Μα δεν είναι παράξενο. Αν αρκεί να πάρεις ένα τηλέφωνο για να βγεις άρρωστος και αποζημιώνεσαι για αυτό από την πρώτη ημέρα της ασθένειας τι περιμένεις ότι θα γίνει;

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Καθημερινή, 08/02/2026
του Ανδρέα Γ. Δρυμιώτη

«Γιατί να ψάχνεις συνωμοσίες, όταν η βλακεία εξηγεί τόσα πολλά;». Johann Wolfgang von Goethe.

Σε έναν αντικειμενικό παρατηρητή που θα μελετούσε τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας μας, θα έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση οι κραυγαλέες ασυμμετρίες που παρατηρούνται στη συμπεριφορά μας. Ορισμένες φορές είναι τόσο ασύμβατες μεταξύ τους που μόνο σχιζοφρένεια θα μπορούσε να τις εξηγήσει.

Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε δύο πολύ μεγάλες τραγωδίες: Τη φωτιά στο Μάτι με 104 νεκρούς και το δυστύχημα στα Τέμπη με 57 νεκρούς. Οση ενσυναίσθηση και να διαθέτει κάποιος, είναι αδύνατο να καταλάβει τον πόνο αυτών που έχασαν τους αγαπημένους τους στις δύο περιπτώσεις. Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, η αντιμετώπισή τους από τα πολιτικά κόμματα και μεγάλη μερίδα των πολιτών ήταν εντελώς διαφορετική.

Η καταστροφή στο Μάτι είχε διάρκεια. Αρχισε στις 16.49 τη Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018 στο Νταού Πεντέλης και συνεχίστηκε για πολλές ώρες. Σε όλο αυτό το διάστημα υπήρχε παντελής έλλειψη συντονισμού και έγιναν πραγματικά εγκληματικά και θανάσιμα λάθη από όλους τους υποτιθέμενους αρμοδίους. Η δίκη ολοκληρώθηκε το 2025, δηλαδή ύστερα από 7 ολόκληρα χρόνια. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώτη απόφαση αναθεωρήθηκε και οι ποινές που επιβλήθηκαν έγιναν αυστηρότερες.

Στο Μάτι υπήρξε συγκάλυψη γεγονότων από την ίδια ημέρα της τραγωδίας (Δευτέρα), όταν ολόκληρο επιτελείο κυβερνητικών παραγόντων έλεγαν αρλούμπες στις 23.00, ενώ ήδη γνώριζαν για νεκρούς. Ο εμπαιγμός συνεχίστηκε την Τετάρτη στην περίφημη συνέντευξη Τύπου, όπου έγινε συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης της κοινής γνώμης με φωτογραφίες δορυφόρων επεξεργασμένες με photoshop! Και το επιστέγασμα, ο αρχηγός της Πυροσβεστικής να δηλώνει περήφανος: «Δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό».

Για το Μάτι δεν έγινε καμία προανακριτική ή εξεταστική επιτροπή στη Βουλή. Από όσο γνωρίζω δεν έγιναν συναυλίες με αντίτιμο ούτε κανένα κόμμα κρέμασε στα γραφεία του πανό για τους 104 νεκρούς. Γενικά, η τραγωδία στο Μάτι μπορεί να στοίχισε πολύ στον Σύριζα, αλλά κανένα κόμμα δεν προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τον πόνο των ανθρώπων. Είναι και πολλά άλλα που δεν έγιναν για το Μάτι, αλλά ας περιοριστούμε σε μερικά κραυγαλέα θέματα.

Σε αντίθεση, για τα Τέμπη έγιναν πραγματικά σημεία και τέρατα και παρά το γεγονός ότι πολλές από τις αρχικές δοξασίες έχουν παταγωδώς διαψευσθεί, εντούτοις ακόμα και σήμερα συντηρούνται τεχνηέντως προκειμένου να φθείρουν την κυβέρνηση. Η ιστορία των Τεμπών μπορεί να αποτυπωθεί με ένα εξαιρετικό απόφθεγμα του συγγραφέα Robert A. Heinlein, ο οποίος το διατύπωσε ως εξής: «Είναι ευκολότερο να χειραγωγήσεις χίλιους ανθρώπους πατώντας στις προκαταλήψεις τους, παρά να πείσεις μόνο έναν με τη λογική».

Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών μάς ταλανίζει 3 ολόκληρα χρόνια και στο διάστημα αυτό τα έχουμε δει όλα. Ολη η ιστορία των Τεμπών βασίστηκε στην ύπαρξη λαθραίου φορτίου στην εμπορική αμαξοστοιχία και τη μετέπειτα συγκάλυψη του χώρου για να εξαφανιστούν τα ίχνη του φορτίου. Το λαθραίο φορτίο υποτίθεται ότι ήταν 25 τόνοι ξυλολίου, μυθικής αξίας… 5.000 ευρώ! Κανένας δεν διερωτήθηκε ποιος λαθρέμπορος θα ασχολείτο με λαθραίο φορτίο 5.000 ευρώ και μια ολόκληρη κυβέρνηση θα συνωμοτούσε για να καλύψει αυτόν τον τόσο σημαντικό αλλά μπατίρη λαθρέμπορο. Και όμως, αυτή η ιστορία κινητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να βγούνε στον δρόμο και να ζητούν –υποτίθεται– δικαιοσύνη, αλλά να είναι εκ των προτέρων πεπεισμένοι ότι δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη.

Μετά τον εκτροχιασμό στην Ισπανία, όπου ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία, δηλαδή η σταθεροποίηση του εδάφους για να δουλέψουν οι γερανοί, δεν βρέθηκε κανένας από τους καταγγέλλοντες να ζητήσει συγγνώμη. Η πρώτη προτεραιότητα ύστερα από ένα δυστύχημα δεν είναι η αναζήτηση της αιτίας, αλλά η ταχύτερη ανεύρεση και μεταφορά τυχόν τραυματιών στα νοσοκομεία ώστε να περιοριστούν οι απώλειες.

Είδαμε συναυλίες, διαδηλώσεις, παρουσία και καταγγελίες στο Ευρωκοινοβούλιο και τώρα τη δημιουργία κινήματος βασισμένη σε μια ιστορία που δεν στέκει στη λογική. Εχουμε ξεφύγει τελείως, μέχρι που ένας κωμικός ισχυρίζεται ότι έπρεπε τη χαροκαμένη μάνα των Τεμπών, η οποία έκανε σημαία τον θάνατο του παιδιού της, να την ψηφίσουμε για Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας! Ενας άλλος πολιτικός «της Αριστεράς και της Προόδου» μάς πρότεινε να την κάνουμε πρωθυπουργό. Δεν είμαι βέβαιος αν εννοούσε με εκλογές ή «ελέω Θεού», όπως τους βασιλιάδες.

Επειδή έχω ενοχλητική μνήμη, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου το 2010 είπε κάπου στην Ευρώπη ότι υπάρχει διαφθορά στην Ελλάδα, κοντέψαμε να τον λιντσάρουμε που δυσφημεί τη χώρα μας στο εξωτερικό. Τώρα όμως που η μάνα των Τεμπών, καλεσμένη από βουλευτές της Αριστεράς, κατηγορεί τη χώρα μας στο Ευρωκοινοβούλιο για συγκάλυψη εγκληματιών και εγκλημάτων, το κάνουμε γαργάρα.

Για τον Γρηγορόπουλο, που τον σκότωσε ένας αστυνομικός, έχει κατακαεί η Αθήνα το 2008 και κάθε χρόνο είχαμε επεισόδια στην επέτειο. Για τον Θάνο Αξαρλιάν, που τον δολοφόνησε η 17 Νοέμβρη, δεν έγινε ποτέ καμία διαδήλωση. Για τον αστυνομικό Λυγγερίδη, που δολοφονήθηκε με ρουκέτα από χουλιγκάνους, δεν τον κλαίει παρά μόνο η μάνα του. Για τον Φύσσα, που δολοφόνησε η Χρυσή Αυγή, έχουμε κάνει μνημείο. Κανένας δεν διανοήθηκε να βεβηλώσει το μνημείο αυτό. Αντίθετα, η αναμνηστική πλάκα για τους 3+1 νεκρούς της Μαρφίν έχει καταστραφεί επανειλημμένα, ώστε να μη θυμίζει την εν ψυχρώ δολοφονία 3 νέων ανθρώπων, που το μόνο «έγκλημά» τους ήταν ότι ήθελαν να δουλέψουν. Κανένας δεν καταδικάστηκε για το έγκλημα αυτό. Για τον Κορκονέα, που σκότωσε τον Γρηγορόπουλο, γίνανε διαδηλώσεις για να μην ελαφρυνθεί η ποινή του. Για τον Κουφοντίνα, που σκότωσε εν ψυχρώ 11 ανθρώπους, κάνουμε διαδηλώσεις για την υποστήριξή του.

