Καλησπέρα συνάδελφοι,

Είμαι Γενικός Ιατρός, Επιμελητής Α' σε θέση Περιφερειακού Ιατρείου (νυν θέση "προσωπικού ιατρού"). Σύντομα συμπληρώνω τα 5 έτη από το διορισμό μου και σκοπεύω να παραιτηθώ ώστε να συμμετάσχω σε προκήρυξη για άλλη θέση Περιφεριακού Ιατρείου.
Θα ήθελα να ρωτήσω, ειδικά αν κάποιος/α έχει κάνει πρόσφατα το ίδιο και έχει σχετική εμπειρία, τα εξής:

- Θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί και η διαδικασία της μονιμοποίησης ώστε να παραιτηθώ και να διεκδικήσω άλλη θέση χωρίς συνέπεια, ή αρκεί απλά η συμπλήρωση της πενταετίας χρονολογικά;

- Πόσο διάστημα περίπου κάνει για να βγει το ΦΕΚ της παραίτησης; (έχω ακούσει γενικά μεταξύ 1-2 μηνών)

- Τέλος: θεωρητικά όταν ένας Γενικός Ιατρός καταλαμβάνει θέση Περιφερειακού Ιατρείου, μετατρέπεται αυτή σε θέση ΕΣΥ και ο ιατρός λαμβάνει το βαθμό του Επμελητή Β'. Εγώ που ήδη είμαι Α', θα συνεχίσω να έχω πάλι τον ίδιο βαθμό ή θα μπω ως Β' (κάτι που βέβαια μου φαίνεται άτοπο). Γενικά αυτή η διαδικασία μπορεί να έχει κάποια συνέπεια στη βαθμολογική/μισθολογική μου εξέλιξη;

Ευχαριστώ

  Έχω ολοκληρώσει προ ετών την ίδια διαδικασία  (δηλαδή παραιτήθηκα από Π.Ι. όπου ήμουν ήδη επιμελητής Α΄ και κατόπιν κατέλαβα θέση σε άλλο Π.Ι.) και έχω γνωστούς που έκαναν πρόσφατα το ίδιο.

-  Εφόσον πρόκειται να διεκδικήσεις νέα θέση σε Περιφερειακό Ιατρείο, δηλαδή να συμμετάσχεις σε επόμενη προκήρυξη Προσωπικών (πρώην αγροτικών) Ιατρών, το μόνο προαπαιτούμενο που ζητάει η προκήρυξη αυτή είναι να έχεις το ΦΕΚ λύσης της υπαλληλικής σου σχέσης. Δεν απαιτείται να έχεις συμπληρώσει 5ετία στην παρούσα σου θέση, ούτε να έχεις μονιμοποιηθεί. Δες την Αίτηση – Υπεύθυνη Δήλωση Ιατρού με τίτλο ειδικότητας Γενικής / Οικογενειακής Ιατρικής ή Εσωτερικής Παθολογίας σε πρόσφατη πρόσκληση ενδιαφέροντος Προσωπικών Ιατρών της 6ης ΔΥΠΕ Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

-  Το ΦΕΚ λύσης της υπαλληλικής σχέσης χρειάζεται περίπου 2 μήνες για να εκδοθεί. Υπάρχουν περιπτώσεις που βγήκε λίγο νωρίτερα αλλά καλό είναι να μην το διακινδυνέψει κανείς.
 
-  Στο νέο διορισμό θα εισέλθεις με το βαθμό Επιμελητή Β΄και χωρίς μονιμότητα (αν είχες προλάβει να την πάρεις). Όμως, εφόσον έχεις την προϋπηρεσία που απαιτείται για την εξέλιξή σου σε βαθμό Επιμελητή Α΄(δηλαδή 7 έτη στο ΕΣΥ συνολικά συμπεριλαμβανομένου αγροτικού/επικουρικού ή ΤΟΜΥ), τότε άμεσα, στην επόμενη περίοδο κρίσεων εξέλιξης θα αιτηθείς και θα γίνεις και πάλι Επιμελητής Α΄. Εγώ ορκίστηκα στη νέα μου θέση μήνα Μάιο και τον επόμενο μήνα  αιτήθηκα να εξελιχθώ και πάλι σε Επιμελητή Α΄, με την εξέλιξη να ολοκληρώνεται απρόσκοπτα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Συμφωνώ ότι υπάρχει μια αδικία σε όλο αυτό και είχα θέσει σχετικό ερώτημα στο Υπουργείο και στην οικεία ΔΥΠΕ με αρνητική όμως απάντηση. Για δε την μονιμότητα στη νέα σου θέση, θα χρησιμοποιήσεις το νόμο 3204/2003 άρθρο 6  παρ 1 που ισχύει ακόμη: Οι ιατροί που επιλέγονται δύο φορές για κατάληψη θέσης στο Ε.Σ.Υ. μονιμοποιούνται αυτοδίκαια στο βαθμό που κατέχουν μετά τη συμπλήρωση υπηρεσίας πέντε ετών.

