινή μου ιστορία με τον τζόγο. Στόχος μου είναι να δώσω κουράγιο και δύναμη σε ανθρώπους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, ώστε να δουν ότι δεν είναι μόνοι.
Στο blog https://apodrasi24.blogspot.com έχω ήδη ανεβάσει ορισμένα άρθρα για το πώς ξεκίνησα, τα πρώτα κέρδη, τα λάθη και τα ψέματα, αλλά και το πώς προσπαθώ να ξεφύγω. Θα συνεχίσω να ανεβάζω και άλλες ιστορίες με ειλικρίνεια και συναίσθημα, με σκοπό να βοηθήσω όσους παλεύουν με την ίδια δυσκολία.
Αν θεωρείτε ότι το περιεχόμενο μπορεί να φανεί χρήσιμο στο κοινό που στηρίζετε, θα σας ήμουν ευγνώμων αν μπορούσατε να το κοινοποιήσετε ή να το αναφέρετε στις δράσεις σας.
Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και την προσοχή σας.
Με εκτίμηση,
Απόδραση24
https://apodrasi24.blogspot.com
-
Όπως ακριβώς τα γράφει παρακάτω ο Ψυχίατρος Δημήτρης Παπαδημητριάδης: Καταστροφικός εθισμός δεν είναι μόνο τα Ναρκωτικά αλλά και ο Τζόγος. Που όμως τον προμοτάρει εμμέσως και το ίδιο το Κράτος !!!
19/04/2026
του Ψυχίατρου, Δημήτρη Παπαδημητριάδη.
Μυρτώ, κοκαΐνη, τζόγος: ένα έθνος που κοιτάει αλλού
Η τραγική είδηση από την Κεφαλονιά δεν χωρά να ειπωθεί ως «μεμονωμένο περιστατικό». Ένα κορίτσι δεκαεννέα ετών, η Μυρτώ, έφυγε από ανακοπή έπειτα από χρήση κοκαΐνης σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο του Αργοστολίου, και η τοπική κοινωνία - ναυτικοί, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στο νοσοκομείο, σύλλογοι, ιερείς - κατέβηκαν σε πορεία με σύνθημα «έξω τα ναρκωτικά από την Κεφαλονιά».
Όταν μια κοινότητα που για δεκαετίες ταυτιζόταν με την ηρεμία παραδέχεται δημόσια ότι κηδεύει θύματα το ένα μετά το άλλο, η ίδια η έκκληση των κατοίκων αποτελεί μια σπαρακτική καταγγελία προς την πολιτεία. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην Κεφαλονιά, συμβαίνει όλο και εντονότερα σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η ανάλυση των αστικών λυμάτων της Αττικής από το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας του ΕΚΠΑ και το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, έδειξε για το 2025 αύξηση 64,28% στο μέσο ημερήσιο ίχνος της κοκαΐνης σε σχέση με το 2024 , ενώ τα επίπεδα του κύριου μεταβολίτη της (βενζοϋλεκγονίνη) εκτινάχθηκαν από τα 133 mg ανά 1.000 κατοίκους την ημέρα το 2023 σε 370 mg το 2025, καταδεικνύοντας διπλασιασμό έως και τριπλασιασμό της κατανάλωσης μέσα σε δύο χρόνια . Είναι το υψηλότερο αποτύπωμα δωδεκαετίας.
Το μοτίβο είναι αποκαλυπτικό: κορυφώσεις τα Σαββατοκύριακα, σύνδεση με τη βιομηχανία της νυχτερινής διασκέδασης, διάχυση σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η κοκαΐνη δεν είναι πια «ουσία των λίγων»· έχει γίνει προϊόν μαζικής κατανάλωσης.
Παράλληλα, ξεδιπλώνεται ένα δεύτερο, αθόρυβο αλλά εξίσου καταστροφικό κύμα: ο τζόγος.
Σύμφωνα με τα μοναδικά δημοσιευμένα στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ), ο συνολικός τζίρος της ελληνικής αγοράς τυχερών παιγνίων ξεπέρασε τα 28 δισ. ευρώ στο πρώτο οκτάμηνο του 2024, σημειώνοντας άνοδο 14,1%, με τον διαδικτυακό τζόγο να αντιπροσωπεύει περίπου το 70% του συνόλου - μια αγορά που ξεπερνά πλέον τα 30 δισ. ευρώ ετησίως . Η ίδια Επιτροπή ανακοίνωσε πρόσφατα νέα αύξηση του τζίρου κατά σχεδόν 1 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, με τις διαδικτυακές εταιρείες να εμφανίζουν την υψηλότερη ανάπτυξη.
Το κινητό τηλέφωνο μετατράπηκε σε καζίνο τσέπης. Η μεγαλύτερη διείσδυση γίνεται στις ηλικίες 18–34 και ήδη το 2,4% των παικτών πληροί κριτήρια απόλυτα προβληματικής σχέσης με τον τζόγο, ποσοστό που μεταφράζεται σε δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας σε κατάσταση συμπεριφορικής εξάρτησης.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται μια ενοχλητική αντίφαση. Όταν η πολιτεία αποφασίζει επιτέλους να «παρέμβει», στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του παράνομου τζόγου - εκεί δηλαδή όπου δεν εισπράττει φόρους και δικαιώματα.
Το νομοσχέδιο του Φεβρουαρίου 2026 απειλεί με πρόστιμα και φυλακίσεις όσους διοργανώνουν, διαφημίζουν ή προωθούν μη αδειοδοτημένα παίγνια , αλλά αφήνει ανέγγιχτη την εκκωφαντική παρουσία των νόμιμων στοιχηματικών εταιρειών: στις αθλητικές μεταδόσεις, στις ποδοσφαιρικές φανέλες, σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα, στα stories των influencers, στα κανάλια των streamers που απευθύνονται σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες.
