Η ψηφιοποίηση τ κράτους πάει ν γίνει αλυσίδα υποχρεωτικών συνδρομών σ εταιρείες.

[Argirios Argiriou]

Εύστοχο άρθρο του τέως Προέδρου του Ι.Σ. Ρόδου κ. Ηλία Τσέρκη, που το δημοσίευσε σε ιατρική ομάδα στο facebook στις 10/09/2026. Το αναδημοσιεύω εδώ μετά από άδειά του

( εντάξει, μπορεί αυτές οι συνδρομές να μην είναι υποχρεωτικές από τον Νόμο, αλλά αν θέλεις να τελειώνεις την δουλειά σου γρήγορα, καθιστούνται στην πράξη υποχρεωτικές ):

Η ψηφιοποίηση του κράτους εξελίσσεται σε μια ατελείωτη αλυσίδα υποχρεωτικών συνδρομών προς ιδιωτικές εταιρείες!

Πρώτα έπρεπε να πληρώνουμε για να διαβιβάζουμε ηλεκτρονικά τις αποδείξεις μας στην ΑΑΔΕ.

Μετά ήρθε η ηλεκτρονική τιμολόγηση και η ανάγκη συνεργασίας με πιστοποιημένους παρόχους για την εκπλήρωση νέων υποχρεώσεων.

Τώρα, με την ψηφιακή κάρτα εργασίας, άλλη μία υποχρεωτική διαδικασία, άλλη μία ιδιωτική εταιρεία, άλλο ένα κόστος εγκατάστασης και άλλη μία ετήσια συνδρομή!

Και το ερώτημα είναι απλό:

Από πότε η συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις που επιβάλλει το κράτος πρέπει να αποτελεί αντικείμενο διαρκούς εμπορικής εκμετάλλευσης;

Δεν αμφισβητεί κανείς την ανάγκη ψηφιοποίησης, διαφάνειας και ελέγχου. Αμφισβητούμε όμως τη λογική σύμφωνα με την οποία το κράτος νομοθετεί, οι ιδιωτικές εταιρείες τιμολογούν και οι επαγγελματίες πληρώνουν!

Και μάλιστα όχι μία φορά, αλλά κάθε χρόνο, με συνδρομές που προστίθενται η μία στην άλλη.

Η ψηφιακή μεταρρύθμιση υποτίθεται ότι θα μείωνε τη γραφειοκρατία και το λειτουργικό κόστος. Αντί γι’ αυτό, κινδυνεύει να μετατρέψει τη γραφειοκρατία σε συνδρομητική υπηρεσία!

Το κράτος οφείλει να παρέχει δωρεάν, λειτουργικές και ολοκληρωμένες ψηφιακές λύσεις για κάθε υποχρέωση που το ίδιο επιβάλλει.

Γιατί, τελικά, άλλο πράγμα ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός και άλλο η υποχρεωτική πελατεία σε ιδιωτικές εταιρείες, με τις ευλογίες του κράτους.

Σε λίγο θα πληρώνουμε ετήσια συνδρομή ακόμη και για το δικαίωμα να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας!

Και όλα αυτά βαφτίζονται «μείωση της γραφειοκρατίας» και «στήριξη της επιχειρηματικότητας»!

[GirousisN]

 Η κατάσταση δεν είναι τυχαία, είναι σχεδιασμένη, μελετημένη και εφαρμόζεται με ακρίβεια.
 Όταν η ψηφιοποίηση και η νομοθεσία (MyData, ψηφιακή κάρτα, πάροχοι, υπέρογκα τεκμήρια) λειτουργούν ως μηχανισμοί που αποστραγγίζουν τη ρευστότητα, δεν μιλάμε για απλή γραφειοκρατική ανεπάρκεια.

