Γιατί ο νέος «πατριωτικός φόρος» του Α. Τσίπρα είναι άλλη μια νέα αυταπάτη;

[Argirios Argiriou]

Από τον τοίχο του Akis Skertsos στο facebook στις 03/09/2026:

Γιατί ο νέος «πατριωτικός φόρος» του Α. Τσίπρα είναι άλλη μια νέα αυταπάτη;

Η συνταγή είναι γνωστή, δοκιμασμένη και αποτυχημένη: ανακοινώνουμε 13 δισεκατομμύρια νέες παροχές και δαπάνες και, όταν έρθει η ώρα να πούμε ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό, ανακαλύπτουμε έναν «πατριωτικό φόρο» 1% στους πλουσιότερους.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: οι αριθμοί που δεν βγαίνουν.
 
Σύμφωνα με τα στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων του 2024, το ανώτερο 1% των δηλωμένων εισοδημάτων αντιστοιχεί σε περίπου 67.000 φυσικά πρόσωπα, με συνολικό δηλωθέν φορολογητέο εισόδημα 14,5 δισ. ευρώ.

Ακόμη και αν, για χάρη της συζήτησης, βάλουμε έναν οριζόντιο φόρο 1% πάνω σε ολόκληρο αυτό το ποσό, τα έσοδα θα ήταν: 14,5 δισ. × 1% = 145 εκατ. ευρώ.

Όμως, μόνο τα μέτρα που έχουν κοστολογηθεί στην πρόταση που παρουσιάστηκε χθες αθροίζουν περίπου 13 δισ. ευρώ, με αρκετές από τις δαπάνες να είναι επαναλαμβανόμενες κάθε χρόνο.

Μιλάμε, μεταξύ άλλων, για αυξήσεις μισθών, προσλήψεις εκπαιδευτικών, υποτροφίες φοιτητών, μειώσεις ΦΠΑ, νέες στεγαστικές παρεμβάσεις, ενισχύσεις στους δήμους, νέες επενδύσεις, αυξήσεις στο προσωπικό του ΕΣΥ και φορολογικές ελαφρύνσεις.

Δηλαδή: ο κ. Τσίπρας μας λέει πως τα 13 δις ευρώ θα καλυφθούν από τα 145 εκατ. ευρώ έσοδα του «πατριωτικού φόρου» και κάποιες ακόμη ήσσονος σημασίας αλλαγές στη φορολογία.
 
Και αυτό με την εξαιρετικά γενναιόδωρη υπόθεση ότι το 1% θα επιβαλλόταν στο σύνολο του δηλωθέντος εισοδήματος των 67.000 πολιτών. Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο φόρος είναι «πατριωτικός» αλλά «ποιος κοροϊδεύει ποιον» και κυρίως ποιος πληρώνει τα υπόλοιπα 12,85 δισ.;

Διότι η απάντηση «θα πληρώσουν οι πλούσιοι» απλώς δεν βγαίνει από την αριθμητική.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, ακόμη πιο ουσιαστικό πρόβλημα.

Ένας τέτοιος φόρος δεν λειτουργεί σε οικονομικό κενό. Όσο αυξάνεις απότομα τη φορολογική επιβάρυνση του πλούτου και της επένδυσης, αυξάνεις και το κίνητρο για μεταφορά κεφαλαίων, επενδύσεων και φορολογητέας ύλης εκτός Ελλάδας.

Άρα μπορεί τελικά να συμβεί το παράδοξο να κυνηγάς περισσότερα φορολογικά έσοδα και, στην πράξη, να μικραίνεις τη φορολογική πίτα από την οποία αυτά προέρχονται. Το είδαμε να συμβαίνει όταν η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αύξησε τη φορολογία μερισμάτων με αποτέλεσμα να μειωθούν τα έσοδα από αυτά.
 
Έτσι, όμως, ο λογαριασμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος για όλους τους υπόλοιπους.

Γι’ αυτό υπάρχει μια πολύ διαφορετική έννοια του «πατριωτικού φόρου».

Πραγματική πατριωτική φορολογική πολιτική είναι αυτή που μειώνει τους φόρους χωρίς να ανοίγει τρύπες στα δημόσια έσοδα και χωρίς να οδηγεί στη φοροδιαφυγή και την φοροαποφυγή.

 Δηλαδή η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση από το 2019 έως σήμερα με τη μείωση 83 φόρων. Διότι αυτή είναι εκ του αποτελέσματος η οικονομική πολιτική που μεγαλώνει τον πλούτο αντί να τον μειώνει και ταυτόχρονα αυξάνει τα καθαρά έσοδα του κράτους.