Για το ναυάγιο στην Πύλο στις 13/6/2023 έγινε ο κακός χαμός, παρά το γεγονός ότι το σημείο όπου το πλοίο βυθίστηκε δεν ήταν στα χωρικά ύδατα της χώρας. Ο Τσίπρας και το περιβάλλον του νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορήσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη για το ναυάγιο. Είδαμε σκηνές απείρου κάλλους. Ο Τσίπρας, που δεν πήγε αμέσως στο Μάτι, φρόντισε να πάει στην Καλαμάτα και να δίνει μαθήματα ναυτοσύνης στον υπηρεσιακό υπουργό Πολιτικής Προστασίας.

Για άλλη μια φορά είδαμε διαδηλώσεις οργανωμένες από αριστερές μειοψηφίες να αναστατώνουν τις ελληνικές πόλεις. Πάλι μονόπλευρη η ευαισθησία. Για το ναυάγιο της 3ης Ιουνίου 2016 ανοιχτά της Κρήτης με 340 αγνοουμένους καμία ευαισθησία και διαδήλωση. Η ειδοποιός διαφορά φυσικά είναι το γεγονός ότι τότε κυβερνούσε ο Σύριζα, οπότε δεν είχαμε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Ετσι, για να μην ξεχνιόμαστε.

Εχουμε κάνει διαδηλώσεις και ακτιβισμούς για την Παλαιστίνη. Σηκώσαμε τη σημαία της Παλαιστίνης στο Ηρώδειο και στον Λυκαβηττό. Φορέσαμε τη μαντίλα τους στη Βουλή. Για τον καταπιεσμένο λαό του Ιράν, τσιμουδιά. Μη στενοχωρήσουμε τους μουλάδες. Εξάλλου, μια βουλευτής της «Αριστεράς και της Προόδου» δήλωσε ότι οι γυναίκες του Ιράν από επιλογή φοράνε το hijap. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από το 1979 ο νόμος προβλέπει ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν τα μαλλιά και το σώμα τους σε δημόσιους χώρους με ένα μαντίλι και χαλαρή μακριά ενδυμασία που να μη δείχνει το σχήμα του σώματος. Πού είναι οι γυναικείες οργανώσεις της «Αριστεράς, αλλά όχι Προόδου» να διαμαρτυρηθούν για την καταπίεση; Χιλιάδες διαδηλωτές έχουν σκοτωθεί τις τελευταίες εβδομάδες στο Ιράν, αλλά εμείς δεν συγκινούμαστε γιατί το καθεστώς έχει ασυλία από τις «προοδευτικές» δυνάμεις της χώρας μας.

Και αφού μιλάμε για την Παλαιστίνη, ας θυμηθούμε κι αυτό. Για όλους αυτούς που με δική τους πρωτοβουλία πήγαν με τα σκάφη τους στη Γάζα για να στηρίξουν την Παλαιστίνη και τους φέραμε πίσω με έξοδα των φορολογουμένων, δεν βρήκαμε τρόπο να τους χρεώσουμε τα έξοδα αυτά. Αντίθετα, οι Ελβετοί όχι μόνο βρήκαν τον τρόπο, αλλά τους χρέωσαν όλους από 11.000 ελβετικά φράγκα τον καθένα. Εμείς τους υποδεχθήκαμε με ανθοδέσμες και για να αναδείξουμε την παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία μας, φέραμε δωρεάν και άλλους που δεν είναι Ελληνες υπήκοοι. Ασυμμετρίες!

