Πώς επιβιώνουν οικονομικά οι φοιτητές στην Σουηδία;

[Argirios Argiriou]

Ανάρτηση στον τοίχο του στο facebook, στις 19/08/2026, του Δημοσιογράφου Μιχάλη Κυριακίδη (Michael Kyriakidis), ο οποίος έζησε τα νεανικά του χρόνια στην Σουηδία (όπου και σπούδασε). Την δημοσιεύω μετά από άδειά του. Το σύστημα αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα:


Επειδή πολύ συχνά στον δημόσιο διάλογο μιλάμε για το «Σουηδικό μοντέλο», να σας πως για το πώς το κράτος ενισχύει οικονομικά και με έξυπνο τρόπο τους φοιτητές, απαλλάσσοντας τους γονείς από το  βάρος της χρηματοδότησης των σπουδών των παιδιών τους.

Η Σουηδία είχε ήδη από τη δεκαετία του 1960 αναπτύξει ένα ιδιαίτερα γενναιόδωρο κρατικό σύστημα φοιτητικής χρηματοδότησης, το οποίο συνέβαλε σημαντικά στο να μπορούν να σπουδάζουν παιδιά εργατικών και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων χωρίς να εξαρτώνται οικονομικά από την οικογένειά τους.

Σήμερα, τα φοιτητικά δάνεια αποτελούν βασικό μέρος του συστήματος χρηματοδότησης των σπουδών και χορηγούνται από κρατικό φορέα  (Centrala studiestödsnämnden).  Συνδυάζει μη επιστρεπτέα επιχορήγηση + κρατικό δάνειο με σχετικά χαμηλό επιτόκιο.

Σήμερα πχ,  σε ένα τυπικό ακαδημαϊκό έτος 40 εβδομάδων, ένας φοιτητής μπορεί να λάβει περίπου 14.000  ευρώ, από τα οποία περίπου 4500 είναι επιχορήγηση και 9500 ευρώ δάνειο.

Το δάνειο αποπληρώνεται αφού τελειώσει τις σπουδές του ο φοιτητής/τρια και με βάση τις οικονομικές του δυνατότητες, με δόσεις που ορίζονται με βάση τα εισοδήματά του.
Π.χ. για το 2026η ελάχιστη δόση είναι περίπου 800 ευρώ.

Το επιτόκιο καθορίζεται κάθε χρόνο από την κυβέρνηση. Για το 2026 είναι 2,135%. Το 2020 ήταν 0%

Ο οφειλέτης μπορεί να εξοφλήσει το δάνειό του έως την ηλικία των 64 ετών.

Εγώ σπούδασα  την δεκαετία του 70 με φοιτητικά δάνεια, τα οποία ξόφλησα πριν από περίπου 10 χρόνια.

Η κόρη μου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές  στην Ουψάλα την περίοδο 2011-13 με επίσης φοιτητικό δάνειο, το οποίο εξοφλήθηκε αργότερα.

Αυτά σημαίνουν «σουηδικό μοντέλο», με ουσιαστικό αποτέλεσμα. Έτσι οι σπουδές των νέων δεν επιβαρύνουν τους γονείς και δεν αποτελούν ιδιαίτερο βάρος ούτε για τους ίδιους όταν μπουν στην αγορά εργασίας