Η ευημερία μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από τη φοροδοτική της ικανότητα. Αντιθέτως, η φοροδοτική ικανότητα κάθε κοινωνίας κρίνεται από την ευημερία των πολιτών της και από την ισορροπία του φορολογικού μίγματος μεταξύ των αναγκαίων κινήτρων για παραγωγή και δημιουργία νέου πλούτου και της εξίσου αναγκαίας αναδιανομής προς τους ασθενέστερους.
 
Όταν μεγαλώνει η οικονομία, μεγαλώνει η φορολογική βάση, αυξάνονται τα έσοδα και υπάρχει χώρος για νέες μειώσεις φόρων και περισσότερες κοινωνικές πολιτικές.

Αυτή είναι και η βαθύτερη ιδεολογική μας διαφορά με την πολιτική Τσίπρα και εν γένει με τη λογική που επικρατεί στην αντιπολίτευση «πρώτα μοιράζω και μετά ψάχνω ποιος θα πληρώσει».

Το έργο του «προγράμματος Θεσσαλονίκης» δυστυχώς το έχουμε ξαναδεί και το έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά. Ακόμη δυστυχέστερα, επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά ως φάρσα.
Μόνο που αυτή τη φορά οι «αυταπάτες» του κ. Τσίπρα δεν έχουν καμία απολύτως δικαιολογία και αποκαλύπτονται ως αυτό που πραγματικά είναι: ξεκάθαρη εξαπάτηση.

[GirousisN]

Σταθερό θέμα συζήτησης γονέων. Πώς βγαίνει ο Σεπτέμβρης; Έστω και ασθμαίνοντας, πήγαμε διακοπές, βρήκαμε ένα φτηνό κατάλυμα, κάναμε και λίγο οικονομία στα έξοδα και βγήκε….

Και τώρα; Επιστρέφοντας τι γίνεται; Με το ράλι ακρίβειας να μη σταματά (3,7% ο πληθωρισμός τον Αύγουστο), το 50άρικο να φεύγει στο σούπερ  μάρκετ χωρίς να καταλάβεις πώς και η λίστα των υποχρεώσεων να είναι πιο μεγάλη από κάθε άλλον μήνα.
Σχολικά για τα παιδιά. Φουσκωμένοι λογαριασμοί. Νέες δραστηριότητες παιδιών και προκαταβολές. Φροντιστήρια ξένων γλωσσών ή και μέσης εκπαίδευσης. Ρούχα για τα παιδιά. Ετήσιοι ιατρικοί έλεγχοι. Φοιτητικά έξοδα (σπίτι κι άλλα έξοδα αν περάσει το παιδί σου σε άλλη πόλη).

Μία αβάσταχτη καθημερινότητα για τους περισσότερους. Ένα οικονομικό hangover για τους περισσότερους, που έχει και ψυχολογικό υπόβαθρο.
Αισθάνεσαι το βάρος αυτού που έρχεται και στο οποίο πρέπει να αντεπεξέλθεις, σε συνάρτηση με την «ενοχή» ότι ξόδεψες παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε στις διακοπές σου. Παρακολουθείς κάθε μέρα το λογαριασμό σου να μειώνεται και σκέφτεσαι ότι με το ζόρι θα φτάσεις στις 20 του μήνα.
Και ξαναφορτώνεις την πιστωτική, την οποία θα ξαναπληρώσεις τον άλλον μήνα, ρίχνοντας νερό στο μύλο της  στο φαύλο κύκλο του οικονομικού εγκλωβισμού.
Μία οικονομική ασφυξία που σε οδηγεί στο να μετράς το κάθε ευρώ, να κόβεις συνεχώς από κάτι που θα ήθελες να κάνεις. Δεν είναι ότι δεν έχεις. Είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι.
 Αυτή τη ματαίωση, την ψυχολογική πίεση του ότι «πας από μήνα σε μήνα»  ενός «πληθωριστικού» οικονομικού μοντέλου που αισθάνεσαι που όσο προχωρά, το χρήμα χάνει την αξία του, το κόστος ζωής ανεβαίνει, ο έλεγχος χάνεται και η αποταμίευση γίνεται «είδος προς εξαφάνιση».
Σκέφτεσαι ότι ζω για να δουλεύω. Και ξανά από την αρχή. Παγιδευμένοι σ’ έναν ατελείωτο, επαναλαμβανόμενο φαύλο κύκλο, όπου κάθε χρόνο την ίδια εποχή αντιμετωπίζεις ακριβώς τα ίδια προβλήματα, το ίδιο άγχος και την ίδια οικονομική ασφυξία…