Μιλάμε για μια πολιτική επιλογή που λειτουργεί ως «συνδρομητική τυραννία» και οδηγεί μεθοδικά στη συμπίεση, την εξαγορά ή το κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων προς όφελος ολιγοπωλιακών σχηματισμών.
Είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ ακριβής η παρατήρηση ότι η ελληνική πληροφορική —ένας τομέας που θα έπρεπε να πρωτοστατεί στην εξωστρέφεια— έχει καταντήσει απολύτως κρατικοδίαιτη.

Αντί να παράγει προϊόντα και τεχνολογία για διεθνείς αγορές, το αποτύπωμα της περιορίζεται στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για τη δημιουργία εσωτερικών πλατφορμών συμμόρφωσης.
Γινόμαστε μάρτυρες ενός σουρεαλιστικού φαινομένου: εταιρείες κολοσσοί εσωτερικής αγοράς αποτιμώνται σε δισ. ευρώ όχι επειδή κατακτούν τον κόσμο, αλλά επειδή πουλάνε στο ελληνικό κράτος και στους επαγγελματίες τις «λύσεις» που το ίδιο το κράτος νομοθετεί και υποχρεώνει.

Ψηφιακή κυριαρχία ή ψηφιακός στραγγαλισμός με συνδρομές?
Η σημερινή κυβέρνηση επέλεξε καθαρά το δεύτερο για ιδια οφέλη και γιγάντωσε με vendor-lock in όλη την αγορά.
Ας αφήσουμε επιτέλους τα ημίμετρα και το αέναο «χαράτσι» στους ιδιώτες παρόχους και ας δούμε τι σημαίνει σοβαρή ψηφιακή πολιτική με Digital Sovereignty και χωρίς οι πολίτες να είναι ραγιάδες.
Κρατικό, Ανοιχτό Λογισμικό (Open-Source): Το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και η ΑΑΔΕ θα έπρεπε να είχαν αναπτύξει μια δωρεάν, δημόσια ψηφιακή υποδομή, με ανοιχτό κώδικα, μέσω διαφανούς διαγωνισμού από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Όχι για να ταΐζουν αέναα τους «παρόχους» και να κάνουν vendor lock-in στις πλάτες των επιχειρήσεων, αλλά για να παρέχουν ένα καθαρό, δωρεάν εργαλείο διασύνδεσης.
Απαιτούν από κάθε επαγγελματία και επιχείρηση να ανεβάζουν τα τιμολόγια στο σύστημα εντός 24-48 ωρών. Ξέρει κανείς από αυτούς που νομοθετούν τι περνάει ένας ελεύθερος επαγγελματίας, ένας τεχνίτης, ένας μικρός έμπορος ή ένας αγρότης στη λαϊκή αγορά και το χωράφι;

 Είναι ανθρωπίνως αδύνατον, μετά από 12 και 14 ώρες μόχθου στη δουλειά, να μετατρέπεσαι σε «data entry» υπάλληλος.
Για όλους τους επαγγελματίες, και ειδικά για τον πρωτογενή τομέα, πρέπει να υπάρχει υποχρεωτικά περίοδος χάριτος τουλάχιστον 30 ημερών.
Αυτές οι 30 μέρες δεν είναι «παράθυρο φοροδιαφυγής», αλλά η απολύτως αναγκαία ανάσα για να γίνονται οι απαραίτητες διορθώσεις, να αντιμετωπίζονται τα αναπόφευκτα τεχνικά κολλήματα και να μπορεί ο κόσμος της αγοράς να ανασάνει.
Αντί να στηρίξουμε την παραγωγή και αυτούς που κρατούν όρθια την οικονομία, τους πνίγουμε στην ψηφιακή γραφειοκρατία.
Μια ψηφιακή μετάβαση που δεν σέβεται την ανθρώπινη εργασία και την πραγματικότητα, δεν είναι εκσυγχρονισμός· είναι τιμωρία.
Κόστος απειροελάχιστο. Καμιά 10εκ για την αγορά και στήσιμο του προγράμματος και 1,5-2,0εκ ετήσια η συντήρηση.
Οκ δεν έχει φαγοπότι από ημετέρους, αλλά πάει ένα βήμα μπροστά.