*Ο κ. Ανδρέας Γ. Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Αιχμάλωτοι στις Ράγες: Γιατί δεν έχουμε τον σιδηρόδρομο που θέλουμε;

Το νέο βιβλίο τoυ Αχιλλέα Χεκίμογλου από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος αναλύει σε 330 σελίδες το γιατί δεν έχουμε τον σιδηρόδρομο που θέλουμε

Μια χώρα «Αιχμάλωτη στις Ράγες», όπως πολύ σοφά τίθεται το πρόβλημα στον τίτλο του νέου βιβλίου του Αχιλλέα Χεκίμογλου, καθώς οι ράγες και οι συνεπείς, εκτεταμένες σιδηροδρομικές συγκοινωνίες αποτελούν προϋπόθεση για πραγματική, ελεύθερη ανάπτυξη, αποκέντρωση, αποτελεσματικές μεταφορές και τελικά εύρωστη οικονομία.

Τις ράγες δεν τις αναπληρώνει κανένα οδικό, αεροπορικό, ακτοπλοϊκό δίκτυο εις τον αιώνα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Όσα συμφέροντα κι αν εξυπηρετούνται, όση τεχνολογία, ψηφιοποίηση και αυτοματισμός και αν εφαρμόσει οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Tο βιβλίο, αποτελεί ντοκουμέντο, καθώς καταγράφει όχι μόνο την ιστορία του ελληνικού σιδηρόδρομου, που ξεκίνησε πολύ διστακτικά στα τέλη του 19ου αιώνα μόνο σε Αθήνα – Πειραιά και χρειάστηκε κάμποσα χρόνια για να φτάσει λίγο πιο μακριά με τους ΣΕΚ το 1920.

Από την αρχή υπήρχε τεράστια κόντρα με τα συμφέροντα των αυτοκινητιστών και διάφοροι νόμοι προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα συμφέροντα των επαγγελματιών οδηγών φορτηγών.

Πολιτικές αντιπαραθέσεις, πολεμικά γεγονότα, εμφύλιοι, καταστροφές γραμμών, κατοχικές καταληστεύσεις από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους, παλινωδίες, καθυστερήσεις, σκάνδαλα, κρατικά πάρε-δώσε με συντεχνίες, παράνομες αδειοδοτήσεις φορτηγών, ευνοούμενοι πολιτικών, δωροδοκίες, σπατάλες κονδυλίων, διαφθορά και διαπλοκή, κακοί υπολογισμοί, προχειρότητες, ημιτελείς υποδομές, ελλείψεις κεφαλαίων και διαχρονικές κόντρες με τα συμφέροντα των οδικών μεταφορών δεν άφησαν ακόμα και ικανότατους ανθρώπους στη διοίκηση να προχωρήσουν το θέμα της ανάπτυξης.

Ωστόσο, υπήρχε και μια περίοδος (1936-38), με επικεφαλής τον στρατηγό Γιώργο Σπυρίδωνος, που οι ΣΕΚ εμφάνισαν κέρδη και καλές υπηρεσίες, μακριά από προηγούμενες χρεοκοπίες.

Το 1949 πρόεδρος σωματείων αυτοκινητιστών (που ήταν αντίθετα στην ανάπτυξη σιδηροδρόμων) και υποψήφιος βουλευτής Αθηνών είχε πουλήσει άδεια λεωφορείου αντί 40 εκατομμυρίων δραχμών χωρίς να διαθέτει λεωφορείο.

Ιδιαίτερης μνείας χρήζουν τα κεφάλαια που αναφέρονται στο ‘Επος του ’40, καθώς αυτό δεν θα είχε γραφεί αν ο Παπάγος δεν είχε προβλέψει τον Πόλεμο και δεν είχε ασχοληθεί προσωπικά με την προετοιμασία του σιδηροδρομικού δικτύου.

Ακόμα και η Βέρμαχτ είχε μείνει έκπληκτη από το γεγονός ότι μετακινήθηκε μια στρατιά 300.000 ανδρών στο Μέτωπο μέσα από ένα απαρχαιωμένο δίκτυο μονής γραμμής και χαμηλές ταχύτητες, που όμως απέδωσε εκθετικά και αποτελεσματικά.