Ο επίσημος τζόγος μπορεί να «κάνει παιχνίδι» δίχως όρια, ενώ ο παράνομος ανάγεται στο μοναδικό εθνικό πρόβλημα. Η διάκριση είναι ασφαλώς ηθικά υποκριτική και επιδημιολογικά αβάσιμη: ο εγκέφαλος του εξαρτημένου δεν αντιλαμβάνεται τη φορολογική υπαγωγή της πλατφόρμας στην οποία παραδίδεται.
Για τα μάτια του κόσμου, ο επίσημος τζόγος ανακαινίζει κι ένα νοσοκομείο που και που και οι δοσοληψίες με το κράτος διαδράμουν ανέγγιχτες, ενώ η συνεχής τηλεοπτική διαφήμιση προστατεύει από τη δημόσια συζήτηση.
Από την οπτική της κλινικής ψυχιατρικής, οι εξαρτήσεις, είτε από ουσίες είτε από συμπεριφορές, μοιράζονται κοινά νευροβιολογικά μονοπάτια. Κατ’ εξοχήν το μεσομεταιχμιακό ντοπαμινεργικό κύκλωμα αμοιβής, το οποίο προσαρμόζεται προοδευτικά, απαιτώντας ολοένα μεγαλύτερα ερεθίσματα για να παραγάγει ικανοποίηση.
Αυτό που στην καθημερινή γλώσσα αποκαλούμε «εθισμό» είναι, στην ουσία, μια χρόνια, υποτροπιάζουσα εγκεφαλική νόσος με ξεκάθαρη βιο-ψυχο-κοινωνική διάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει τη διαταραχή τυχερών παιγνίων και τη διαταραχή gaming στις εξαρτητικές διαταραχές, αναγνωρίζοντας αυτό που η κλινική πράξη γνωρίζει επί χρόνια: ο τζόγος μπορεί να διαλύσει μια ζωή με την ίδια συστηματικότητα και ένταση όπως η κοκαΐνη.
Και σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή - όταν η ζήτηση για εξειδικευμένη βοήθεια γίνεται κραυγή αγωνίας - το εθνικό σύστημα υγείας και το δίκτυο απεξάρτησης βρίσκονται σε χρόνια αποδυνάμωση. Οι δημόσιες δαπάνες υγείας παραμένουν στο 5,5% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 7,5% - ένα χρόνιο χρηματοδοτικό κενό που δεν καλύπτεται . Το ΚΕΘΕΑ, ο ΟΚΑΝΑ και τα προγράμματα του ΕΣΥ (18 ΑΝΩ, ΙΑΝΟΣ, ΑΡΓΩ, ΔΙΑΠΛΟΥΣ) - δομές με διαφορετική φιλοσοφία αλλά δεκαετίες κλινικής εμπειρίας - συγχωνεύθηκαν πρόσφατα σε έναν ενιαίο φορέα, τον ΕΟΠΑΕ, με το προσωπικό να μεταφέρεται “αυτοδικαίως”, ενώ από πέρυσι μεγάλο μέρος των θεραπευτών του ΚΕΘΕΑ μετακινήθηκε σε μονάδες με εντελώς διαφορετική θεραπευτική φιλοσοφία από αυτήν των «στεγνών» προγραμμάτων . Το παράδοξο είναι οδυνηρό: παράγουμε καταναλωτές εξαρτήσεων με ρυθμούς βιομηχανικούς και ταυτόχρονα αποδομούμε τα δίκτυα που υποτίθεται ότι θα τους υποδεχθούν για θεραπεία.
Δεν χρειαζόμαστε άλλη μία «ευαισθητοποιημένη» δήλωση υπουργού κάθε φορά που χάνεται μια Μυρτώ. Χρειαζόμαστε τρεις αποφάσεις, ταυτόχρονα και με τόλμη: ένα αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο για τη διαφήμιση του νόμιμου τζόγου, όπως ήδη έχουν υιοθετήσει η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο και η Αυστραλία, με απαγόρευση προβολής σε αθλητικές μεταδόσεις και σε περιεχόμενο που απευθύνεται σε ανηλίκους.
Πραγματική χρηματοδότηση και θεσμική θωράκιση των υπηρεσιών απεξάρτησης και ψυχικής υγείας - συμπληρωματικά στις δικές μας ιδιωτικές υπηρεσίες - με τον ΕΟΠΑΕ να αξιολογείται με επιστημονικά και όχι διοικητικά κριτήρια.
Και μια εθνική στρατηγική πρόληψης στα σχολεία και στην κοινότητα, βασισμένη σε τεκμήρια, που θα αντιμετωπίζει την εξάρτηση ως ζήτημα δημόσιας ψυχικής υγείας και όχι ως ζήτημα προσωπικής ευθύνης ή ως αστυνομικό πρόβλημα. Κατά τα άλλα μας μάρανε η απαγόρευση κοινωνικών δικτύων στα παιδιά, ενώ οι διαφημίσεις συνεχίζονται ανενόχλητες σε κάθε ιστοσελίδα.
Η Μυρτώ δεν είναι αριθμός. Δεν είναι όμως και εξαίρεση. Είναι η πιο δυνατή, η πιο άδικη ερώτηση που θα μπορούσε να απευθυνθεί σε μια κοινωνία: γιατί το επιτρέψαμε όλο αυτό και κοιτάξαμε αλλού;