  Τα παραπάνω δεν ισχύουν βέβαια αν θελήσεις να διεκδικήσεις θέση με προκήρυξη ιατρών ΕΣΥ (δηλαδή θέση με κρίση βάσει προσόντων). Τότε απαιτείται να έχεις συμπληρώσει την 5ετία πριν παραιτηθείς, αλλιώς υπάρχει "ποινή" 2 ετών, όπου δεν μπορείς να συμμετέχεις σε νέα προκήρυξη (ιατρών ΕΣΥ )

Το συνέδριο αυτό έχει ήδη γίνει. Παραθέτω μια περιγραφή του για να πάρουμε μια ιδέα των θεμάτων που απασχολούν τους Γενικούς Ιατρούς της Βορείου Ευρώπης, όπως π.χ.
Ιατρική και Βιωσιμότητα (sustainability ) βιωσιμότητα τόσο στην χρήση πόρων όσο και για βιώσιμη εργασιακή ζωή, την Υπερδιάγνωση ( overdiagnosis ) και την Υπερθεραπεία (overtreatment), την Ψηφιοποίηση, Ιατρική και Τεχνητή Νοημοσύνη, Την συνταγογράφηση για πολιτιστικές δραστηριότητες κτλ

Are you ready to shape the future of healthcare? Join us at the Nordic Congress of General Practice 2026, where the theme Empowering GPs for a Sustainable Tomorrow invites you to explore the many dimensions of sustainability in healthcare.

In this congress, we will explore how to strengthen general practitioners to meet the future, focusing on sustainability in healthcare resources and our own well-being as physicians. We will dive into topics like digitalization, continuous medical education, and approaches to overdiagnosis and overtreatment—equipping you with tools to enhance patient care, optimize resources, and navigate the complexities of modern healthcare.

With renowned speakers, engaging workshops, and meaningful discussions, this congress offers a unique opportunity to reflect, learn, and find inspiration. It’s a platform to share experiences, strengthen collaboration across borders, and collectively shape a sustainable future for general practitioners and the communities we serve.

Don’t miss the opportunity to be part of these inspiring days – we look forward to welcoming you to Jönköping!

 

Anna Davelid

Head of Organizing Committee GP
Region Jönköping County

Andreas Stomby

Head of Scientific Committee GP, MD, Associate Professor
Region Jönköping County

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Διαβάστε παρακάτω (ανοίγοντας τον παρακάτω σύνδεσμο και κάνοντας δεξί κλικ για μετάφραση στα Ελληνικά) και περισσότερα σχόλια από ένα παλαίμαχο Σουηδό, Γενικό Ιατρό που το παρακολούθησε:

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Καλησπέρα συνάδελφοι,

Είμαι Γενικός Ιατρός, Επιμελητής Α' σε θέση Περιφερειακού Ιατρείου (νυν θέση "προσωπικού ιατρού"). Σύντομα συμπληρώνω τα 5 έτη από το διορισμό μου και σκοπεύω να παραιτηθώ ώστε να συμμετάσχω σε προκήρυξη για άλλη θέση Περιφεριακού Ιατρείου.
Θα ήθελα να ρωτήσω, ειδικά αν κάποιος/α έχει κάνει πρόσφατα το ίδιο και έχει σχετική εμπειρία, τα εξής:

- Θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί και η διαδικασία της μονιμοποίησης ώστε να παραιτηθώ και να διεκδικήσω άλλη θέση χωρίς συνέπεια, ή αρκεί απλά η συμπλήρωση της πενταετίας χρονολογικά;

- Πόσο διάστημα περίπου κάνει για να βγει το ΦΕΚ της παραίτησης; (έχω ακούσει γενικά μεταξύ 1-2 μηνών)

- Τέλος: θεωρητικά όταν ένας Γενικός Ιατρός καταλαμβάνει θέση Περιφερειακού Ιατρείου, μετατρέπεται αυτή σε θέση ΕΣΥ και ο ιατρός λαμβάνει το βαθμό του Επμελητή Β'. Εγώ που ήδη είμαι Α', θα συνεχίσω να έχω πάλι τον ίδιο βαθμό ή θα μπω ως Β' (κάτι που βέβαια μου φαίνεται άτοπο). Γενικά αυτή η διαδικασία μπορεί να έχει κάποια συνέπεια στη βαθμολογική/μισθολογική μου εξέλιξη;

Ευχαριστώ

Δεν είναι ορατοί οι σύνδεσμοι (links). Εγγραφή ή Είσοδος

Γράφει ο Γενικός Ιατρός Dimitris Makreas σε Ιατρική ομάδα του facebook στις 25/08/2026:

- Ο Σεπτέμβριος φτάνει σε 7 μέρες. Τα αποθέματα σε φάρμακα όσων (τυχερών ή άτυχων τελικά ?) εντάχθηκαν στο πρόγραμμα για την παχυσαρκία τελείωσαν.
Οι άνθρωποι αγωνιούν για τη συνέχεια της αγωγής και εμείς δεν έχουμε να προσφέρουμε παρά την άγνοιά για την πιθανή συνέχεια του προγράμματος.
Προσωπικά νιώθω πολύ άσχημα , νιώθω ότι συμμετείχα στην παγίδευση ανθρώπων , στην εξαπάτησή τους.

- ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ
-Η παχυσαρκία ορίζεται ως χρόνια εξελικτική και υποτροπιάζουσα νόσος με διαστάσεις επιδημίας η οποία με τη σειρά της προκαλεί μια σειρά άλλων μη μεταδοτικών ασθενειών όπως είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, τα καρδιαγγειακά νοσήματα και τα νεοπλάσματα.
-Η προσέγγιση (και η φαρμακευτική αγωγή) για την παχυσαρκία οφείλει να είναι χρόνια, διεπιστημονική, εξατομικευμένη όσον αφορά το σκέλος της ατομικής θεραπείας και ταυτόχρονα με όρους επιδημιολογικής προσέγγισης όσον αφορά την παρέμβαση στην κοινότητα.
-Τα οφέλη της φαρμακευτικής αγωγής τόσο ως προς την απώλεια-διατήρηση της απώλειας- βάρους όσο και προς την καρδιομεταβολική προστασία περιορίζονται στο διάστημα χορήγησης της φαρμακευτικής αγωγής.
-Τα ποσοστά ανάκτησης του βάρους και της υποστροφής της μείωσης του καρδιομεταβολικού κινδύνου είναι σχεδόν καθολικά στους ασθενείς που διακόπτουν την αγωγή. Η διατήρηση της απώλειας του βάρους μετά την διακοπή αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Στην πραγματικότητα την επιτυγχάνει μια μικρή υποκατηγορία ασθενών που ταυτόχρονα με τη φαρμακευτική αγωγή έχει επιτύχει σημαντικές και βιώσιμες αλλαγές ως προς το διατροφικό πρότυπο, τη συχνότητα άσκησης και κυρίως τους μηχανισμούς ανταμοιβής-ευεξίας που συνδέονται με τη λήψη τροφής. (Η υποκατηγορία αυτή ενδεχομένως θα μπορεί να επιτύχει βιώσιμους στόχους και χωρίς τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής).
-Τα ποσοστά διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής είναι εξαιρετικά υψηλά (50-75%) ενώ η πρόσβαση του πληθυσμού σε αυτή -ειδικά για τους φτωχότερους ασθενείς- είναι εξ αρχής πολύ περιορισμένη λόγω κόστους. Παρότι η σχέση χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης -παχυσαρκίας είναι τεκμηριωμένη αυτό που συμβαίνει στις πραγματικές συνθήκες είναι ο αποκλεισμός του πληθυσμού με τις μεγαλύτερες ανάγκες. Αποκλεισμός ο οποίος είναι σχεδόν καθολικός σε όλα τα επίπεδα της παρέμβασης .
-Η παρέμβαση από το Υπουργείο Υγείας παρά την τεκμηριωμένη ανάγκη μακροχρόνιας αγωγής για τους ασθενείς με παχυσαρκία έχει διάρκεια μόλις 8 μηνών ενώ εξαρχής αποκλείονται όσοι ασθενείς με παχυσαρκία δεν μετείχαν στο “Προλαμβάνω Καρδιαγγειακά” είτε λόγω των κριτηρίων αποκλεισμού του προγράμματος, είτε λόγω της ανύπαρκτης ενημέρωσης ως προς την -εκ των υστέρων- συσχέτιση του “Προλαμβάνω Κ/ά” με το πρόγραμμα “Ιατρικής εξέτασης για την καταπολέμηση της Παχυσαρκίας”. Ο επιλέξιμος πληθυσμός αποτελεί λιγότερο από το 1% των ανθρώπων με παχυσαρκία και μάλιστα αποτελεί πληθυσμό στον οποίο η φαρμακευτική αγωγή δεν είναι η βέλτιστη επιλογή ως προς το μακροχρόνιο όφελος.
-Με το πέρας του προγράμματος οι ασθενείς που έλαβαν φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία θα βρεθούν αντιμέτωποι με το τραγικό δίλημμα ή να ανακτήσουν το βάρος που έχασαν με επιβάρυνση τελικά της υγείας τους λόγω του “ weight cycling” ή να πληρώνουν το σύνολο του κόστους της φαρμακευτικής αγωγής.
-Σε μία χώρα όπου ήδη οι ιδιωτικές δαπάνες για την Υγεία είναι οι υψηλότερες στην ΕΕ , οι ανεκπλήρωτες ανάγκες Υγείας επίσης οι υψηλότερες στην ΕΕ και το μέσο διαθέσιμο εισόδημα ανά άτομο 12.400 ευρώ η απαίτηση διάθεσης 3-6.000 ευρώ κατά έτος από κάθε ασθενή με παχυσαρκία είναι μια εφιαλτική προοπτική που με απόλυτη βεβαιότητα οδηγεί στην περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού , τον αποκλεισμό από τη θεραπεία και την ψυχική επιβάρυνση μιας ακόμα αποτυχίας, ενός ακόμα κύκλου “weight cycling”.
-Τελικά η παρέμβαση του Υπουργείου μάλλον προσομοιάζει με τυράκι στη φάκα που θα προσελκύσει -κατά κανόνα απελπισμένους- ασθενείς σε μια θεραπευτική προσέγγιση την οποία αργά ή γρήγορα η συντριπτική πλειοψηφία θα διακόψει (αυτό ακριβώς περιγράφει η βιβλιογραφία ακόμα και σε πλουσιότερες χώρες) με κίνδυνο επιδείνωσης της νόσου και των παραμέτρων που τη συνοδεύουν, έχοντας όμως εξασφαλίσει σημαντικό τζίρο για τις φαρμακευτικές εταιρίες.

- -Σε αυτό το σημείο εγείρεται ένα σημαντικό ερώτημα ως προς τη συμμετοχή της επιστημονικής κοινότητας και των ιατρών στην ΠΦΥ σε αυτό το πρόγραμμα αλλά και συνολικά στη διαχείριση των ασθενών με παχυσαρκία. Τελικά χρησιμοποιούμε τα προϊόντα των φαρμακευτικών εταιριών για την ικανοποίηση των αναγκών υγείας των ασθενών που παρακολουθούμε ή χρησιμοποιούμε τους ασθενείς μας για τις ανάγκες κερδοφορίας των φαρμακευτικών εταιριών; Είναι τυχαίο το γεγονός ότι το επιστημονικό ενδιαφέρον , τα άρθρα, τα συνέδρια , οι επιστημονικές ομάδες πολλαπλασιάστηκαν με ιλιγγιώδη ρυθμό μετά την κυκλοφορία των φαρμάκων για την παχυσαρκία ενώ το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις προϋπήρχε των φαρμάκων;
-Σε όλες τις κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπευτική προσέγγιση των ασθενών με παχυσαρκία η φαρμακευτική αγωγή προτείνεται ως συμπληρωματική σε ένα σύνολο -μη φαρμακευτικών- παρεμβάσεων οι οποίες σε κάθε περίπτωση θεωρούνται κομβικές για την εδραίωση και διατήρηση μακροχρόνιου οφέλους (όχι μόνο ως προς το βάρος). Για ακόμα μια φορά όμως οι -μη φαρμακευτικές- παρεμβάσεις αφήνονται στο έλεος τους και τον “πατριωτισμό” των ιατρών στην ΠΦΥ που θα κληθούν να παίξουν το ρόλο μονοπρόσωπης διεπιστημονικής ομάδας ! Δεν έχουμε όμως κανένα λόγο να πιστέψουμε ότι η συλλογική (και όχι ατομική) επάρκεια και αποτελεσματικότητα μας όσον αφορά τις -μη φαρμακευτικές- παρεμβάσεις θα είναι διαφορετική από ότι στην αντιμετώπιση της παράλληλης και συναφούς επιδημίας των ασθενών με Διαβήτη, δηλαδή εξαιρετικά φτωχή.
-Σε όλες τις κατευθυντήριες οδηγίες δίνεται (ορθώς) ιδιαίτερη βαρύτητα στην αποφυγή και αναστροφή του στιγματισμού και του ρατσισμού έναντι των ασθενών με παχυσαρκία. Αυτό όμως που αγνοείται συστηματικά είναι ο ακόμα πιο βαθύς και ολοκληρωτικός στιγματισμός και ρατσισμός , ο αποκλεισμός και η αποστέρηση, η ψυχική κατάρρευση που συνοδεύει τη φτώχεια. Υπάρχει κάτι πολύ πιο βαρύ και δυσοίωνο από το είναι ένας άνθρωπος παχύσαρκος. Να είναι ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΠΑΧΥΣΑΡΚΟΣ. Η επιστημονική κοινότητα όμως, καθηλωμένη στην πολιτική της -όχι και τόσο- ουδετερότητα έχει ξεχάσει να μιλάει τις κοινωνικοοικονομικές αιτίες της αρρώστιας , για τις κοινωνικές διαστάσεις των επιδημιών , για την ανάγκη όχι μόνο να υπάρχουν θεραπείες αλλά να είναι και προσβάσιμες για το σύνολο των ανθρώπων με βάση τις ανάγκες τους.
-Η διαχείριση της παχυσαρκίας ως νόσου σηματοδοτεί ένα οριακό σημείο στη συγκρότηση και φιλοσοφία των παραδοσιακών συστημάτων υγείας στις αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες και φυσικά στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά σχεδόν το σύνολο της φαρμακευτικής δαπάνης για ένα κοινό νόσημα της κοινότητας καλούνται να το πληρώσουν οι ίδιοι οι ασθενείς ως άμεση ιδιωτική δαπάνη. Η διαχείριση της παχυσαρκίας είναι εξαρχής μια υπόθεση περιορισμένης πρόσβασης , αποστέρησης και αποκλεισμού από τις διαθέσιμες θεραπείες. Μια υπόθεση ταξικά φορτισμένη (όσο ξύλινο και να ακούγεται) που επιβλήθηκε ύπουλα με τη σιωπή και συνενοχή της επιστημονικής κοινότητας. Δυστυχώς δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Τα επιστημονικά-τεχνολογικά θαύματα που συντελούνται και η δημιουργία στοχευμένων θεραπειών για όλο και περισσότερα νοσήματα και νοσογόνες καταστάσεις συνοδεύονται από την εκτίναξη του κόστους για τα ασφαλιστικά συστήματα-συστήματα υγείας και την απόσυρσή τους από την υποχρέωση της φροντίδας . Τελικά φτάσαμε στην εποχή όπου έχουμε όλο και περισσότερες και πιο αποτελεσματικές θεραπείες για όλο και λιγότερους ανθρώπους.
-Και μια παρατήρηση για το τέλος . Καμία επιδημία , κανένα πρόβλημα Δημόσιας Υγείας δεν αντιμετωπίζεται μόνο με όρους ατομικής θεραπευτικής χωρίς παράλληλη επιδημιολογική προσέγγιση και παρεμβάσεις στην κοινότητα. Ενδεχομένως αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι , συγκοινωνιολόγοι καθώς και αιρετά ή επαγγελματικά στελέχη της δημόσιας διοίκησης με ευθύνη στη συγκρότηση των σύγχρονων πόλεων να έχουν να προσφέρουν πολύ περισσότερα στους ανθρώπους με παχυσαρκία ,αλλά και στην πρόληψη της νόσου από την Ιατρική και Φαρμακευτική επιστήμη.

Δημήτρης Μακρέας