Εξίσου σημαντικά τα σαμποτάζ στις γραμμές κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ που στέρησαν από τους Γερμανούς πολύτιμα εφόδια και καθόρισαν τις εξελίξεις στη Βόρεια Αφρική και την τελική έκβαση του Μετώπου εκεί. Αλλά και οι κατακτητές όταν αποχώρησαν άφησαν πίσω τους απίστευτες καταστροφές, που υπερέβαιναν τα όρια ενός χάους που ήταν δύσκολο να διορθωθεί.

Ουσιαστικά μέχρι το 1950, οπότε και τελείωσε οριστικά ο εμφύλιος, δεν υφίσταντο ελληνικοί σιδηρόδρομοι, καθώς τα σαμποτάζ των ανταρτών ήταν συνεχή και καταστροφικά. Ο εμφύλιος στην ουσία ήταν ένας πόλεμος συγκοινωνιακός που οδήγησε τους ελληνικούς σιδηροδρόμους σε μια απόλυτη έρημο.

Το 1962 ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή προωθούσε σχέδιο ενοποίησης των δικτύων και κρατικοποίησης των ελληνικών σιδηροδρόμων, ακόμα και οι… ακτοπλόοι συντάχθηκαν με τους αυτοκινητιστές και ζητούσαν να καταργηθούν οι κρατικές μεταφορές με τρένα! Μαζί τους και ο δικηγορικός σύλλογος που έχανε προνόμια.

Το βιβλίο καλύπτει γεγονότα από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 έως και πριν την περίοδο της Χούντας (21η Απριλίου 1967). Όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο αποτελεί το πρώτο μέρος ενός πονήματος που συνεχίζεται – με αμείωτο ενδιαφέρον.

Το δεύτερο μέρος θα καλύψει την περίοδο ως το 2023 και τα Τέμπη, ώστε ο αναγνώστης να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα.

Ο τελευταίος μένει με το στόμα ανοιχτό σχεδόν σε κάθε σελίδα από τις αποκαλύψεις του συγγραφέα, που προέκυψαν μετά από ενδελεχή μελέτη αρχειακού υλικού και παρουσιάζουν εκπληκτική διαχρονικότητα και ανθεκτικότητα σε επίπεδο παρασκηνιακών μεθοδεύσεων, πολιτικών δοσοληψιών με συντεχνίες, ανάμειξης ξένων συμφερόντων και υπερβολικών καθυστερήσεων που συνεχίζονται ως σήμερα.

Από το λιγνίτη και το σχέδιο Μάρσαλ μέχρι τους στρατηγούς επικεφαλής και τη φαυλότητα του υπουργείου μεταφορών, βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα πώς φτάσαμε στο σήμερα και ποιος ο ρόλος του καθενός στην όλη πορεία των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα.

Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου, σχεδόν 100 σελίδες, αποτελούν οι σημειώσεις-παραπομπές, με ενδιαφέρουσες πηγές και λεπτομέρειες που τεκμηριώνουν αλλά και φωτίζουν ακόμα περισσότερο το σκοτεινό παρασκήνιο.

Μεγάλο προσόν οι αναφορές σε ποσά -εκφρασμένα σε σημερινές αξίες- για να υπάρχει ρεαλιστική εικόνα οικονομικών στοιχείων.

Η Ιστορία διδάσκει και το βιβλίο του Αχιλλέα Χεκίμογλου μας βοηθά να αντλήσουμε πραγματικά δεδομένα για το σήμερα, μακριά από κραυγές, αφορισμούς και κομματικά συμφέροντα.
Ακόμα κι αν δεν έχετε ταξιδέψει ποτέ με ελληνικό τρένο – ή δεν σκοπεύετε να το κάνετε στη σημερινή κατάντια – σας συνιστούμε να μην το χάσετε.

Το παρασκήνιο που θα σας αποκαλυφθεί ξεπερνά και την πιο αχαλίνωτη φαντασία.




Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Procedure 23 Assist to sit on edge of the bed  ( βιντεάκι 3 λεπτών )

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος